Summa Catholica ad mentem Sancti Thomae Aquinatis

Pastor Angelicus - film over Pius XII

2012-01-10T17:15:00.003+01:00

TV Immacolata

Van harte proficiat

2012-01-06T14:02:00.002+01:00

Van harte gefeliciteerd Mgr. Eijk en Prof. Ries bij uw kardinaalsbenoeming!

Catholic Mass on board LST-782 off the coast of IWO JIMA, JAPAN 1945

2011-12-07T09:01:00.001+01:00

Bron

De instemming met Vaticanum II

2011-12-06T10:50:00.001+01:00

Sinds de beroemde uitspraak van kardinaal Ratzinger tot de bisschoppen van Chile in 1988 dat velen Vaticanum II zien als een "superdogma" en zijn toespraak als paus Benedictus tot de Romeinse Curie in 2005 over de hermeneutiek van de continuïteit is de vraagstelling naar de aard van Vaticanum II en de graad van instemming in een stroomversnelling geraakt. Een teken hiervan is de positie van Mons. Brunero Gherardini, welke wij eerder hier en hier hebben toegelicht als ook het congres in december 2010 in Rome met medewerking van bekende namen in dit verband als Mgr. Athanasius Schneider, Nicola Bux en Mgr. Agostino Marchetto en het verzoek van 24 september 2011.

Wij publiceren nu onze vertaling van een tekst verschenen in de Italiaanse editie van Osservatore Romano van 2 december 2011 van de hand van Mons. Fernando Ocáriz, één van de deelnemers aan de gesprekken met de Pius X-Broederschap.

P.S. Wij vragen onze lezers het evidente onderscheid te maken tussen het vermelden van stellingen in de blogosfeer en de instemming hiermee door 'A Belgian Thomist'. Alhoewel onze mening irrelevant is, stemmen wij in met religieuze volgzaamheid van wil en verstand met volgende uitspraak van een voorganger van Paus Benedictus XVI: "sine Pontefice Maximo religio catholica iam non esset talis, sed etiam quod, si in Christi Ecclesia Petri munus pastorale summum, efficax, decretorium deesset, unitas dissolveretur."

Fernando Ocáriz

Over de instemming met het Tweede Vaticaans Concilie

De aanstaande vijftigste verjaardag van de convocatie van het Tweede Vaticaans Concilie (25 december 1961) is een reden om te vieren maar ook om opnieuw na te denken over de receptie en toepassing van de conciliaire documenten. Naast de meer direct praktische aspecten van deze receptie en toepassing, met hun licht- en schaduwzijden, lijkt het gepast om ook het wezen van de gevraagde intellectuele instemming met de onderrichtingen van het concilie in herinnering te roepen. Alhoewel het hier een leer betreft die goed gekend is en waarover een uitvoerige literatuur bestaat is het toch niet overbodig te herinneren aan de wezenlijke kenmerken hiervan, rekening houdend met het voortbestaan van misverstanden hieromtrent – ook in de publieke opinie – wat betreft de continuïteit van sommige conciliaire onderrichtingen in relatie tot voorafgaande onderrichtingen van het leergezag van de Kerk.

Vooreerst lijkt het nuttig eraan te herinneren dat de pastorale intentie van het Concilie niet betekent dat het Concilie niet leerstellig van aard is. Het pastoraal perspectief is immers en kan niet anders dan gebaseerd zijn op de leer. Maar het is vooral nodig te benadrukken dat de leer gericht is op het heil en dat dus het onderricht van de leer een integraal deel is van de pastoraal. Daarenboven is het evident dat er in de conciliaire documenten vele onderrichtingen zijn die strikt leerstellig van aard zijn: over de goddelijke Openbaring, over de Kerk, etc. Zoals de zalige Johannes Paulus II schreef: “Met Gods hulp hebben de Concilievaders gedurende vier jaar van inzet een aanzienlijk geheel van leerstellige uiteenzettingen en pastorale richtlijnen kunnen uitwerken die aangeboden worden aan de hele Kerk.” (Apostolische constitutie Fidei depositum, 11 oktober 1992, inleiding).

De vereiste instemming met het leergezag

Het Tweede Vaticaans Concilie definieert geen enkel dogma, in de zin dat het niet door middel van een definitieve handeling eenderwelke leer voorlegt. Het feit dat een handeling van het leergezag van de Kerk niet wordt uitgeoefend door middel van het charisma van de onfeilbaarheid betekent nochtans niet deze handeling kan beschouwd worden als ‘feilbaar’ in de zin dat het een ‘provisoire leer’ of ‘gezaghebbende opinies’ doorgeeft. Elke uitdrukking van het authentieke leergezag dient ontvangen te worden voor wat het waarlijk is: een onderrichting, gegeven door Herders die, staande in de apostolische opvolging, spreken met het “charisma van de waarheid” (Dei verbum, n. 8), “bekleed met het gezag van Christus” (Lumen gentium, n. 25), “in het licht van de Heilige Geest” (Ibidem).

Dit charisma, dit gezag en dit licht waren zeker aanwezig op het Tweede Vaticaans Concilie; dit te ontzeggen aan geheel het episcopaat cum Petro en sub Petro, verzameld om de universele Kerk te onderrichten, zou betekenen iets van het wezen zelf van de Kerk te ontkennen (cf. Congregatie voor de Geloofsleer, verklaring Mysterium Ecclesiae, 24 juni 1973, nn. 2-5).

Natuurlijk hebben niet alle uitspraken in de conciliaire documenten dezelfde leerstellige waarde en vereisen zij dus niet dezelfde graad van instemming. De verschillende graden van instemming met de leerstellingen van het leergezag zijn in herinnering geroepen door Vaticanum II in de n. 25 van de constitutie Lumen gentium en vervolgens samengevat in de drie clausules toegevoegd aan de geloofsbelijdenis van Nicea-Constantinopel in de formule van de Professio fidei, gepubliceerd in 1989 door de Congregatie voor de Geloofsleer met de goedkeuring van Johannes Paulus II.

De uitspraken van het Tweede Vaticaans Concilie die geloofswaarheden in herinnering roepen vereisen natuurlijk de instemming met goddelijk geloof, niet omdat zij geleerd zijn geworden door dit Concilie maar omdat zij reeds als zodanig onfeilbaar geleerd zijn geworden door de Kerk, ofwel door een plechtig oordeel ofwel door het gewone en universele leergezag. Zo ook vereisen de andere leerstellingen die Vaticanum II in herinnering roept en die reeds met een definitieve handeling door voorafgaande interventies van het leergezag waren geformuleerd een volledige en definitieve instemming.

De andere leerstellige onderrichtingen van het Concilie vereisen van de gelovigen een graad van instemming “met religieuze volgzaamheid van wil en verstand”. Een “religieuze” instemming dus die niet gefundeerd is op louter rationele motieven. Deze instemming neemt niet de vorm aan van een geloofsakt, maar veeleer van een akt van gehoorzaamheid, die niet louter disciplinair van aard is, maar geworteld is in het vertrouwen in de goddelijke bijstand van het leergezag en daarom “in de logica van het geloof en onder de impuls van de gehoorzaamheid aan het geloof” (Congregatie voor de Geloofsleer, instructie Donum veritatis, 24 mei 1990, nr. 23). Deze gehoorzaamheid aan het leergezag van de Kerk vormt niet een grens die gesteld wordt aan de vrijheid maar is daarentegen bron van vrijheid. De woorden van Christus “wie u hoort, hoort mij” (Lc 10, 16) zijn ook gericht aan de opvolgers van de apostelen; en luisteren naar Christus betekent in zich de waarheid ontvangen die vrijmaakt (cf. Joh. 8, 32).

In leerstellige documenten kunnen er ook elementen zijn die niet als zodanig leerstellig zijn maar in meer of minder mate een omstandigheid uitdrukken (beschrijvingen van de toestand van de maatschappij, suggesties, opwekkingen, etc.) zoals dit feitelijk ook het geval is in het Tweede Vaticaans Concilie. Deze elementen dienen met respect en dankbaarheid ontvangen te worden maar vereisen geen verstandelijke instemming in eigenlijke zin (cf. instructie Donum veritatis, nn. 24-31).

De interpretatie van de onderrichtingen
De eenheid van de Kerk en de eenheid van het geloof zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en dit betreft ook de eenheid van het leergezag van de Kerk op elk tijdstip inzover het de authentieke interpretator is van de goddelijke Openbaring, overgeleverd door de heilige Schrift en de traditie. Dit betekent onder andere dat een wezenlijk kenmerk van het leergezag is haar continuïteit en homogeniteit in de tijd. Continuïteit betekent niet afwezigheid van ontwikkeling; de Kerk doorheen de eeuwen maakt voortgang in de kennis, verdieping en het daaropvolgend leerstellig onderricht van het katholieke geloof en de katholieke moraal.

In het Tweede Vaticaans Concilie waren er verschillende nieuwigheden van leerstellige aard: over de sacramentaliteit van het bisschopsambt, de bisschoppelijke collegialiteit, de godsdienstvrijheid, etc. Alhoewel er ten aanzien van nieuwigheden in zaken die betrekking hebben op het geloof en de moraal en die niet geformuleerd zijn met een definitieve handeling instemming vereist is met religieuze volgzaamheid van wil en verstand, zijn enkele van deze nieuwigheden het object van controverse geweest en zijn ze dit nog altijd en dit met betrekking tot hun continuïteit met het voorafgaandelijk leergezag ofwel met betrekking tot hun compatibiliteit met de traditie. Ten aanzien van deze moeilijkheden die er mogelijk kunnen zijn om te begrijpen wat de continuïteit is met de traditie van enige conciliaire onderrichtingen, bestaat de katholieke houding erin, rekening houdend met de eenheid van het leergezag, te zoeken naar een eenmakende interpretatie, waarin de teksten van het Tweede Vaticaans Concilie en de voorafgaandelijke documenten van het leergezag wederzijds licht op elkaar werpen. Niet enkel dient Vaticanum II geïnterpreteerd te worden in het licht van voorafgaandelijke documenten van het leergezag maar ook worden enkele van deze voorafgaandelijke documenten beter begrepen in het licht van Vaticanum II. Dit is niet iets nieuws in de geschiedenis van de Kerk. Men dient zich bijvoorbeeld te herinneren dat belangrijke begrippen in de formulering van het trinitaire en christologische geloof (hypóstatis, ousía), gebruikt in het Eerste Concilie van Nicea, ten zeerste gepreciseerd zijn geworden wat betreft hun betekenis door latere concilies.

De interpretatie van de nieuwigheden van Vaticanum II moet daarom, zoals Benedictus XVI gezegd heeft, de hermeneutiek van de discontinuïteit met de traditie verwerpen en de hermeneutiek van de hervorming, van de vernieuwing in de continuïteit bevestigen (toespraak 22 december 2005). Het betreft nieuwigheden in de zin dat nieuwe aspecten worden geëxpliciteerd die tot dan nog niet waren geformuleerd door het leergezag maar die op het leerstellige niveau niet in tegenstelling zijn met de voorafgaandelijke documenten van het leergezag, alhoewel in enkele gevallen – bv. omtrent de godsdienstvrijheid – dit gevolgen met zich meebrengt die zeer verschillend zijn op het niveau van beslissingen doorheen de geschiedenis omtrent juridische en politieke toepassingen, gezien de veranderde historische en sociale omstandigheden.

Een authentieke interpretatie van de conciliaire teksten kan enkel gebeuren door hetzelfde leergezag van de Kerk. Daarom dient bij het theologische werk van de interpretatie van passages in de teksten van het Concilie welke vragen oproepen of moeilijkheden lijken te bevatten op de eerste plaats rekening gehouden te worden met de zin waarin deze passages door daaropvolgende interventies van het leergezag begrepen zijn geworden. Nochtans blijft er legitieme ruimte van theologische vrijheid in de wijze van uitleg van de niet-tegenstrijdigheid met de traditie van enkele formuleringen in de conciliaire teksten en dus in de uitleg van de betekenis zelf van enkele uitdrukkingen in deze passages.

Wat dit betreft lijkt het tot slot niet overbodig voor ogen te houden dat bijna een halve eeuw is verstreken sinds het einde van het Tweede Vaticaans Concilie en dat in deze decennia vier Pausen elkaar hebben opgevolgd op de stoel van Petrus. Het onderzoek van het leergezag van deze Pausen en de daarbij behorende instemming van het episcopaat zou een eventuele moeilijke situatie moeten omvormen in een serene en vreugdevolle instemming met het leergezag, de authentieke interpretator van de geloofsleer. Dit zou mogelijk en wenselijk moeten zijn ook indien er aspecten zouden blijven bestaan die rationeel niet volledig te begrijpen zijn, terwijl er niettemin legitieme ruimte voor theologische vrijheid blijft bestaan voor verdiepingswerk dat altijd gepast is. Zoals recentelijk Benedictus XVI heeft geschreven, “het is nodig dat de wezenlijke inhoud, die sinds eeuwen het patrimonium van alle gelovigen is, opnieuw bevestigd, begrepen en verdiept wordt op een altijd nieuwe manier om in de historische omstandigheden die verschillen van deze van het verleden, een coherent getuigenis te geven.” (motu proprio Porta fidei, n. 4).

La figura e il pensiero di Padre Tomas Tyn OP

2011-12-01T08:55:00.001+01:00

Thomas over het bisschopsambt

2011-11-29T10:27:00.001+01:00

Enkele gedachten van Sint-Thomas over het bisschopsambt vanuit diens commentaar op 1 Tim 3, 1-3: “Dit woord is betrouwbaar : streeft iemand naar het leidersambt (episkopos), dan begeert hij een voortreffelijke taak. Een leider in de gemeente moet onberispelijk zijn, de man van één vrouw, matig, verstandig, beschaafd, gastvrij, bekwaam om te onderwijzen, niet aan de wijn verslaafd, niet opvliegend, maar inschikkelijk, niet strijdlustig, niet geldzuchtig.” [fidelis sermo si quis episcopatum desiderat bonum opus desiderat. Oportet ergo episcopum inreprehensibilem esse unius uxoris virum sobrium prudentem ornatum hospitalem doctorem, non vinolentum non percussorem sed modestum non litigiosum non cupidum]

Zie ook Summa Theologiae IIa-IIae, q. 185, a. 1 over de vraag of het geoorloofd is te verlangen naar het bisschopsambt (hier vertaald) en Quodlibet V, q. 11, a. 2 over het weigeren van een bisschopsverkiezing (vertaald hier)

Vanuit de etymologische betekenis van ‘episkopos’, nl. ‘hoofdopzichter’, zegt Thomas dat we twee elementen moeten beschouwen, nl. de verhevenheid van de waardigheid van het bisschopsambt en het nut ervan voor het volk. Zij die kijken naar de eer die een bisschop toekomt en de macht die hij geniet en hierom het bisschopsambt nastreven “weten niet wat het is een bisschop te zijn”.

Daarom zegt Paulus niet dat zo iemands verlangen voortreffelijk is maar dat het werk, d.w.z. het nut voor het volk, iets voortreffelijks is.

Onberispelijk zijn wil niet zeggen zonder fout zijn maar wil zeggen niet slaaf zijn van een zonde waarvoor men door anderen kan berispt worden want het past niet dat iemand die dient te berispen zelf berispt kan worden.

Elke deugd richt zich op de eerste plaats tegen de passies. Er zijn nu twee deugden die de heiligheid bepalen, nl. kuisheid en matigheid want het is vooral door de lust van het vlees dat de ziel verward wordt. Thomas gaat hier niet in op het celibaat van de priester en bisschop dat hij elders zal verdedigen maar verwijst naar de betekenis van het sacrament, nl. dat Christus de Bruidegom van de Kerk is en de Kerk één is.

De matigheid : iemand die alles moet overzien mag niet onmatig zijn en Thomas verstaat hieronder vooral de dronkenschap die verhindert waakzaam te zijn en te overzien.

De verstandigheid : deze deugd regelt alle andere deugden en de bisschop is precies gekozen om anderen te leiden.

Vervolgens bespreekt Paulus de uitwendige handelingen van een bisschop en eerst in verhouding tot zichzelf (beschaafdheid) en dan in verhouding tot anderen (gastvrijheid, onderricht). De beschaafdheid (ornatum) : dit betekent dat iemands handelingen en woorden gepast en in harmonie moeten verlopen en in die zin schoon moeten zijn. Men vraagt van de bisschop dat hij beschaafd is want wij beoordelen het innerlijke vanuit wat wij uiterlijk zien: “Iemands kleding en de lach van zijn tanden en ook de gang van een mens melden wie hij is” (Sir. 19, 30).

De gastvrijheid : er twee soorten aalmoezen, een lichamelijk en een geestelijke. De bisschop dient beiden aan zijn kudde te geven. De gastvrijheid betreft de eerste soort van aalmoezen: “Beoefent de gastvrijheid” (Rom 12, 13). De tweede soort betreft de uitspraak “bekwaam om te onderwijzen”, dit is de bijzondere taak van de hoofden van de Kerk volgens Jer. 3, 15: “Ik geef u herders naar mijn hart die u zullen leiden met kennis en inzicht.”

Vanaf vers 3 verwerpt Paulus de tegenovergestelde ondeugden, nl. de begeerte van het vlees, de begeerte tot woede en tot hebzucht. “Niet aan de wijn verslaafd”: de toekomstige bisschop mag zich niet overlaten aan excessen van de mond of overdadigheid: “bedwelmt u niet met wijn, wat tot losbandigheid leidt” (Ef. 5, 18)

Ten aanzien van de woede geeft hij twee regels: ten aanzien van zijn handelingen, niet opvliegend zijn, dat is immers wat dronkenschap vaak doet, maar vriendelijk en geduldig (Ps. 92, 15). Wat zijn woorden betreft: niet strijdlustig zijn: “een dienstknecht van de Heer moet niet twisten” (2 Tim. 2, 24), “als iemand meent dit te moeten betwisten: wij kennen zulk een gewoonte niet en de Kerk van God evenmin” (1 Kor. 11, 16). De bisschop is opvolger van de Apostelen en Jezus heeft tegen hen gezegd dat ze de vrede moeten verkondigen: “Ik geef u mijn vrede, ik laat u mijn vrede” zei hij tijdens zijn Passie.

Wat betreft rijkdom zegt de Apostel niet geldzuchtig te zijn. De bisschop is immers aangesteld tot rechter en bestuurder (ordinator) van de Kerk en indien hij geldzuchtig is, dan kan hij makkelijk afwijken van de rechtvaardigheid: “Gij zult geen geschenken aannemen want geschenken maken de zienden blind en de rechtvaardigen tot leugenaar.”

De rol van doctrinaire commissies in de schoot van een bisschoppenconferentie

2011-11-24T17:17:00.001+01:00

Door de instructie vanwege de Congregatie voor deGeloofsleer van 23 februari 1967 is het verplicht dat elke bisschoppenconferentieeen doctrinaire commissie opricht.

In een schrijven van 10 juli 1968 aan de voorzitters van debisschoppenconferenties worden de doelen van deze doctrinaire commissieuiteengezet. Allereerst dient deze commissie “vanuit een positieve houding” degewijde leer uiteenzetten. Vervolgens dient deze commissie de bisschoppen bijte staan in hun taak te waken over de gezonde leer in allerlei publicaties. Totslot dient “minstens éénmaal per jaar” een verslag bij de Congregatie ingediendte worden over hun activiteiten waarin men ook suggesties kan doen over initiatievendie men noodzakelijk acht.

In een schrijven van 23 november 1990, van de hand vankardinaal Ratzinger, aan de voorzitters van de bisschoppenconferenties “herinnert”de Congregatie aan deze twee documenten en “preciseert” enige aspecten.

De leden van deze commissie kunnen enkel bisschoppen zijn,gekozen door de bisschoppenconferentie. Wel kan men zich laten bijstaan vooradvies maar de bisschoppen blijven de enige verantwoordelijken aangezien hethier gaat om een bisschoppelijke conferentie.

In punt 7 van dit schrijven heet het: “De zorg van dezedoctrinaire commissies is het bevorderen van de verspreiding van de geloofsleer.In het bijzonder bieden zij een hulp aan de bisschoppenconferenties in het verspreidenen becommentariëren van de documenten van het pauselijk Leergezag, op een wijzedie aangepast is aan de noodzaken en de urgenties van het gebied. Insamenwerking met de competente bisschoppelijke commissie bevorderen deze doctrinairecommissies ook de voorbereiding van teksten vanwege auteurs die een erkendewetenschappelijke aanzien genieten en een standvastige trouw aan het Leergezagvan de Kerk bezitten of tenminste de samenstelling van een lijst van boeken ("indicem librorum"),goedgekeurd voor het onderricht.”

Tevens wijst dit schrijven op de noodzaak dat elke bisschopzijn taak van onderscheiding inzake publicaties naar behoren uitoefent. Tevenswordt herhaald dat minstens éénmaal per jaar een rapport wordt gezonden over devoortgang en verdere suggesties ten aanzien van te ondernemen stappen.

Is het vreemd dat deze stukken nog niet naar het Nederlands vertaald zijn?

De kruistekens in de Romeinse Canon - Wat Sint-Thomas hierover zegt!

2011-11-19T18:04:00.001+01:00

Betreffende de buitengewone vorm wordt dikwijls verwezen naar de 'vele' kruistekens die tijdens de Romeinse Canon door de priester dienen te worden gemaakt. Af en toe zelfs met verwijzing naar Sacrosanctum Concilium nr. 34: "Ritus nobili simplicitate fulgeant, sint brevitate perspicui et repetitiones inutiles evitent, sint fidelium captui accommodati, neque generatim multis indigeant explanationibus.".
Afgezien van het feit dat deze uitspraak niet kan geïdentificeerd worden met het resultaat in de gewone vorm, nl. de quasi-volledige verwijdering van het gebruik van kruistekens in de Romeinse Canon, is het goed om Sint-Thomas' uitleg over de betekenis van de kruistekens in de Romeinse Canon opnieuw te lezen. Voor Sint-Thomas betekenen de kruistekens het tegenwoordig stellen van het lijden en de offerdood van Jezus Christus en verwijzen de kruistekens op deze manier onophoudelijk naar wat het Heilig Misoffer is, nl. het op sacramentele wijze tegenwoordigstellen van het kruisoffer van Christus. In zijn allegorische verklaring wordt de ritus zelf tot gebed en worden vorm en inhoud verenigd.

Summa Theologiae, Tertia Pars, q. 83, a. 5
Objectie 3: Wat bij de sacramenten van de Kerk gebeurt, mag niet herhaald worden. Dus is het niet passend, dat de priester meermalen een kruis maakt over dit Sacrament.

Antwoord op bedenking 3:
Bij de Mis maakt de priester kruistekens om het lijden van Christus uit te drukken, dat op het Kruis werd voleindigd. Maar het lijden van Christus heeft trapsgewijze plaats gehad. Vooreerst werd Christus overgeleverd door God, door Judas en door de Joden. Dit wordt weergegeven door het driemaal bekruisen bij de woorden: “Deze gave, deze geschenken, deze heilige en onbevlekte Offers”.

Vervolgens werd Christus verkocht, en wel door de priesters, schriftgeleerden en Farizeeën. Om dat aan te duiden worden er een andere maal drie kruistekens gemaakt bij de woorden “gezegend, opgeschreven, wettig”. — Dit kan ook aanduiden de prijs van de verkoop, nl. dertig zilverlingen. — Er worden nog twee kruistekens aan toegevoegd bij de woorden: “Opdat het voor ons het Lichaam en Bloed” enz., om aan te geven de persoon van Judas, die verkocht en van Christus, die verkocht werd.

Ten derde was er een voorafbeelding van het lijden van Christus in het Laatste Avondmaal. Om dit aan te geven worden er voor de derde maal twee kruistekens gemaakt, één bij de consecratie van het Lichaam en een ander bij de consecratie van het Bloed, wanneer bij elk gezegd wordt: “ Hij zegende het”.

Op de vierde plaats was er het lijden van Christus zelf. Daarom heeft er voor de vierde maal een bekruising en wel vijfvoudige plaats, om de vijf wonden aan te duiden, bij woorden: “Een zuiver Offer, een heilig Offer, een vlekkeloos Offer, het heilig Brood van het eeuwig leven en de kelk van het altijddurende heil”.

Ten vijfde wordt uitgebeeld, dat het Lichaam werd uitgerekt en het Bloed vloeide, en het lijden vruchtbaar was, door drie kruistekens bij de woorden: “Wij die het Lichaam en nuttigen van allen zegen” enz.

Ten zesde wordt in herinnering gebracht het drievoudige gebed, dat Christus op het Kruis bad, nl. een gebed voor de vervolgers, toen Hij sprak: “Vader, vergeef het hun”; een ander voor bevrijding van de dood, toen Hij uitriep: “Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten?”; het derde behoort bij het verwerven van de glorie, toen Hij zei: “Vader, in Uw handen beveel Ik Mijn geest”. Daarvoor de drie kruistekens bij de woorden: “Gij heiligt, maakt levend en zegent”.

Ten zevende worden de drie uren uitgebeeld, gedurende dewelke Hij op het Kruis hing, nl. van het zesde tot het negende uur. Daarvoor weer drie kruistekens bij de woorden: “Door Hem, en met Hem en in Hem”.

Ten achtste wordt de scheiding van Ziel en Lichaam uitgebeeld door de twee kruistekens die onmiddellijk daarna buiten den kelk gemaakt worden.

Ten negende wordt de verrijzenis op den derden dag uitgebeeld door de drie kruistekens, die gemaakt worden bij de woorden: “De vrede van de Heer zij altijd met u”
Men kan het ook korter zeggen. De consecratie van dit Sacrament en het aannemen van dit Offer en zijn vruchten hangen af van de kracht van Christus' Kruis. Daarom maakt de priester overal, waar melding wordt gemaakt van één van deze drie zaken, een kruisteken.

Cappafobie! Nog altijd in de Lage Landen

2011-11-06T22:39:00.002+01:00

Wij konden helaas vandaag niet in de St. Agneskerk zijn! Maar zo te horen is ons artikel uit 2008 over "cappafobie" nog altijd actueel!
Of nog:

"The capa magna does indeed represent the finery of the world, its power and prestige. That is why after his entrance wearing it, the prelate is publicly stripped of this finery and humbled before the congregation. Then, vestment by vestment, the bishop is clothed in the new man of which St Paul speaks, including the baptismal alb, the dalmatic of charity, the stole of pardon and the chasuble of mercy. When finally clothed in Christ, the prelate makes a second entrance into the church to begin the eucharistic celebration in persona Christi, the visible head of the body, the church.
It was a clear statement that the power and prestige of the world have no place at the altar, but it is expressed in a liturgical ritual or symbol, which, unfortunately, are often lacking in the contemporary rites and thus hard to grasp." (Bron)

Met dank aan Zijne Eminentie Kardinaal Burke, onze studenten en oud-studenten daar aanwezig en alle organisatoren van deze hemelse gebeurtenis!

Jaar van het Geloof in het licht van de hermeneutiek van de continuïteit

2011-10-17T17:31:00.000+02:00

"Quibusdam sub aspectibus Veneratus Decessor Noster hunc Annum quandam “consecutionem et necessitatem postconciliarem”[8] respexit, prorsus sibi illius temporis gravium difficultatum conscius, praesertim quod ad veram fidem profitendam eandemque recte interpretandam attinent. Censuimus Annum fidei incohari, quinquagesimo anno transacto a Concilio Vaticano II incepto, opportunam dare occasionem, ut intellegatur scripta, hereditate a Patribus accepta, ad beati Ioannis Pauli II verba, pretium non amittere nec fulgorem. Necesse est ut congruenter legantur et noscantur et approprientur uti textus idonei et directorii Magisterii, in ambitu Ecclesiasticae Traditionis ... Ut quam maxime assumimus officium ostendendi Concilium uti summam gratiam qua Ecclesia saeculo XX est ditata: in eo nobis tutissimus offertur index ad iter hoc ineunte saeculo detegendum”. Nos quoque magnopere id confirmare volumus quod de Concilio paucis post mensibus a Nostra ad Petri Successoris munus electione diximus: “Si id legimus ac recta hermeneutica percipimus, ipsum esse fierique magis ac magis potest magna vis ad Ecclesiam renovandam, quod est semper necessarium”

Bron: Apostolische Brief Motu Proprio Data "Porta fidei"

Vragen aan het Concilie

2011-10-17T13:24:00.000+02:00

In verband met een eerdere posts over het werk van Prof. Brunero Gherardini en zijn Verzoek aan paus Benedictus XVI (zie hier, hier en hier), geven wij hier in Nederlandse vertaling een hernieuwd en breder Verzoek aan paus Benedictus. Het betreft een aantal wezenlijke vragen omtrent de interpretatie van teksten van Vaticanum II. Dit dient inderdaad de insteek te zijn zowel wat betreft de beoordeling van de Buitengewone Vorm als het Concilie: de betekenis van de tekst en de gezaghebbende interpretatie van het Leergezag.

Verzoek

Aan de Heilige Vader PausBenedictus XVI, dat hij moge bevorderen een grondig onderzoek van het pastoraalConcilie Vaticanum II

Heiligheid,

Mons. Brunero Gherardini,priester van het bisdom Prato en kanunnik van de Basiliek van Sint-Petrus,voormalig Hoogleraar ecclesiologie aan de Pauselijke Universiteit van Lateranenen Decaan van de Italiaanse theologen, heeft in 2009 aan Uwe Heiligheid eendringend maar evenzeer respectvol Verzoekgericht om een kritisch debat te openen over de teksten van Vaticanum II,een debat dat op grondige en publieke wijze zou gevoerd worden. Dit Verzoek werd in 2010 ondersteund doorProfessor Roberto de Mattei, docent kerkgeschiedenis en geschiedenis van hetchristendom aan de Europese Universiteit van Rome en vice-president van deNationale Raad voor Onderzoek.

In zijn Verzoek schreefProfessor Gherardini:

“Omwille van het heil van deKerk - en in het bijzonder omwille vande realisatie van het zielenheil (salus animarum), welke de eerste en hoogstewet is – [CIC 1983, can. 1752] en na decennia van vrije creativiteit op hetgebied van de exegese, theologie, liturgie, geschiedenis en pastoraal in naamvan het Tweede Oecumenisch Vaticaans Concilie lijkt het mij een dringendenoodzaak dat er wat helderheid komt door met gezag te antwoorden op de vraagomtrent de continuïteit van dit Concilie – niet door dit af te kondigen maardoor dit aan te tonen – met de andere Concilies en omtrent de trouw ervan tenaanzien van de Overlevering zoals zij altijd al van kracht is in de Kerk.”

“Het lijkt immers moeilijk,zo niet onmogelijk, te komen tot de gewenste hermeneutiek van de continuïteit[met het gehele voorafgaandelijke Leergezag] indien men niet eerst is gekomentot een aandachtige en wetenschappelijke analyse van de afzonderlijkedocumenten, in hun geheel en in hun afzonderlijke argumenten, van deonmiddellijke en verwijderde bronnen ervan maar daarentegen voortgaat erover tepraten en enkel de inhoud ervan te herhalen en deze voor te stellen als eenabsolute nieuwigheid.”

“Een onderzoek van dezedraagwijdte overstijgt ten zeerste de mogelijkheden van één enkele persoon, endit niet enkel omdat éénzelfde argument vereist behandeld te worden vanuitverscheidene perspectieven, - historisch, patristisch, juridisch, filosofisch,liturgisch, theologisch, exegetisch, sociologisch, wetenschappelijk – maar ookomdat elk document aan tientallen en tientallen argumenten raakt die enkel doorde geleerden in deze gebieden kunnen effectief beantwoordt worden.”

“Reeds lang geleden ontstondin mij het idee – dat ik nu durf voor te leggen aan Uwe Heiligheid – van eenplechtige en zo mogelijk definitieve verklaring over het laatste Concilie in alhaar aspecten en inhouden. Het lijkt inderdaad logisch en noodzakelijk dat elkaspect en elke inhoud zou worden bestudeerd in zichzelf en in de context van alhet overige en dit met het oog op alle bronnen en vanuit de specifiekeinvalshoek van het voorafgaande kerkelijke - zowel plechtig als gewoon – Leergezag. Op basis van zulk een breed enobjectief wetenschappelijk werk zal het vervolgens mogelijk zijn om materiaalte leveren voor een zekere en objectieve beoordeling van Vaticanum II bij debeantwoording van volgende – naast de vele andere – vragen:

1. Wat is haar ware aard/wezen?

2. In welke verhouding staat het pastorale karakter vanVaticanum II - een begrip dat men op gezaghebbende wijze zal moeten preciseren- tot het eventueel dogmatisch karakter? Verzoent zich het pastorale karaktermet het dogmatische karakter?

3. Is het daadwerkelijk mogelijk om dogmatisch VaticanumII te definiëren? En dus naar het Concilie te verwijzen als zijnde dogmatisch;nieuwe theologische beweringen funderen op het Concilie; in welke zin en metwelke limieten?

4. Is het een "gebeurtenis" in de zin van deprofessoren uit Bologna [de Alberigo-school, verantwoordelijk voor eeninvloedrijke geschiedenis van Vaticanum II], die de verbindingen met hetverleden verbreekt een tijdperk instelt dat in elk aspect nieuw is? Of herleefthet verleden in Vaticanum II "eodem sensu eademque sententia"?

Het is vanzelfsprekend datde hermeneutiek van de breuk en de hermeneutiek van de continuïteit afhangenvan de antwoorden op deze vragen. Maar indien de wetenschappelijke conclusieleidt naar de hermeneutiek van de continuïteit als de enig mogelijke enaanvaardbare conclusie, dan zal het noodzakelijk zijn te bewijzen – en dit meerdan het louter declameren ervan – dat deze continuïteit werkelijk is en datdeze zich toont, enkel in de onderliggende dogmatische identiteit. Indien dit,geheel of ten dele, niet zou wetenschappelijk bewezen worden, dan is hetnoodzakelijk dit rustig en eerlijk te zeggen en dit in antwoord op hetverlangen naar helderheid waarop men al bijna een halve eeuw wacht.”[1]

In zijn recente, zeergedocumenteerde en vernieuwende geschiedenis van Vaticanum II, welke eindelijkaan het publiek een nauwkeurig en realistisch kader geeft van de prangende endramatische gebeurtenissen van dit Concilie besluit professor de Mattei alsvolgt:

“Tot besluit van dit werkzij het mij toegestaan mij met verering te richten tot Zijne HeiligheidBenedictus XVI, in wie ik de opvolger van Petrus herken waarmee ik mijonlosmakelijk verbonden voel en hem van harte mijn dank te betuigen dat hij depoorten heeft opengezet voor een ernstig debat over Vaticanum II. Ik herhaaldat ik een bijdrage tot dit debat heb willen leveren als historicus, niet alstheoloog maar ik verenig mij met de verzoeken van die theologen die met eerbieden kinderlijke gehoorzaamheid aan de Plaatsvervanger van Christus op aardevragen een grondig onderzoek te bevorderen van Vaticanum II, in al haarcomplexiteit en omvang, om op deze wijze de continuïteit van dit Concilie metde twintig voorafgaande Concilies te verifiëren en de schaduwen en twijfels uitte bannen, die bijna een halve eeuw de Kerk doen lijden, in de zekerheid echterdat de poorten van de Hel Haar nooit zullen overwinnen (Mt. 16, 18).”[2]

Wij, ondertekenaars,eenvoudige gelovigen, sluiten ons geheel en al aan bij deze gezaghebbende enrespectvolle vragen. In de zekerheid dat het ons niet ontbreekt aan kinderlijkrespect voor Uwe Heiligheid, staan wij onszelf toe enkele van deze “vele anderevragen” toe te voegen – en dit als een verdere, zij het beknopte illustratievan de delicate materie – welke volgens onze bescheiden mening vast en zekereindelijk een verhelderend antwoord zouden verdienen, en dit op basis van deresultaten van de analyses van Prof. Gherardini en van andere theologen enintellectuelen, welke al sinds het begin van het postconciliaire tijdperkgevochten hebben om helderheid te verkrijgen over Vaticanum II:

5. Wat is de exacte betekenis van het begrip “levendetraditie” in de constitutie Dei Verbumover de goddelijke Openbaring? In zijn recente, grondige studie over het begrip‘katholieke traditie’ stelt Prof. Gherardini dat in Vaticanum II zichdaarentegen een echte ‘copernicaanse revolutie’ zou hebben voorgedaan in deopvatting omtrent de Traditie van de Kerk, omdat de dogmatisch waarde van deTraditie er niet helder gedefinieerd wordt (DV 8); er is daar een ongewone reductio ad unum van de twee bronnen vande Goddelijke Openbaring (Schrift en Traditie) welke steeds erkend zijngeworden in de Kerk en bevestigd in de dogmatische Concilies van Trente enVaticanum II (DV 9); er verschijnt zelfs een aanslag op het dogma van deinerrantie van de Heilige Geschriften omdat “nadat bevestigd is geworden datalles wat de gewijde schrijvers stellen van de Heilige Geest komt, het kenmerkvan de inerrantie enkel wordt toegeschreven aan ‘heilswaarheden’ of ‘verlossingswaarheden’,aan een deel van het geheel (“veritatem, quam Deus nostrae salutis causaeLitteris Sacris consignari voluit”). Maar indien de Heilige Geest alles heeftgeïnspireerd wat de gewijde schrijvers hebben geschreven, dan zou de inerrantiemoeten toegepast worden op het geheel en niet enkel op heilswaarheden. De tekstlijkt daarom onlogisch.[3]

6. Wat is de exacte betekenis die men dient toe teschrijven aan de nieuwe definitie van de Katholieke Kerk in de dogmatischeconstitutie (welke nochtans geen dogma’s definieert) Lumen gentium over de Kerk? Indien deze definitie samenvalt metdeze van alle tijden – dat enkel de katholieke Kerk de enige en ware Kerk vanChristus is omdat deze de enige is die doorheen de eeuwen ongeschonden degeloofsschat, ingesteld door Onze Heer en door de Apostelen onder leiding vande Heilige Geest, heeft bewaard – waarom heeft men deze dan veranderd door teschrijven – op een manier die niet makkelijk te begrijpen is voor de eenvoudigegelovige en die nooit duidelijk is uitgelegd geworden (men moet dit durvenzeggen) – dat “de enige” Kerk van Christus “subsisteert in de katholieke Kerk,bestuurd door de opvolger van Petrus en de bisschoppen in gemeenschap met hem ofschoonmen buiten haar meerdere elementen van heiliging en waarheid vindt, die, alseigen gaven van Christus' Kerk, een uitnodiging zijn tot de katholieke eenheid.”(LG 8). Lijkt het niet dat in deze formulering de katholieke Kerk verschijntals louter een deel van de Kerk van Christus? Een deel omdat de Kerk vanChristus, naast de katholieke Kerk, ook “meerdere elementen van heiliging enwaarheid”, geplaatst “buiten” de katholieke Kerk zou bevatten? Met als gevolgdat de “enige ware godsdienst welke subsisteert in de katholieke Kerk (DH 1)deze zou zijn van een “Kerk van Christus” die “elementen” bevat die buiten dekatholieke Kerk zouden liggen. Wie wil kan dit misschien ook zo begrijpen datde “enige ware godsdienst” volgens het Concilie ook subsisteert in deniet-katholieke “elementen van de “Kerk van Christus”.

7. Wat is de ware betekenis die men moet toeschrijven aanhet begrip van de Kerk algemeen begrepen als “Volk van God” (LG 9-17), eenbegrip dat in het verleden enkel een deel van het geheel aanduidde, het geheeldat daarentegen vertegenwoordigd werd door het “Mystieke Lichaam van Christus”?

8. Welke betekenis dient men toe te schrijven aan deweglating van de termen ‘bovennatuurlijk’ en ‘transsubstantiatie’ in de tekstenvan het Concilie? Betreft deze weglating misschien ook de daarmee verbondenconcepten, zoals sommigen beweren?

9. Wat is de exacte betekenis van de nieuwe wijze waaropde collegialiteit verstaan wordt? Hoe moeten we de interpretatie die de Nota esplicativa praevia, geplaatst aanhet begin van Lumen gentium (teneinde de controverse hierover onder de concilievaders te beslechten) hiervangeeft, beschouwen in het licht van het altijdgeldende onderricht van de Kerk.Wij verwijzen naar de twijfels zoals deze in zijn tijd helder zijn uiteengezetdoor Romano Amerio:

“De Nota praeviaverwerpt de klassieke interpretatie van de collegialiteit, volgens de welke hetsubject van de hoogste macht in de Kerk enkel de Paus is die deze meedeelt,wanneer hij wil, met de universaliteit van de bisschoppen door hembijeengeroepen voor het Concilie. De hoogste macht is collegiaal enkel door demededeling ad nutum van de Paus. De Nota praevia verwerpt tevens de leer vande nieuwlichters volgens de welke het subject van de hoogste macht in de Kerkhet college van bisschoppen is, verenigd de Paus en niet zonder de Paus die erhet hoofd van is, maar op zulke wijze dat wanneer de Paus de hoogste machtuitoefent, ook alleen, hij deze uitoefent als hoofd van het college en dus alsvertegenwoordiger van het college, dat hij verplicht is te raadplegen om er tebetekenis van uit te drukken. Dit is de theorie die geënt is op de stelling diespreekt over de veelzijdige [democratische] oorsprong van het gezag, eenstelling die moeilijk te verzoenen is met de constitutie van de Kerk [welkehiërarchisch is en van goddelijke oorsprong, niet ontsproten aan het volk].Terwijl de Nota praevia beidetheorieën verwerpt houdt ze stevig vast aan het feit dat de hoogste macht ligtbij het college van bisschoppen, verenigd met het Hoofd [en dit is de grotenieuwigheid], maar dat het Hoofd deze macht kan uitoefenen onafhankelijk vanhet college, terwijl het college niet onafhankelijk kan zijn van het Hoofd [endit zou de toegeving zijn aan de Traditie].”[4]

En is het juist te stellen dat de toeschrijving vanjuridisch machten, deze van een waar en eigenlijk college, aan debisschoppenconferentie de facto defiguur van de bisschop heeft ontwaardigd en gedeformeerd? In feite lijken debisschoppen, als bisschoppen apart, voor niets meer mee te tellen in de Kerk(Uwe Heiligheid moge ons onze openheid vergeven). Over dit punt nogmaalsAmerio:

“De meest betekenisvolle nieuwigheid van depostconciliaire Kerk ligt erin dat participatie is gegeven aan alle organen vande Kerk welke juridisch gedefinieerd zijn geworden zoals de permanente synodevan bisschoppen, de bisschoppenconferenties, de diocesane en nationale synodes,de pastorale raden, priesterraden, etc. […]. De constitutie van de bisschoppenconferentiesheeft twee zaken voortgebracht: ze heeft de organische structuur van de Kerkgedeformeerd en het gezag van de bisschoppen ontwaardigd.

Volgens het preconciliaire recht zijn de bisschoppen deopvolgers van de Apostelen en besturen zij elk hun eigen bisdommen met gewonemacht, zowel in het geestelijke als in het tijdelijke en hierbij oefenen zijlegislatieve, juridische en uitvoerende macht uit (can. 329 en 335 CIC 1917).Dit gezag is precies, individueel, en behoudens de instelling van de vicaris-generaal,niet-delegeerbaar (de vicaris-generaal was daarenboven ad nutum van de bisschop) […]. Het decreet Christus Dominus over het pastorale ambt van de bisschoppenschrijft aan het episcopale corps collegialiteit toe, d.w.z. “hoogste en volledigemacht over de universele Kerk” en deze macht zou in alles gelijk zijn aan dezevan de Romeinse Paus indien deze macht zou kunnen worden uitgeoefend zonder deinstemming van de Romeinse Paus. Deze hoogste macht is altijd toegeschrevengeworden [enkel] aan de verzamelde bisschoppen, bijeengeroepen door de Paus ineen oecumenisch Concilie. Maar er stelt zich de vraag of een autoriteit dieenkel in werking wordt gesteld door een instantie die hoger is dan haar, kanbeschouwd worden als een hoogstegezag en of dit niet neerkomt op een loutere virtualiteit en als het ware een ens rationis. Maar volgens de geest vanVaticanum II ligt de uitoefening van het bisschoppelijke macht waarin zich decollegialiteit concretiseert in de macht van de bisschoppenconferenties.

Hier is het eigenaardig te zien hoe het decreet Christus Dominus (in nr. 37) de redenvoor deze nieuwe instelling vindt in de noodzaak voor de bisschoppen vaneenzelfde land om samen te werken en hoe niet gezien wordt dat dezesamenwerkingsband, vanaf nu juridisch bepaald, de orde van de Kerk verandertdoor de bisschop te vervangen door een corps van bisschoppen en de persoonlijkeverantwoordelijkheid door deze van een collectieve verantwoordelijkheid, d.w.z.een verdeelde verantwoordelijkheid […]. Met de instelling van debisschoppenconferenties is de Kerk nu een policentrisch corps geworden […]. Heteerste gevolg van deze nieuwe structuur is dus de verzwakking van de band vaneenheid [met de Paus] zoals zichtbaar is geworden in de overvloed vanonenigheden over zeer belangrijke zaken [bv. de leer van de encycliek Humanae vitae van 25 juli 1968]. Hettweede gevolg is het verlies aan gezag van de afzonderlijke bisschoppen; zijleggen niet meer verantwoordelijkheid af aan hun eigen volk noch aan de HeiligeStoel: in plaats van individuele verantwoordelijk komt er immers een collegialeverantwoordelijkheid, die, aangezien deze zich bevindt in het gehele corps,niet kan toegeschreven worden aan de afzonderlijke componenten van het corps.”[5]

10. Welke betekenis dient men vandaag te geven aan defiguur van de priester, deze authentieke instelling van de Kerk?[6]Is het waar dat reeds vanaf het Concilie de priester van “priester van God”verlaagd is geworden tot “priester van het Volk Gods” en gereduceerd isgeworden voornamelijk tot de functies van “animator” en “voorzitter van deverzameling” van het “Volk Gods” en tot “sociaal werker”?

· In dit verband worden bekritiseerd: Lumen gentium 10, 2 dat lijkt ophetzelfde plan te willen stellen het “ambtelijk of hiërarchisch” priesterschapen het zogenaamde “algemeen priesterschap van de gelovigen” – dat in hetverleden enkel als een eretitel werd aanzien – in de bewering dat beiden “inbetrekking staan tot elkaar” (“ad invicem tamen ordinantur”) (zie ook LG, 62,2);

· Lumengentium 13, 3 dat het priesterschap aanduidt louter als “functie” van het “VolkGods”;

· het feit dat de prediking van het Evangelie alseerste wordt aangeduid betreffende de priesterlijke “functie” (Presbyterorum Ordinis nr. 4: “depriesters, als medewerkers van de bisschoppen, [hebben] als eerste taak, aanallen het Evangelie van God te verkondigen”) terwijl daarentegen het dogmatischConcilie van Trente gesteld heeft dat datgene wat de zending van depriesterschap op de eerste plaats kenmerkt ligt in “de volmacht om Zijn Lichaamen Bloed te consacreren (consecrandi), op te dragen (offerendi) en uit te delen(ministrandi)” en ten tweede “om zonden te vergeven en niet te vergeven.” (DS957/1764).

· En is het waar dat Vaticanum II de facto het kerkelijk celibaatontwaardigd heeft door de bevestiging dat de “de volmaakte en blijvendeonthouding omwille van het koninkrijk der hemelen, die door Christus de Heer isaanbevolen, […] is door de Kerk vooral voorhet priesterleven altijd zeer hoog gewaardeerd. … Ze wordt weliswaar niet doorhet wezen zelf van het priesterschap vereist (PO 16); deze laatste beweringgerechtvaardigd door een foutieve interpretatie van 1Tim. 3, 2-5 en Tit 1, 6?

11. Wat is de precieze betekenis van het principe van de “creativiteit”in de Heilige Liturgie, een principe dat ongetwijfeld het resultaat is van deconcessies aan de bisschoppenconferenties van een omvangrijke competentie indeze materie, met in begrip van de mogelijkheid te experimenteren met nieuwevormen van eredienst om deze aan te passen aan het karakter en de tradities vande volkeren en om deze zo veel mogelijk te vereenvoudigen? Dit alles wordtvoorgesteld in de constitutie SacrosanctumConcilium over de Heilige Liturgie: art. 22, 2 over de nieuwe competentiesvan de bisschoppenconferenties; 37, 38, 39 en 40 over de aanpassing aan hetkarakter en de tradities van de volkeren en over de criteria van de liturgischeaanpassing in het algemeen; art. 21 en 34 over de liturgische vereenvoudiging.Werd een gelijkaardige mogelijkheid om te vernieuwen in de liturgie niet tenallen tijde sterk afgewezen door het Leergezag van de Kerk? Het is waar dat SCaltijd de controle van de Heilige Stoel over de liturgie en de vernieuwingenervan oplegt (SC 22, 2 en 40, 1 en 2) maar deze controle heeft zich onbekwaamgetoond om de wijdverspreide vernietiging van de liturgie te verhinderen, eenvernietiging die vele gelovigen van de kerken verwijderd heeft en tot op de dagvan vandaag voortduurt, niettegenstaande de disciplinaire maatregelen om tekomen tot de eliminering van de begonnen misdrijven, maatregelen waaraan UweHeiligheid stevig vasthoudt. Zou het gewenste onderzoek niet een licht kunnenwerpen op de motieven van dit falen?

We kunnen natuurlijk niet op alle vragen ingaan dieopgeworpen worden door de teksten van het Concilie en welke in verband staanmet de huidige situatie van de Kerk. Vele vragen zouden nog gesteld kunnenworden waaronder over fundamentele themata als de gewetensvrijheid en hetoecumenisme. Wat dit betreft mogen wij enkel nog het volgende hieraantoevoegen:

12. Het principe van de godsdienstvrijheid, voor het eerstafgekondigd door het Concilie als “mensenrecht” of “natuurlijk” recht van depersoon, ongeacht zijn godsdienst, en dus prevalerend ten aanzien van het rechtvan de enige Geopenbaarde Waarheid (onze katholieke godsdienst), die dient beledente worden als ware godsdienst met voorkeur ten aanzien van de anderen die nietgeopenbaard zijn en dus niet afkomstig zijn van God; dit principe, datgegrondvest is op de veronderstelling dat alle godsdiensten gelijk zijn, maarwaarvan de toepassing enkel indifferentisme, agnosticisme en uiteindelijkatheïsme bevorderd heeft; dit principe, zoals het verstaan wordt door hetConcilie, waarin verschilt dit werkelijk met de gewetensvrijheid zoals die eenereplaats krijgt toegewezen tussen de laïcale “rechten van de Mens”, beledendoor de ultralaïcale en anti-christelijke Franse Revolutie.

13. Lijkt ook niet het huidige oecumenisme te leiden toteen gelijkaardig resultaat (indifferentisme en verlies van het geloof), gezienhet feit dat het eigenlijke doel ervan niet zozeer lijkt te zijn de bekering(in zoverre mogelijk) van het mensengeslacht tot Christus maar wel de eenheiden zelfs de vereniging van het menselijk geslacht tot een soort van nieuwe Kerkof mondiale religie, in staat om –zo wenst men – een messiaans rijk van vredeen broederschap tussen alle volkeren te beginnen? Indien dit de doeleinden vanhet oecumenisme zijn, welke gedeeltelijk reeds te vinden zijn in de pastoraleconstitutie Gaudium et spes over deKerk en de huidige wereld, lijkt dan de actuele oecumenische dialoog nietgevaarlijk af te stevenen op een soort van “akkoord tussen Christus en Belial”?[7]Zou dan niet de gehele dialoog van de postconciliaire Kerk met de huidige wereldopnieuw onderzocht moeten worden?

HeiligeVader,

De vragen die wij U hebben durven stellen in ditnederige Verzoek kunnen zekerdiegenen in de Hiërarchie ontstemmen die reeds verklaard hebben het Verzoek vantwee jaar geleden vanwege Professor Gherardini niet te waarderen. Het betreftdat gedeelte van de Hiërarchie dat nog niet lijkt te hebben begrepen –sta onstoe dit te zeggen- de uitzonderlijke ernst van de crisis die nochtans reedsvijftig jaar de Heilige Kerk belaagt; een crisis waarvan de preconciliairetekenen op het Concilie explodeerden, zoals het boek van Prof. de Mattei endaarvóór meer beknopt de werken van P. Ralph M. Wiltgen svd en Prof. RomanoAmerio aangetoond hebben.

Volgens ons geweten als gelovigen lijkt deze vraag, diewij met al ons groot respect in dit Verzoekgericht hebben, in volledige harmonie te zijn -zo durven wij zeggen- met het werk van herstel, vernieuwing enzuivering van de strijdende Kerk, een werk dat zo moedig ondernomen wordt doorUwe Heiligheid, en dit niettegenstaande het verzet en de moeilijkheden vanallerlei aard zoals die bij iedereen bekend zijn. Wij verwijzen niet enkel naarhet onbuigzame handelen van Uwe Heiligheid tegen de corruptie van de zeden bijeen deel van de clerus noch naar de handelingen inzake het gezond maken vansommige bekende katholieke caritas-instelingen, die nauwelijks meer dan de naam‘katholiek’ hebben behouden.

Wij verwijzen ook naar de “liberalisering” van deviering van de H. Mis in de antieke Romeinse ritus (welke oneigenlijk genoemdwordt “tridentijns’ aangezien de Canon, volgens een stevige traditie, teruggaattot de apostolische tijd) en de toediening van de H. Sacramenten en de ritusvan het exorcisme volgens het preconciliaire rituaal. Wij verwijzen ook naar Uwopheffing van de excommunicatie (omwille van welbekende disciplinaire redenen)van de bisschoppen van de Priesterbroederschap S. Pius X, gesticht door Z. Exc.Mons. Marcel Lefebvre, en dat deze “liberalisering” respectvol maar metaandrang gevraagd werd aan Uwe Heiligheid, terwijl met dit doel ook een ‘Internationalekruistocht van de H. Rozenkrans’ werd opgericht, die een brede aanhang heeftgevonden bij de gelovigen.

In al deze bepalingen, welke zeker van het hoogstebelang zijn voor de wedergeboorte van de Kerk, bepalingen genomen motu proprio, in Uw volle gezag vanPaus, dat Zijn potestas iurisdictionisover geheel de Kerk enkel ontleend aan Onze Heer, ziet onze sensus fidei van eenvoudige katholiekenduidelijk het werk van de Heilige Geest. Wij besluiten daarom ons nederigVerzoek door de hulp van de Heilige Geest af te roepen opdat Uwe Heiligheid,bij het ondernomen werk van herstel om Christus opnieuw tot centrum te makenvan het katholicisme (Ef. 1, 10), ook moge insluiten het gewenste heronderzoekvan het Concilie.

Met geheel onze kinderlijke devotie en ontzag,

In Domino et in corde Mariae

24 september 2011

Ondertekenaars van dit Verzoek aan de Heilige Vader,Benedictus XVI

1. Prof. Paolo Pasqualucci, docentedi filosofia; 2. Mons. Brunero Gherardini, decano dei teologi italiani,docente di Ecclesiologia; 3. Mons.Antonio Livi, professore emerito di Filosofia della conoscenza nell'UniversitàLateranense; 4. Prof. Roberto de Mattei, Università Europea di Roma; 5. Prof.Luigi Coda Nunziante, a titolo personale e in qualità di presidente dellaAssociazione "Famiglia Domani"; 6. Dott. Paolo Deotto, direttore diRiscossa Cristiana, www.riscossa cristiana.it; 7. Prof. Piero Vassallo, docentedi filosofia, condirettore di Riscossa Cristiana; 8. Prof. Emilio Biagini; 9.Prof. Paolo Mangiante; 10. Prof. Primo Siena; 11. Dott. Luciano Garibaldi; 12.Dott. Mauro Faverzani; 13. Dr.ssa Virginia Coda Nunziante; 14. Dott. PucciCipriani; 15. Dott. Normanno Malaguti; 16. Dott. Giovanni Ceroni; 17. Dott.Paolo Maggiolo; 18. Maria Viscidi; 19. Dr.ssa Carla D'Agostino Ungaretti – Roma;20. Alfredo Bazzani – Verona; 21. Francesca Poluzzi; 22. Diacono Don RobertoDonati – Firenze; 23. Fabio Scaffardi – Firenze; 24. Dott. Giovanni Catanzaro; 25.Annarosa Berselli; 26. Tommaso Lopatriello - Policoro (MT); 27. Francesco DalPozzo – Bologna; 28. Don Marcello Stanzione e tutta la Milizia di San MicheleArcangelo; 29. Prof. Dante Pastorelli - Governatore della VenerabileConfraternita di S. Girolamo e S. Francesco Poverino in S. Filippo Benizi,Firenze. Presidente di Una Voce, sez. di Firenze; 30. Maria EleonoraBagnoli – Prato; 31. Cesaremaria Glori – Belluno; 32. Maria Matilde; 33.Calogero Cammarata - Presidente di Inter Multiplices Una Vox – Torino; 34.Dr.ssa Cristina Siccardi - Castiglione Torinese (TO); 35. Dott. Carlo Manetti -Castiglione Torinese (TO); 36. Roberto Sgaramella – USA; 37. Alessandro Gnocchi;38. Mario Palmaro; 39. Mario Crisconio - Cavaliere di Malta, Governatore delPio Monte della Misericordia (in Napoli), presidente di "Una Voce",sezione di Napoli; 40. Enrico Villari - ingegnere e dottore in filosofia –Napoli; 41. Marcello Paratore - docente di filosofia – Napoli; 42. Giuseppe DeVargas Machuca - Primo Governatore della Reale Arciconfraternita e Monte delSS. Sacramento dei Nobili Spagnoli – Napoli; 43. Giovanni Turco - docenteuniversitario, presidente della "Società Internazionale Tommasod'Aquino", sezione di Napoli; 44. Giovanni Tortelli - scrittore, studiosodi diritto ecclesiastico e storia della Chiesa – Firenze; 45. Luigi Torre,avvocato – Genova; 46. Stefania Zanon Torre – Geonva; 47. Dott. Fausto Belfiori;48. Don Roberto Donati, diacono dell'Arcidiocesi di Firenze; 49. Lucia Biancato- Mogliano Veneto (TV); 50. Prof. Corrado Gnerre - Università Europea di Roma; 51.Adriana Turcato – Treviso; 52. Umberto Bonvicini - Treviso

Vertaling uit het Italiaans:A Belgian Thomist

Bron: http://www.riscossacristiana.it

[1] B.GHERARDINI, Supplica al Santo Padre, inappendice a: ID., Concilio Ecumenico VaticanoII. Un discorso da fare, Casa Mariana Editrice, Frigento (AV),2009, cm.editrice@immacolata.ws , pp. 254-256. In dit verzoek zijn alle teksten in rechte haakjes van deschrijver, niet van de geciteerde auteur.

[2] R. DE MATTEI, Il Concilio Vaticano II. Una storiamai scritta, Lindau, Torino, 2010, p. 591.

[3] B. GHERARDINI, “Quod ettradidi vobis”. La Tradizione vita e giovinezza della Chiesa, in ‘Divinitas’,Nova Series, 2010 (53) nn. 1-2-3, pp. 165-186.

[4] R. AMERIO, Iota Unum. Studiodelle variazioni della Chiesa cattolica nel secolo XX, Ricciardi,Milano-Napoli, 1986², pp. 79-80 (§ 44).

[5]Ibid., pp. 441-444 (§ 232 e 233).

[6] Nootvan de vertaler: De Italiaanse grondtekst voegt hieraan toe: ribattezzato“presbitero” per motivi che al fedele restano oscuri? Lett.: “herdoopt ‘priester’omwille van motieven die duister blijven voor de gelovigen”. Het Italiaans werkt hier met het onderscheid tussen ‘sacerdote’en ‘presbitero’ dat wij in het Nederlands niet kennen.

[7] B. GHERARDINI, Quale accordofra Cristo e Beliar? Osservazioni teologiche sui problemi, gli equivoci ed icompromessi del dialogo interreligioso, Fede & Cultura, Verona, 2009.

An update on the activities of Father Leo Elders

2011-09-29T00:01:00.000+02:00

A few months ago we reported on some recent publications and activities of the Dutch Thomist, Father Leo Elders s.v.d. The new academic year now well underway, we can offer some update on that report. During the summer Father Elders went on his usual trip to the USA and Latin-America, this year in particular to Chile and Argentina, where he gave several lectures (here you can see some pictures of a lecture he gave at the Major Seminary of the Diocese of San Bernardo (Chile) and participated in the Semana Tomista, giving a paper on Cajetan.
Another yearly event will be his participation at the 32th Theological Conference at the University of Navarra (Pamplona-Spain) where he will give a paper on Jacques Maritain. On the way to Pamplona, he will as usual make a stop at the Abbey of Fontgombault (France) to give a talk to the monks there.
He is continuing his work on Aquinas's commentaries on Aristotle and hopes to publish a further installment in that series very soon.
An extremely interesting article - look at the subtitle!- will be published very soon in Dutch entitled: "The situation of the faith and the Catholic Church in the Netherlands in the years after the Vatican Council. How the decline of the Catholic Church in the Netherlands at the turn of the century was made possible and promoted by theological theories in the sixties and seventies".
We offer below a list of his publications in the year 2011:

La vie morale selon saint Thomas d’Aquin. Une éthique des vertus. Parole et Silence/Presses Universitaires de l’IPC, Paris, 2011, 336 p. ISBN 978-2-84573-974-1.
Splendeur du vrai. L’encyclique Veritatis splendor, in : L’Homme Nouveau, 2, 2011, pp. 51-52.
La “Expositio in Psalmum” 50 de Santo Tomás de Aquino, in: Piotr Roszak (ed.), El comentario de Santo Tomás de Aquino al Salmo 50 (51): Traducción y Estudios, Pamplona 2011, pp. 51-66 (Cuadernos de Anuario Filosófico – Serie Universitaria 236)
La tolérance selon saint Thomas d’Aquin, in: Sedes sapientiae 29/1 (2011, nr. 115), pp. 21-42.
Introduction, in: Thomas d’Aquin, Commentaire sur Isaïe par saint Thomas d'Aquin. Traduction des moines de l'Abbaye Notre-Dame de Fontgombault, Introduction de Leo J. Elders, Presses universitaires de l'IPC - Parole et silence, Paris 2011, pp. v-xxii.
La présence de saint Grégoire le Grand dans les œuvres de saint Thomas d’Aquin, in: Nova & Vetera (Fribourg) 86 (2011/2), 155-180.
La Sententia in Librum Ethicorum de Santo Tomás de Aquino, in : Tomás de Aquino, Comentador de Aristóteles, ed. Héctor Velázquez, Universidad Panamericana, México D.F., 2010, 43-73.
Las conversiones al catolicismo en Japón: ayer y hoy, in : Juan Alonso y J. José Alviar (edit.), Conversión cristiana y evangelización, XXXI Simposio de Teología (2010).Eunsa, Pamplona 2011, 259-268.
La pensée sur l’homme de Maìtre Eckhart et l’anthropologie de Thomas d’ Aquin, in : Marie-Anne Vannier (edit.), La création chez Eckhart et Nicolas de Cues, Paris (Cerf), 2011,159-177.
Teorías filosóficas y desviaciones en la expresión de la fe. La razón en la elaboración y la defensa de la doctrina de la fe, in Miguel Ayuso, Álvaro Pezoa y José Louís Widow (edit.), Razón y Tradición. Estudios en honor de Juan Antonio Widow, Vol. 1, Santiago de Chile 2011, 175-190.
Historiografía cristiana. Eusebio de Cesarea y San Agustín, in Paola Corti B., Rodrigo Moreno, José Luís Widow (editores), Historia, Memoria y Narración, Ediciones Altazor, Viña del Mar, 2011, 43-54.
Los santuarios de la Virgen María en los Países Bajos, in Scripta de María, Instituto Mariológico de Torreciudad, II, VIII, 2011, 367-396.

For those who want to follow the activities of Leo Elders, we can refer to his website www.leoelders.org and to www.thomisme.org

Studie is wezenlijk voor een seminarist!

2011-09-25T12:27:00.000+02:00

Paus Benedictus XVI tot seminaristen in Freiburg, 24 september 2011

"Ja, ich glaube von dem Plan her muss ich wahrscheinlichSchluss machen, jetzt. Ich möchte Ihnen nur einen Punkt noch sagen. ZumBereitwerden für das Priestertum, zum Weg dahin, gehört vor allem auch dasStudieren. Das ist nicht eine akademische Zufälligkeit die sich in derwestlichen Kirche ausgebildet hat, sondern wesentlich. Wir alle wissen, dassder heilige Petrus gesagt hat: „Seid jederzeit bereit, die Vernunft, den Logoseures Glaubens als Antwort denen zu geben, die danach fragen“. Unsere Welt,heute, ist eine rationalistische und verwissenschaftlichte Welt, wenn oft auchsehr scheinwissenschaftlich. Aber der Geist der Wissenschaftlichkeit, desVerstehens, der Erklärens, des Wissenkönnens, des Ablehnens des Nichtrationalenist beherrschend in unserer Zeit. Das hat auch sein Grosses, wenn auch vielAnmaßung und Verkehrtheit dahinter sich oft verbirgt. Und der Glaube ist nichteine Gefühlsnebenwelt, die wir dann uns auch noch leisten, sondern er ist das,was das Ganze umgreift und ihm Sinn gibt und es deutet und ihm auch die innereethische Weisung gibt, dass es auf Gott hin und von Gott her verstanden undgelebt sei. Deswegen ist es wichtig, Bescheid zu wissen, zu verstehen, dieVernunft geöffnet zu haben, zu lernen. Natürlich werden in 20 Jahren schon wiederganz andere philosophische Theorien Mode sein als heute: Wenn ich denke, wasbei uns höchste, modernste Mode war und wie vergessen das alles ist … Trotzdemist es nicht umsonst, dies zu lernen, denn es sind auch beständige Erkenntnissedabei. Und vor allem, lernen wird darin überhaupt zu urteilen, mitzudenken –kritisch mitzudenken – und zu helfen, dass in dem Denken das Licht Gottes unserleuchtet und nicht erlischt. Studieren ist wesentlich: Nur so können wirdieser Zeit standhalten und in ihr den Logos unseres Glaubens verkünden. Auchkritisch studieren, eben in dem Wissen, morgen wird ein anderer anderes sagen;aber wach und offen und demütig Lernende zu sein, um immer mit dem Herrn, vordem Herrn und für ihn Lernende zu bleiben."

Kardinaal Burke in Frankrijk en in de Tiltenberg

2011-09-17T11:18:00.001+02:00

Zijn Eminentie Kardinaal Burke, die ook op 6 november in Amsterdam en op 7 november in de Tiltenberg zal zijn, heeft deze zomer een aantal plaatsen in Frankrijk bezocht, ondermeer de abdij de Fontgombault, één van deze prachtige plekpleisters van de Buitengewone Vorm. Het ICRSS heeft zoals gewoonlijk mooie foto's.

Slechts één bedenking: dit wordt moeilijk in de kleine kapel van de Tiltenberg!

Ite ad Thomam

2011-09-15T09:43:00.002+02:00

Ziehier de 'vernieuwde' kapel van het priesterseminarie van het bisdom Hildesheim!

Kortom, een aanfluiting van de geloofswaarheid van de werkelijke en blijvende tegenwoordigheid van Christus en in de Eucharistie als Zijn verlossend Offer!
De verantwoordelijken dienen zich te realiseren dat hiermee roepingen tot het katholieke priesterschap in de kiem gesmoord worden en dwalingen geïnstalleerd worden in de zielen van de overigen!

Ziehier de vernieuwde kapel (links vóór, rechts ná) van Sint-Thomas in het studiehuis van de Sint-Jozef provincie van de Amerikaanse Dominicanen in Washington D.C., welke in 2010 het grootste aantal novicen mocht verwelkomen in 44 jaar.

Ite ad Thomam!

Is de verzoening nakend?

2011-09-14T17:22:00.001+02:00

Onze vertaling van het persbericht van vandaag:

14 september 2011

Persbericht van de Heilige Stoel met betrekking tot desituatie van de Priesterbroederschap Sint-Pius X

“Op 14 september heeft in de zetel van de Congregatie voorde Geloofsleer een ontmoeting plaatsgevonden van Zijne Eminentie KardinaalWilliam J. Levada, Prefect van deze Congregatie en President van de pauselijkecommissie ‘Ecclesia Dei’, Zijne Excellentie Mgr. Luis Ladaria S.I., secretarisvan dezelfde Congregatie, Mons. Guido Pozzo, secretaris van de pauselijkecommissie ‘Ecclesia Dei’ met Zijn Excellentie Mgr. Bernard Fellay, AlgemeneOverste van de de Priesterbroederschap Sint-Pius X en de Eerwaarde HerenNikolaus Pfluger en Alain-Marc Nély, respectievelijk diens eerste en tweedealgemene assistent.

Als gevolg van het verzoek van 15 december 2008 vanwege deAlgemene Overste van de Priesterbroederschap Sint-Pius X aan Zijne HeiligheidPaus Benedictus XVI, heeft de Heilige Vader besloten de excommunicatie van devier bisschoppen, gewijd door Aartsbisschop Lefebvre, op te heffen enterzelfdertijd leerstellige gesprekken te beginnen met de Broederschap met alsdoel de problemen van leerstellige aard te verhelderen en te komen tot een overkomenvan de bestaande breuk.

In overeenstemming met de wens van de Heilige Vader is eengemengde studiecommissie, bestaande uit experten van de PriesterbroederschapSint-Pius X en van de Congregatie voor de Geloofsleer, acht maal bijeengekomentussen oktober 2009 en april 2011. Deze gesprekken, die als doel hadden dewezenlijke leerstellige moeilijkheden omtrent controversiële themata uiteen tezetten en uit te diepen, hebben geleid tot een verheldering van de wederzijdseposities en beweegredenen.

Tevens rekening houdend met de verzuchtingen en verzoekenvan de Priesterbroederschap Sint-Pius X met betrekking tot het bewaren van hetalgehele katholieke geloof ten aanzien van de “hermeneutiek van de breuk” vanhet Tweede Vaticaans Concilie ten aanzien van de Overlevering, waarvan PausBenedictus in zijn toespraak tot de Romeinse Curie (22 december 2005) meldingheeft gemaakt, beschouwt de Congregatie voor de Geloofsleer als fundamentelebasis voor het bereiken van een volledige verzoening met de Heilige Stoel deaanvaarding van de Leerstellige Beginselverklaring die overhandigd is gewordengedurende de ontmoeting van 14 september 2011. Deze Beginselverklaring zetenkele leerstellige principes en interpretatiecriteria van de katholieke leeruiteen, welke noodzakelijk zijn om de trouw aan het Leergezag van de Kerk enhet ‘sentire cum Ecclesia’ te garanderen en laat tezelfdertijd de studie en detheologische uitleg van afzonderlijke uitdrukkingen of formuleringen in dedocumenten van het Tweede Vaticaans Concilie en het daaropvolgend Leergezagopen voor rechtmatige discussie.

Tijdens dezelfde ontmoeting werden enkele elementenvoorgesteld betreffende een canonieke oplossing voor de Priesterbroederschap Sint-PiusX, volgend op een eventuele en gehoopte verzoening."

Vertaling uit het Italiaans: A Belgian Thomist (Bron)

Preken 'made easy'

2011-09-10T11:30:00.001+02:00

In Sacramentum Caritatis schreef Benedictus XVI:

"In relatie tot het belang van het Woord van God stelt zich de noodzaak de kwaliteit van de homilie te verbeteren. Zij is immers "een deel van de liturgische handeling"; zij heeft de taak een dieper begrip van het Woord van God en een grotere uitwerking ervan in het leven van de gelovigen te bevorderen. Om deze reden moeten de gewijde bedienaren "de homilie zorgvuldig voorbereiden en daarbij steunen op een adequate kennis van de Heilige Schrift". Generaliserende en abstracte homilieën dienen te worden vermeden. In het bijzonder vraag ik de bedienaren in hun homilie het Woord van God dat verkondigd is, in nauwe relatie te brengen met de sacramentele viering en met het leven van de gemeenschap, zodat het Woord van God werkelijk steun en leven kan zijn voor de Kerk. Men dient daarvoor het catechetische en vermanende doel van de homilie voor ogen te houden. Het zou heel goed zijn om, uitgaande van het driejarig lectionarium, met wijze onderscheiding, voor de gelovigen thematische homilieën te houden die, in de loop van het liturgisch jaar, de grote themata van het christelijk geloof behandelen, en die daarbij putten uit wat door het Leergezag op gezagvolle wijze is voorgehouden in de vier "peilers" van de Catechismus van de Katholieke Kerk en in het recente Compendium: de geloofsbelijdenis, de viering van het christelijk mysterie, het leven in Christus en het christelijk gebed."

Het voorstel tot meer catechese in de homilie is bij veel kenners ('homilitiek'-docenten) op groot verzet gestoten omdat men enerzijds meende dat dit een teruggrijpen zou zijn naar pre-vaticanum II praktijken (en dat is natuurlijk uit den boze!) en anderzijds de 'verworvenheden' van het nieuwe Vaticanum II-lectionarium (méér Heilige Schrift) zou teniet doen. Ik heb al eerder een aantal argumenten naar voren gedragen die een overdreven optimisme over het nieuwe lectionarium willen temperen.

Maar in de veronderstelling dat we nog even vast zitten aan dit ingewikkelde systeem - immers, pedagogisch is regelmaat en een ordelijke structuur veel effectiever, zeker in een tijd met verminderde kennis van de Heilige Schrift: "repititio est mater studiorum" - zou men denken dat priesters de vermeende waarde van dit systeem vurig verdedigen.

Maar het lijkt me dat integendeel de inhoud (de vorm is iets anders en dit volgt in grote mate de retorische talenten van iemand, alhoewel 'retorische technieken' best een college zou kunnen zijn op seminaries) van preken veelal ver beneden elk niveau is; in de veronderstelling dat men überhaupt preekt! Bekend is het fenomeen van priesters die 'het blauwe boekje' (Nederland) of de 'liturgische suggesties' (Vlaanderen) voorlezen. In de week is er natuurlijk helemaal "geen tijd" om te preken en in de zomervakantie mag de pastoor ook wel wat vakantie hebben, dus geen preek.

Zoals altijd geldt ook hier de stelling: "Gelukkig is er nog de paus"! Onze vrienden van rkdocumenten.nl hebben twee prachtige functies geïnstalleerd:

1/ Benedictus XVI en de Heilige Schrift: een opsomming van de pericopen waarover de paus gepreekt heeft.
2/ Bijbelreferenties: een uitklapmenu om snel te vinden wat een tekst van het Leergezag over een bepaalde bijbelpassage zegt.

Kan het nog eenvoudiger!

Deo volente onze Alma Mater

2011-08-26T09:43:00.001+02:00

Kardinaal George Pell over roepingen

2011-08-12T08:58:00.000+02:00

Kardinaal George Pell, Aartsbisschop van Sydney

"The other thing that is essential for the future is to make it absolutely clear that you need priests. There can be no Church without priests and this means you must have a seminary where young people will be prepared to go, and this means you must have an orthodox seminary. It means that you must have a seminary that is not sexually corrupt. Of course, we have experienced sexual corruption in the Australian seminaries. I can tell you of one poor lad who knew me from a previous place. He was a teacher who went on to become a priest. When it was announced that I had been appointed Rector of the Seminary I am told he ran weeping from the presbytery. He was a priest for only a few years when he left to live with his male partner after telling his poor mother that his partner was a Catholic. So I am talking from that sort of experience; the young people today are products of the culture in which we live and so we have to be vigilant. In the seminary they have to be taught to pray; prayer life and spirituality have to be the priority. I should add that when I am entering a diocese I have never thrown all the staff in the diocesan offices but when I became archbishop in Melbourne I instructed that in the Seminary there had to be Mass everyday; they were to have Benediction, Adoration and be able to pray the Rosary together — most people expect this to be a normal part of seminary life. However when I put this to the Seminary staff they said they wouldn’t accept it and en bloc offered to resign — so I accepted their resignations and it was one of the best things that had ever happened in the diocese. In other words when you start making changes you can expect resistance. I recall that when I announced the changes in the Seminary to a meeting of the Melbourne Council of Priests not one of them spoke in support of my plans. I knew there were people who did support it but there was not one who would speak out and support it at the time. I am sure that the reform of the Seminary was the most important thing I did when I was in Melbourne, even more so than the religious education. Melbourne is now regularly turning out good orthodox priests and of course when you get good young men going through then they attract others."

Bron

Kortenbos 2 juli 2011

2011-07-01T00:03:00.000+02:00

De verdediging van het geloof

2011-06-28T00:57:00.000+02:00

Het zal weinig betoog behoeven dat de Katholieke Kerk een solide en intellectueel eerlijke verdediging nodig heeft in tijden van 'nieuwe atheïsten', 'secularisten', 'relativisten', 'valse oecumenisten', etc. die luid van zich laten horen.
De nieuwe website 'Defensio Fidei' komt hieraan op een intelligente en belezen wijze tegemoet. Wij ondersteunen dan ook van harte dit prachtige initiatief.
Wat ons betreft is de 'Katholieke dogmatiek' van de Dominicanen Maltha en Thuys uit 1951 de leiddraad. Wie waagt zich aan een update: dringend nodig voor onze toekomstige priesters!

De persoonlijkheidscultus van de priester en de buitengewone vorm

2011-06-20T18:01:00.000+02:00

Father Ray Blake heeft een aantal zeer interessante observaties over de "pre-conciliare liturgie" versus de huidige liturgie in het licht van de persoonlijkheidscultus die ook in onze contreien voor sommige priesters geldt.

One of the reasons for vesting priests, keeping them behind roodscreens, closely prescibing their movements, even their voices, I am sure, was to disguise or hide them them, or at least to say this man at the altar is somewhow different from the man who drinks in the tavern, collects tythes, has a close relationship with his housekeeper, or flogs mercilessly the boys he teaches. Pre-concilliar liturgy did its best to emphasise liturgy was the work of God, not man. God worked, even if the man was corrupt and depraved.
They knew the truth of, "Put not your trust in Princes", there is something healthy in loyal anti-clericism that typified so much of Pre-Concilliarism continental Catholicism.

Nowadays vestments, sanctuary furnishings, the orientation of the Mass, the liturgy itself tends to put the priest front and centre. People talk easily about Fr X's Mass or Fr Y's Church, never I suspect has a priest's personality been so exalted in the life of the Church and never has there been a time when priests have so dissappointed and damaged people's faith when they fall.

De oplossing: 'versus Orientem' en méér theologie en catechese over 'ex opere operato' en de klassieke sacramententheologie

New publications by Leo Elders s.v.d.

2011-06-16T15:17:00.000+02:00

The Dutch Thomist Leo Elders s.v.d., or "Father Elders" continues his travels around the globe, teaching the doctrine of Saint Thomas Aquinas at universities, institutes, seminaries and monasteries.
At the same time he continues his academic writing.
He has published a new book on Thomas Aquinas's ethics: La vie morale selon saint Thomas d'Aquin. Une éthique des vertus (Parole et Silence/Presses Universitaires de l’IPC, Paris, 2011, 336 p. ISBN 978-2-84573-974-1).

As part of a series of articles on Aquinas and the Fathers of the Church, in which he had already studied this topic in general and the influence of Jerome and John Chrysostom, Nova & Vetera (Fribourg) 2011/2 has published La présence de saint Grégoire le Grand dans les œuvres de saint Thomas d’Aquin.

He also has published the introduction to the French translation by the monks of Fontgombault of Aquinas's commentary on Isaiah and provided the introduction to the monumental translation of Aquinas's entire Disputed Questions De Veritate in French, which will appear shortly.

While other publications on topics such as tolerance in Aquinas, Cajetan, the concept of conversion are being prepared, one looks forward with great expectation to his opus magnum: a historical and systematical study of all of Aquinas's commentaries on Aristotle. The chapters on the Posterior Analytics and the Peri Hermeneias are ready, substantial work on the Ethica, De Anima, Metaphysica and De Caelo has already been done.

60 uur aanbidding voor 60-jarig priesterjubileum van Paus Benedictus XVI

2011-06-09T17:24:00.000+02:00

Het aartsbisdom Utrecht heeft een brief van kardinaal Piacenza, Prefect van de Congregatie voor de Clerus, verspreidt met een oproep tot 60 uur aanbidding ter gelegenheid van het 60-jarig priesterjubileum van Paus Benedictus XVI op 29 juni 2011! Het aartsbisdom heeft ook een mooi gebed verspreid.

George Weigel en een pertinente vraag

2011-05-24T17:03:00.000+02:00

George Weigel: Priests, Abuse, and the Meltdown of a Culture . The lessons of an important new study.

The John Jay study is less than illuminating on one point, and that is the relationship of all this to homosexuality. The report frankly states that “the majority of victims (81 percent) were male, in contrast to the distribution by victim gender in the United States [where] national incidence studies have consistently shown that in general girls are three times more likely to be abused than boys.” But then the report states that “the clinical data do not support the hypothesis that priests with a homosexual identity or those who committed same-sex sexual behavior with adults are significantly more likely to sexually abuse children than those with a heterosexual orientation or behavior.”
The disconnect, to the lay mind, seems obvious: Eighty-one percent of the victims of sexual abuse by priests are adolescent males, and yet this has nothing to do with homosexuality? Perhaps it doesn’t from the clinicians’ point of view (especially clinicians ideologically committed to the notion that there is nothing necessarily destructive about same-sex behaviors). But surely the attempt by some theologians to justify what is objectively immoral behavior had something to do with the disciplinary meltdown that the report notes from the late 1960s through the early 1980s; it might be remembered that it was precisely in this period that the Catholic Theological Society of America issued a study, Human Sexuality, that was in clear dissent from the Church’s settled teaching on fornication, self-abuse, and homosexual acts, and even found a relatively kind word to say about bestiality. And is there no connection to be found between the spike in abuse cases between the mid-1960s and the early 1980s, with its victimization of adolescent males, and the parallel spike in homoerotic culture in U.S. Catholic seminaries and religious orders in that same period? Given the prevailing shibboleths in the American academy (including the Catholic academy), it may be that no clinically or statistically demonstrable linkage will be found, but it strains credulity to suggest that there wasn’t a cultural connection here, one that bears serious reflection.

Universae Ecclesiae en de bisschoppen

2011-05-15T15:12:00.000+02:00

10. § 1. Naast de bevoegdheden eerder geschonken door Johannes Paulus II en bevestigd door Benedictus XVI (cf. Apostolische Brief Summorum Pontificum, art. 11 en art. 12), oefent de Pauselijke Commissie deze macht ook uit doordat zij, in de hoedanigheid van hiërarchisch Overste, beslissingen neemt inzake verzoeken, welke op rechtmatige wijze aan haar gericht zijn, tegen een afzonderlijke, administratieve maatregel van eender welke Ordinarius die in tegenspraak lijkt met de Apostolische Brief.

§ 2. De decreten waarmee de Pauselijke Commissie inzake deze verzoeken beslist kunnen ad normam iuris bij de Hoogste Rechtbank van de Apostolische Signatuur worden aangevochten.

Vertaling: a Belgian Thomist

Extra werk voor de Belgische aartsbisschop Frans Daneels O.Praem.?

Het groeipotentieel van Mgr. Hans van den Hende

2011-05-15T13:58:00.001+02:00

Universae Ecclesiae op de Seminaries

2011-05-14T18:33:00.000+02:00

nr. 21 "Aan ordinarii wordt met aandrang gevraagd dat zij aan clerici de gelegenheid geven gevormd te worden om de gepaste kunst van het vieren in de buitengewone vorm te verwerven, hetwelk allereerst geldt voor de Seminaries, waar erin voorzien zal worden dat de studenten van het heilige op gepaste wijze gevormd worden, door middel van het leren van de Latijnse taal en, indien bijkomende omstandigheden dit vragen, de buitengewone vorm van de Romeinse Ritus zelf."

Vertaling: a Belgian Thomist

Soms is het gewoon leuk Paus te zijn!

2011-05-09T11:41:00.000+02:00

Opmerkelijk!!

2011-05-07T10:13:00.001+02:00

Paus Benedictus XVI, 6 mei 2011
"De Liturgie van de Kerk gaat vérder dan de “conciliaire hervorming” (vgl. SC 1), waarvan het doel immers niet op de eerste plaats was het wijzigen van riten en teksten maar daarentegen een vernieuwing van de mentaliteit en de viering van het Paasmysterie van Christus naar het centrum van het christelijk en pastorale leven te brengen."

Goed gevonden!

2011-04-30T11:08:00.000+02:00

Meer van dit!

Video van priesterwijding Joseph Ratzinger

2011-03-31T20:57:00.000+02:00

Zie 4.53 min.

Mars voor het Leven 27 maart 2011 te Brussel!

2011-03-09T17:09:00.000+01:00

www.marchforlife.be

Aartsbisschop DiNoia O.P. over Sint-Thomas en de Eucharistie

2011-01-29T12:24:00.000+01:00

CUA DiNoia aquinas from Province of Saint Joseph on Vimeo.

"Amazingly, then, it turns out that the divine mystery is the key to all other mysteries. Far from being opaque, it throws light on everything else. To see everything with the eyes of faith-to adopt, as it were, a "God's eye view"-is to see and to understand everything in the light of this divine plan, "to bring to light for all what is the plan of the mystery.""

Sint-Thomas van Aquino

2011-01-28T10:54:00.000+01:00

"De crisis van de theologie is de crisis van de filosofie"

2011-01-24T18:22:00.000+01:00

Over de eenheid van lichaam en ziel in de priesterlijke handeling

2011-01-24T09:39:00.000+01:00

Nicola Bux: "In the post-conciliar liturgy, these acts of devotion have been reduced to a minimum in the name of sobriety. The result is that genuflections have become a rarity, or a superficial gesture. We have become stingy with our gestures of reverence before the Lord, even though we often praise Jews and Muslims for their fervor and manner way of praying." (BRON)

Een vergeten maar actuele encycliek

2011-01-16T20:11:00.000+01:00

De eerste encycliek van de Zalige Paus Johannes XXIII, 'Ad Petri Cathedram' van 29 juni 1959, waarvan de Nederlandse tekst helaas nog niet online is, is een vergeten document. Nochtans bevat het een aantal belangrijke elementen die nog altijd in de discussie omtrent de hermeneutiek van de continuïteit van belang zijn, zoals daar zijn: de betekenis en waarde van Vaticanum II, het doel van de oecumene, de leer van de twee bronnen van de Openbaring. Op al deze vlakken neemt deze encycliek, die tevens spreekt over het bijeenroepen van datzelfde Vaticanum II, de klassieke positie in. Men kan zich dus afvragen hoe het mogelijk is dat inzake deze themata het mainstream-opinie is geworden (bij zowel progressievelingen als conservatieven) dat Vaticanum II de klassieke posities verlaten heeft!

Wat zegt de Zalige Johannes XXIII over het doel van Vaticanum II? (De vertalingen zijn van onze hand)

“de groei van het Katholieke Geloof en de vernieuwing van de juiste moraal onder het christenvolk als ook de meer geschikte aanpassing van de kerkelijke discipline aan de noden en voorwaarden van onze tijden. Dit zal een wonderbaarlijk schouwspel zijn van waarheid, eenheid en liefde; schouwspel, zo zeggen wij, opdat het voor zij die het beschouwen en die van deze Apostolische Stoel gescheiden zijn, een zachte uitnodiging, zo vertrouwen wij, mogen zijn om de eenheid, waarvoor Jezus Christus zo vurig bad tot de Hemelse Vader, te zoeken en te bereiken” (ad Catholicae Fidei incrementum et ad rectam christiani populi morum renovationem deveniatur, utque ecclesiastica disciplina ad nostrorum temporum necessitates rationesque aptius accommodetur. Id profecto mirabile praebebit veritatis, unitatis caritatisque spectaculum; spectaculum dicimus, quod ii etiam cernentes, qui ab Apostolica hac Sede seiuncti sunt, suave, ut confidimus, invitamentum accipient ad illam unitatem quaerendam assequendamque, quam Iesus Christus a Caelesti Patre flagrantibus rogavit precibus.)

Wat zegt de Zalige Johannes XXIII over het doel van de oecumene?

Moge dus dit wonderbaarlijke schouwspel van eenheid, waardoor de Katholieke Kerk zich onderscheidt en weerschittert, mogen de gebeden waarmee Zij God om dezelfde eenheid voor allen aanroept, jullie zielen bewegen en tot heil opwekken, jullie –zo zeggen Wij-, die van de Apostolische Stoel gescheiden zijn. Staat toe dat Wij jullie uit liefdevol verlangen broeders en zonen noemen; staat toe dat Wij de hoop koesteren op jullie terugkeer, welke Wij met Onze vaderlijke en liefhebbende ziel dierbaar achten. (Hoc igitur mirandum unitatis spectaculum, quo Catholica Ecclesia una praestat atque refulget, vota precesque, quibus eandem unitatem omnibus a Deo implorat, vestrum animum permoveat ac salutariter excitet, vestrum dicimus, qui ab hac Apostolica Sede seiuncti estis. Sinite fratres et filios dulci vos desiderio appellemus; sinite alamus spem, quam de reditu veltro paterno amantique animo fovemus.)

Wat zegt de Zalige Johannes XXIII over de twee bronnen van de Openbaring?

Immers de Katholieke Kerk leert dat al datgene vast en trouw dient geloofd te worden wat goddelijk geopenbaard is; dit ligt namelijk vervat in de Heilige Schriften of is mondeling of schriftelijk overgeleverd, en vanaf apostolische tijden doorheen de eeuwen door de Pausen en door de rechtmatige Oecumenische Concilies vastgelegd en gedefinieerd geworden. (Etenim Catholica Ecclesia ea omnia firmiter fideliterque credenda esse decernit, quae divinitus revelata sunt; quae nempe in Sacris Litteris continentur, aut ore tenus vel scriptis sunt tradita, atque inde ab apostolica aetate, per saeculorum decursum a Summis Pontificibus et a legitimis Conciliis Oecumenicis sancita ac definita sunt.)

Versus populum : "Eine Fehlentwicklung"!

2011-01-12T17:19:00.000+01:00

Gero P. Weishaupt: "Rechtlich betrachtet ist die Zelebration zum Osten die normale Form der Zelebration, die Zelebration zum Volk hin wird als Möglichkeit gewertet, die eine Ausnahme bleiben sollte. So wäre zum Beispiel aus pastoralliturgischen Erwägungen ausnahmsweise bei einem Gottesdienst mit Kindern oder Jugendlichen eine Zelebration zum Volk hin denkbar. Die Entwicklung in der liturgischen Praxis nach dem Konzil ging bekanntlich andere Wege: Die Zelebration zum Volk wurde - entgegen den Normen - die Regel, die Zelebration zum Osten bzw. zum Herrn die Ausnahme. Diese Entwicklung war weder vom Zweiten Vatikanischen Konzil vorgesehen noch konnte sie mit Berufung auf nachkonziliare Dokumente gerechtfertigt werden. Rechtlich ist die Zelebration zum Osten niemals abgeschafft worden. Auch ein von der Wand getrennter Altar, der näher zum Kirchenschiff errichtet steht, ermöglicht ohne weiteres die Zelebration zum Osten." Bron: kathnews.de voor de gehele argumentatie!

Waarom Ad Orientem?

2010-12-27T20:00:00.000+01:00

Father Mark Kirby osb geeft op zijn blog 10 'voordelen' van het celebreren Ad Orientem.
Verplichte lectuur voor alle apologisten!

1. The Holy Sacrifice of the Mass is experienced as having a theocentric direction and focus.
2. The faithful are spared the tiresome clerocentrism that has so overtaken the celebration of Holy Mass in the past forty years.
3. It has once again become evident that the Canon of the Mass (Prex Eucharistica) is addressed to the Father, by the priest, in the name of all.
4. The sacrificial character of the Mass is wonderfully expressed and affirmed.
5. Almost imperceptibly one discovers the rightness of praying silently at certain moments, of reciting certain parts of the Mass softly, and of cantillating others.
6. It affords the priest celebrant the boon of a holy modesty.
7. I find myself more and more identified with Christ, Eternal High Priest and Hostia perpetua, in the liturgy of the heavenly sanctuary, beyond the veil, before the Face of the Father.
8. During the Canon of the Mass I am graced with a profound recollection.
9. The people have become more reverent in their demeanour.
10. The entire celebration of Holy Mass has gained in reverence, attention, and devotion.

Interview met Father Romanus Cessario O.P.

2010-12-27T19:40:00.004+01:00

Fr. Romanus Cessario, O.P. from Province of Saint Joseph on Vimeo.

Mgr. Léonard leidt!

2010-12-15T07:05:00.000+01:00

Onze vrienden van Mysterium Fidei melden het heugelijke nieuws dat op 30 januari om 17.30u in de Miniemenkerk te Brussel Mgr. Léonard de H. Mis in de Buitengewone Vorm zal celebreren. En dit ter gelegenheid van het begin van het apostolaat van het Petrusbroederschap aldaar aangezien Mgr. Léonard sinds 1 november 2010 deze kerk heeft toevertrouwd aan het Petrusbroederschap.

Be there! om God en onze Heilige Vader te danken voor de benoeming van Mgr. Léonard tot aartsbisschop en primaat van België!

De Heilige Lucia op de Tiltenberg

2010-12-12T15:36:00.003+01:00

Zoals aankondigd hier zal morgen, op het feest (gedachtenis in de Forma ordinaria) van de Heilige Lucia, in het seminarie van het bisdom Haarlem-Amsterdam (waar, behalve seminaristen van het eigen bisdom, ook seminaristen van het aartsbisdom, en de bisdommen Rotterdam en Groningen, studeren) de H. Mis worden gecelebreerd volgens het Missaal van de Zalige Paus Johannes XXIII (beter bekend als maar met een verkeerde term “de Tridentijnse Mis”).

Dit is zonder meer, na de jaarlijkse eerste H. Missen van de neomisten, de meest belangrijkste gebeurtenis op dit seminarie sinds de heroprichting ervan en in feite voor heel Nederland sinds de afschaffing van de seminaries eind jaren 60. Op deze wijze wordt immers niet enkel op ondubbelzinnige wijze de trouw van dit seminarie aan Onze Heilige Vader Benedictus XVI ten toon gespreid, maar het toont ook dat deze priesteropleiding zowel academisch als ook liturgisch de vinger aan de pols houdt van de huidige tijd.

Immers, zoals de boutade zegt: “De Kerk zal tridentijns zijn of niet meer zijn”, de levenskracht van de Kerk ligt in de mate van trouw aan de traditie. Immers, zoals de Z. Johannes XXIII het verwoordde bij de opening van Vaticanum II: “Het is vóór alles noodzakelijk, dat de Kerk haar ogen nooit afwendt van de schat der waarheld, die haar door de vaders is overgeleverd.” Nu dan zoveel decennia na Vaticanum II een begin wordt gemaakt met de ontvouwing van de gehele traditie van de Kerk, mag met gegronde reden gehoopt worden dat er tevens een begin wordt gemaakt met de correcte lezing van de besluiten van Vaticanum II. Deze generatie seminaristen staat dus op intellectueel en liturgisch vlak een inspirerende tijd te wachten waarin de volheid van het katholieke priesterschap geleerd en beleefd wordt.

Immers, “zoals geheel het leven van de Verlosser op de opoffering van zichzelf was gericht, zo ook geheel het leven van de priester, die in zich het beeld van Christus moet uitdragen, met Hem, door Hem en in Hem een aangename offerande moet zijn De priester zal zich niet tevreden stellen het Eucharistisch Offer op te dra¬gen, hij zal het in zijn diepste innerlijk beleven. Zo zal hij er de bovennatuurlijke kracht uit kunnen putten, die hem geheel zal omvormen en hem deelgenoot zal maken aan het boeteleven van de Verlosser zelf". En verder: "Het is dus een plicht voor de priester om in zijn ziel uit te werken wat aan het altaar wordt uitgewerkt, en omdat Jezus Christus zich daar zelf opoffert, zal zijn bedienaar zich met Hem moeten opofferen; omdat Jezus de zonden van de mensen uitboet, zal de priester zijn eigen heiliging en die van de anderen bereiken door de steile weg van de christelijke ascese te bewandelen" (Pius XII, Apostolische Exhortatie Menti Nostrae).

Wij hebben reeds herhaaldelijk (hier, hier, hier, hier, hier, hier en hier) gewezen op de inhoudelijke verschillen tussen de Missaals van 1962 en 1969/1970. Het feest van Sint-Lucia biedt de gelegenheid te wijzen op een volgend verschil, nl. de onvolmaaktheden van de hervorming van het lectionarium en het verlies van de geestelijke rijkdom van het Eigen van de Heiligen.
In de Novus Orde lezen we op 13 december, morgen, Num. 24, 2 - 7 + 15 - 17a en Mt. 21, 23 – 27. In het Missaal van de Zalige Paus Johannes XXIII lezen we daarentegen 2 Kor. 17-18; 11, 1-2 en Matth. 13, 44-52. Ik laat aan de lezer over om te oordelen wat beter gepast is bij de herdenking van het leven van de Heilige Lucia en het gebed op haar voorspraak. Nu kan in de Novus Ordo weliswaar afgeweken worden van het weekdaglectionarium maar deze afwijking is aan zo’n strenge voorwaarden gebonden (“men zal niet gemakkelijk en zonder reden de lezingen uit het weekdaglectionarium verwaarlozen”, zo lezen wij) en zelfs zij die voor de buitengewone vorm grote sympathie hebben onderstrepen dermate de vermeende “rijkdom” van het nieuwe lectionarium, dat deze afwijking in de praktijk niet geschiedt.

En hiermee komen we bij een tweede, zwak punt van de Novus Ordo terecht. Men kan morgen, behalve de iure de lezingen, en behalve de collecta ook nog andere gebeden uit het gemeenschappelijke voor martelaren of uit het gemeenschappelijke voor maagden kiezen. Kortom, voor de gelovige bestaat er geen mogelijkheid zich voor te bereiden of via een volksmissaal voor de Novus Ordo aan de H. Mis actief te participeren door middle van een persoonlijke overweging van deze gebeden. Immers, wat er de facto gebeden zal worden is volledig onvoorspelbaar en wordt overgelaten aan de willekeur van de celebrant.
Neem daarentegen een volksmissaal voor de Buitengewone Vorm: overal ter wereld zullen morgen in deze vorm dezelfde gebeden worden gezegd.

Volgens het Missaal van 1969/1970
Numeri 24,2-7.15-17a
Toen Bíleam de ogen opsloeg en Israël stam bij stam gelegerd zag, kwam de geest van God over hem.
Hij hief het volgende lied aan: “Dit is het orakel van Bíleam, zoon van Beor, het orakel van de man die geheimen mocht zien, het orakel van hem die God hoort spreken, die schouwt wat de Almachtige ontsluiert, en in extase openbaringen ontvangt. Hoe schoon zijn uw tenten, Jakob, hoe mooi uw woningen, Israël: als dalen liggen zij uitgespreid, als tuinen langs een rivier, als aloëbomen door de HEER geplant, als ceders die staan aan het water. Zijn emmers stromen over van water; wat hij zaait wordt volop bevloeid. Zijn koning komt hoger dan Agag; zijn koningschap zal zich verheffen.” Toen hief hij het volgende lied aan: “Dit is het orakel van Bíleam, zoon van Beor, het orakel van de man die geheimen mocht zien, het orakel van hem die God hoort spreken, die weet wat de Allerhoogste weet, die schouwt wat de Almachtige ontsluiert, en in extase openbaringen ontvangt. Ik zie Hem, maar niet in het heden, ik aanschouw Hem, maar niet van nabij;
een ster komt op uit Jakob, een scepter rijst uit Israël.”
Matteüs 21,23-27
Op zekere dag ging Jezus naar de tempel en toen Hij daar aan het onderrichten was, kwamen de hogepriesters en de oudsten van het volk Hem de vraag stellen: “Welke bevoegdheid hebt Gij om dit alles te doen? En wie heeft U die bevoegdheid dan gegeven?” Jezus antwoordde hun: “Ik zal u ook een vraag stellen, en als gij Mij daar antwoord op geeft, zal Ik u op mijn beurt zeggen krachtens welke bevoegdheid Ik dit alles doe. Het doopsel van Johannes, waar was dat vandaan? Van de hemel of van de mensen?” Zij beraadslaagden onder elkaar: “Als wij zeggen: van de hemel, dan zal Hij tegen ons zeggen: Waarom hebt gijhem dan geen geloof geschonken? Als we zeggen: van de mensen, dan hebben wij het volk te vrezen, want iedereen houdt Johannes voor een profeet.” Ze gaven Jezus ten antwoord: “Wij weten het niet.” Toen zei Hij op zijn beurt tot hen: “Dan zeg Ik u evenmin krachtens welke bevoegdheid Ik zo handel.”

Volgen het Missaal van 1962
2 Kor. 17-18; 11, 1-2
Als iemand wil roemen, moet hij roemen op de Heer. Want niet hij die zichzelf aanprijst, heeft de proef doorstaan, maar hij die geprezen wordt door de Heer. Als u maar een beetje dwaasheid van mij zou willen verdragen! Maar dat doet u ook wel. Ik ijver voor u met de ijver van God, want ik heb u met één man verloofd, met Christus, om u als een zuivere maagd naar Hem te voeren.
Matth. 13, 44-52
Het gaat met het koninkrijk der hemelen als met een schat, in de akker verborgen. Toen iemand hem vond, verborg hij hem, en van blijdschap ging hij alles verkopen wat hij bezat en kocht hij die akker. Ook gaat het met het koninkrijk der hemelen als met een koopman op zoek naar mooie parels. Toen hij één kostbare parel gevonden had, ging hij alles verkopen wat hij had en kocht hij haar. Ook gaat het met het koninkrijk der hemelen als met een sleepnet, dat in zee werd gegooid en vissen van allerlei soort bij elkaar bracht. Toen het vol was, trokken ze het op de oever. Ze gingen zitten en verzamelden de goede vissen in manden; de slechte gooiden ze weg. Zo zal het zijn bij de voleinding van de tijd. De engelen zullen uitgaan en de kwaden tussen de rechtvaardigen uithalen en hen in de vuuroven gooien. Het zal daar een gejammer zijn en een tandengeknars. Hebben jullie dat allemaal begrepen?’ Ze zeiden Hem: ‘Ja.’ Hij zei hun: ‘Daarom gaat het met iedere schriftgeleerde die leerling is geworden in het koninkrijk der hemelen als met een huisvader, die uit zijn voorraad nieuwe en oude dingen tevoorschijn haalt.’

Wij wensen iedereen die zich morgen verzameld in de kapel van de Tiltenberg veel devotie!

Interview met Father Thomas Joseph White

2010-12-04T11:27:00.001+01:00

Ketterijen: een realiteit in Vlaanderen

2010-12-03T11:57:00.000+01:00

Wat is een ketterij?

De term ‘ketterij’ (haeresis), gedefinieerd in canon 751 als het "na het ontvangen van het doopsel, hardnekkig ontkennen of in twijfel trekken van een of andere waarheid die met goddelijk en katholiek geloof geloofd moet worden" is dermate politiek incorrect geworden dat de Willibrord-vertaling van 1995 het woord zelfs niet meer kent, behalve in 1 Petrus 2, 1: “Toch zijn er onder het volk ook valse profeten geweest, en zo zullen er onder u dwaalleraren komen. Ze zullen verderfelijke ketterijen invoeren…” (KBS 1995)

Twee andere passages zijn:

1 Cor. 11, 18-19: “Om te beginnen hoor ik dat er bij u verdeeldheid heerst tijdens de samenkomsten van uw gemeente, en ik ben geneigd het te geloven: onenigheid (haireseis, haereses) is bij u nu eenmaal onvermijdelijk, wil het duidelijk worden wie van u betrouwbaar zijn.”

Titus, 3, 10-11: “Iemand die tweedracht zaait (haereticum hominem), moet u afwijzen na hem eens en nogmaals gewaarschuwd te hebben, in de overtuiging dat zo iemand op de verkeerde weg is en met zijn zonde zichzelf veroordeelt.”

De verhouding tot de ketter in het Nieuwe Testament

De verhouding tot de ketter in het NT is tweevoudig:

1/De noodzaak tot correctie: “Broeders en zusters, als iemand onder u van de waarheid afdwaalt en een ander hem tot inkeer brengt, weet dan dat hij die een zondaar van zijn dwaalweg laat terugkeren, diens ziel zal redden van de dood en tal van zonden zal bedekken.” (Jak. 5, 19-20). “Anderen moet u redden door hen aan het vuur te ontrukken. Bij weer anderen moet uw medelijden gemengd zijn met vrees en met afschuw, want zelfs hun kleed is door de zonde bezoedeld.” (Judas 23)

2/Tegelijkertijd geldt de waarschuwing zich niet in te laten met de dwaling, net zoals een dokter er moet op toezien dat hij niet besmet wordt door de zieke persoon: “Want veel bedriegers zijn naar de wereld uitgegaan; zij loochenen dat Jezus Christus mens is geworden. Dat is het kenmerk van de bedrieger en de antichrist. Neem u in acht, anders zult u, in plaats van het volle loon te ontvangen, de vruchten van onze arbeid verliezen. Iedereen die te ver wil gaan en niet bij de leer van Christus blijft, heeft God niet. Wie bij die leer blijft, heeft zowel de Vader als de Zoon. Als iemand bij u komt en deze leer niet brengt, ontvang hem dan niet in uw huis en heet hem niet welkom. Want wie hem welkom heet, deelt in zijn slechte daden.” (2 Joh. 1, 7-11)

De dialoog wordt immers soms onmogelijk gemaakt door de ketter: “Vorm geen ongelijk span met de ongelovigen. Wat heeft gerechtigheid te maken met wetteloosheid? Wat heeft licht uit te staan met duisternis? Is er enige overeenstemming tussen Christus en Beliar? Wat heeft een gelovige gemeen met een ongelovige? Is er enig verband tussen de tempel van God en de afgoden? Wij zijn de tempel van de levende God. God heeft zelf gezegd: Ik zal onder hen wonen en met hen omgaan. Ik zal hun God zijn en zij zullen mijn volk zijn. Daarom, ga weg uit hun midden en houd u ver van hen, zegt de Heer, en raak niets aan wat onrein is. Dan zal Ik u genadig aannemen. (2 Kor. 6, 14-17)

De bisschop en de ketterijen

Deze taak van onderscheiding, beoordeling en bestuur van de gemeenschap is op bijzondere wijze toevertrouwd aan de bisschop “want de leider (episkopos) van de gemeente moet als beheerder van Gods huis onberispelijk zijn, … hij moet zich houden aan het betrouwbare woord van het onderricht, zodat hij in staat is om de gemeente met de gezonde leer aan te moedigen en tegensprekers te weerleggen.” (Titus 1, 9). Vaticanum II zegt niets anders in Christus Dominus nr. 13: "Zij moeten deze leer ook beveiligen en de gelovigen zelf leren, haar te verdedigen en te verbreiden."

Sint-Thomas van Aquino

In zijn commentaar op 1 Cor. 11, 18-19 wat betreft het feit dat ketterij “onvermijdelijk” is (oportet haereses esse, Vulgaat), schrijft Sint-Thomas (nrs. 627-628) dat ketterij (haereses) komt van het Griekse ‘haireseis’ wat ‘keuze’ betekent “omdat elkeen kiest voor hemzelf die leer die hij voor zichzelf als de betere beschouwt.” Verder schrijft hij “dat het tot het wezen van de ketterij behoort dat iemand zijn private leer volgt als volgend op zijn eigen keuze en niet de openlijke leer zoals deze door God is overgeleverd geworden.” Tevens hoort hierbij dat zo iemand “hardnekkig volhoudt aan zijn eigen leer. Want keuze impliceert volharding en dus is de ketter iemand die de leer van het geloof, zoals deze is overgeleverd geworden door God, veracht en hardnekkig zijn eigen dwaling volgt.” Zulk een ketter volhardt zelfs wanneer hij de gevolgen van deze positie inziet (etiam viso quid ex hoc sequatur).

“Deze hardnekkigheid komt voort uit hoogmoed waardoor iemand zijn eigen gevoelens verkiest boven deze van de gehele Kerk. Daarom zegt de Apostel in 1 Timotheus 6, 3: “Wie een afwijkende leer verkondigt en zich niet houdt aan de gezonde beginselen van onze Heer Jezus Christus en de leer van onze godsdienst, is een verwaand mens, hoewel hij niets weet, maar een ziekelijke belangstelling heeft voor twistvragen en bekvechterij.”

De uitspraak dat ketterij onvermijdelijk, jezelfs noodzakelijk (oportet) is, betekent geen goedkeuring ervan of dat ketterijen niet uitgeroeid (exstirpandi) moeten worden. Hij verwijst naar Matth. 18, 7 (“weliswaar is het onvermijdelijk dat er ergenis gegeven wordt, maar wee de mens door wiens toedoent dit geschiedt”). De slechtheid van ketters is door God ingesteld (ordinavit) omwille van het goed van de gelovigen. Ten eerste om te komen tot een duidelijkere verklaring van de waarheid. Onder verwijzing naar De Stad Gods van Augustinus zegt Sint-Thomas dat een ketterij een gelegenheid is om het geloof beter te verstaan en te prediken. Ten tweede laten ketterijen de zwakheid van geloof zien en is het een beproeving volgens Wijsheid 3, 6: “Als goud in de smeltkroes heeft Hij hen gekeurd.”

Ter illustratie:

Progressief archeologisme

2010-11-29T16:39:00.000+01:00

Uit dit interview op kath.net met kardinaal Kurt Koch

"Kath.net: Wieso wird der sogenannten „Reform der Reform der Liturgie“ oft mit Feindseligkeit begegnet? Wieso wird nicht erkannt, dass das, was der Papst mit dem Motu proprio „Summorum Pontificum“ (2007) zur Liberalisierung der außerordentlichen Form des einen Römischen Ritus wollte, eine Erweiterung des Schatzes der Liturgie der Kirche ist und kein Rückschritt in eine nostalgisch konzipierte Zeit?
Kardinal Koch: Das ist ein äußerst paradoxes Phänomen: dass diejenigen, die immer Pluralismus und Toleranz einfordern, plötzlich uniform werden und sagen: mit DER Reform, die das II. Vatikanische Konzil angestoßen hat und die nach dem Konzil verwirklich worden ist, haben wir DAS Ziel erreicht, und jetzt DARF es eigentlich keine neue Reform mehr geben. Das ist ein seltsamer progressistischer Archäologismus, der selten durchschaut wird. Und da denkt der Papst eben viel organischer, was heißt: auch diese Liturgiereform, die 1970 realisiert worden ist, ist eine Entwicklung innerhalb einer grundlegenden Kontinuität und bedarf ihrerseits der Erneuerung."

Of hoe de progressieveling van weleer zelf conservatief is geworden

De priesterlijke toog

2010-11-25T07:01:00.000+01:00

Waarom een toog dragen? Hierom:

"When the priest puts on the cassock, he is reminded in a visible way that he has been configured to Christ, Head and Shepherd of the flock in every time and place, and that it is Christ Who is acting in Him, most especially in the offering of the Holy Sacrifice of the Mass and in the forgiveness of sins in the Sacrament of Penance, for the salvation of all men and of the whole world. The cassock also helps him to avoid the temptation to see himself, instead of Christ, as the protagonist in the works of pastoral charity, and, thereby, it is a practical help in the daily conversion of life, in the day by day emptying of himself, so that his priestly being may be filled with the grace of Christ the High Priest."

Fragment van een preek van Zijne Eminentie Kardinaal Raymond L. Burke, 'our long-time favourite' (met dank aan Father Zuhlsdorf)

Sint-Thomas van Aquino over materie en vorm in de Eucharistie

2010-11-15T20:28:00.000+01:00

We presenteren aan onze lezers graag de eerste Nederlandse vertaling van Quodlibet III, q. 1 van Sint-Thomas van Aquino, gehouden rond Pasen van 1270 te Parijs.

Quodlibet III, q. 1.
Artikel 1: Of God kan bewerkstelligen dat materie zonder vorm bestaat?
Het schijnt van wel:
Want zoals de materie wat betreft zijn zijn (esse) afhankelijk is van de vorm, zo is ook het accident afhankelijk van het subject. Maar God kan bewerkstelligen dat het accident bestaat zonder het subject, zoals blijkt uit het sacrament van het altaar. Dus kan Hij bewerkstelligen dat de materie bestaat zonder vorm.
Daarentegen:
God kan niet bewerkstelligen dat tegengestelden tegelijkertijd bestaan. Maar materie welke zonder vorm bestaat, impliceert een tegenstelling want het bestaan van de materie vereist een act en deze is de vorm. God kan dus niet bewerkstelligen dat de materie zonder vorm bestaat.
Antwoord:
De actieve kracht van elk ding moet ingeschat worden volgens de wijze van het wezen ervan want elk ding handelt, is actief in de mate dat het in act is. Indien men dus in een ding een vorm of een natuur vindt die niet gelimiteerd of samengetrokken is, dan zal de kracht van dat ding zich uitstrekken tot alle acten of effecten die passend zijn voor deze natuur. Indien men bv. zou willen zeggen dat een warmte door zichzelf subsisteert of in een subject dat deze warmte ontvangt volgens geheel zijn vermogen, dan zou daaruit volgen dat deze warmte de kracht bezit om elke act en elk effect van de warmte voort te brengen. Maar indien een subject de warmte niet ontvangt volgens geheel zijn vermogen maar met enige samentrekking of limitering, dan zou het niet de actieve kracht bezitten om elke act en elk effect voor te brengen. Maar aangezien God zelf het subsisterende zijn is, is het duidelijk dat de natuur van het zijn aan God toekomt op oneindige wijze, zonder limitering of samentrekking. Zijn actieve kracht strekt zich dus oneindig uit over alles wat is en over alles wat een ratio entis kan bezitten. Enkel datgene dus zal kunnen uitgesloten worden van de goddelijke macht wat in strijd is met de ratio entis maar dit niet omwille van een defect van de goddelijke macht maar omdat datgene zelfs niet kan zijn en dus niet kan bewerkstelligd worden.
Wat niet tegelijkertijd en in hetzelfde opzicht bestaat, is in strijd met de ratio entis. God kan dus niet bewerkstelligen dat iets is en niet is tegelijkertijd noch dat iets een tegenstrijdigheid in zich bevat. En materie die in act bestaat zonder vorm is van deze aard. Immers, alles wat in act bestaat is ofwel de act zelf of een potentie die deelneemt aan de act. Echter, in act bestaan is in strijd met de ratio van de materie, welke, volgens haar eigen ratio, een zijnde in potentie is. Er blijft dus over dat de materie niet in act kan bestaan tenzij in de mate dat het deelneemt aan de act. Welnu, de act waaraan de materie deelneemt is niets anders dan de vorm. Daarom is het hetzelfde te zeggen dat de materie in act bestaat en dat de materie een vorm bezit. En daarom is zeggen dat de materie in act bestaat zonder vorm, zeggen dat tegengestelden tegelijkertijd bestaan en vandaar kan God dit niet bewerkstelligen.
Ten aanzien van het tegenargument moet men dus zeggen dat het accident volgens zijn zijn (esse) afhangt van het subject als de oorzaak die het accident ondersteunt. En omdat God alle effecten van de secundaire oorzaken kan bewerkstelligen zonder deze secundaire oorzaken, kan Hij een accident zonder een subject in het zijn bewaren. Maar de materie volgens haar zijn in act is afhankelijk van de vorm in de mate dat de vorm de act van de materie is. En dus zijn beide zaken niet gelijkend.

Artikel 2 : Of God kan bewerkstelligen dat eenzelfde lichaam plaatselijk in twee plaatsen tegelijkertijd bestaat?
Het schijnt van wel:
Immers, het is moeilijker dat een substantie veranderd wordt in een andere substantie dan dat een accident veranderd wordt in een ander accident. Welnu, in het sacrament van het altaar, is de substantie van het brood veranderd geworden in de substantie van het lichaam van Christus, terwijl de dimensies waardoor de substantie zich aan een plaats aanpast, bewaard zijn gebleven. Hieruit volgt dat hetzelfde lichaam van Christus, niet plaatselijk volgens de maat van zijn eigen dimensies maar sacramenteel, tegelijkertijd op meerdere plaatsen bestaat. God kan dus bewerkstelligen dat de dimensie van dit lichaam in de dimensie van een ander lichaam veranderd wordt en op deze wijze zal eenzelfde lichaam plaatselijk op twee verschillende plaatsen tegelijkertijd bestaan.
Daarentegen:
In alle gevallen worden twee plaatsen onderscheiden volgens de contraire aspecten van de plaats: hoog en laag, voor en achter, rechts en links. Maar God kan niet bewerkstelligen dat twee tegengestelden tegelijkertijd bestaan want dit impliceert een tegenstelling. Dus kan God niet bewerkstelligen dat eenzelfde lichaam plaatselijk in twee plaatsen tegelijkertijd bestaat?
Antwoord :
Dat een lichaam plaatselijk in een plaats bestaat is niets anders dan het feit dat het lichaam omschreven en omvat is door deze plaats naar de mate van zijn eigen dimensies. Echter, wat omvat wordt door een plaats is op dusdanige wijze in een plaats dat niets anders dan dit bestaat buiten deze plaats. Vandaar is het stellen dat een lichaam plaatselijk zich in deze plaats bevindt en toch in een andere plaats zich bevindt gelijk aan het stellen dat tegengestelden tegelijkertijd kunnen bestaan. Maar volgens wat voorafging (art. 1) kan dit niet door God bewerkstelligd worden.
Ten aanzien van het tegenargument moet men dus zeggen dat het moeilijker is dat een accident wordt veranderd in een ander accident dan dat een substantie wordt veranderd in een andere substantie zowel omdat twee substanties zich ontmoeten in een materieel subject dat een essentieel deel is van deze beide substanties als ook omdat de substantie een individuatie bezit door zichzelf. Maar het accident kan niet geïndividueerd worden door zichzelf maar door het subject zodanig dat het niet kan toekomen aan een accident dat het veranderd wordt in een ander accident. Indien men echter zou toegeven dat deze dimensie veranderd wordt in deze andere dimensie, dan zou hieruit niet volgen dat hetzelfde lichaam in twee plaatsen op hetzelfde tijdstip zou bestaan maar in één enkele plaats. Immers, net zoals dat door het feit dat de substantie van het brood veranderd is geworden in de substantie van het lichaam van Christus er daar niet meer twee substanties zijn, maar één enkele, zo ook indien deze dimensie van dit lichaam veranderd is geworden in de dimensie van het andere lichaam, zullen er niet meer twee dimensies zijn maar één enkele dimensie. Op deze wijze zou het niet meer afgemeten worden door verschillende plaatsen, maar door één enkele plaats.

Wat heeft Mgr. Léonard werkelijk gezegd

2010-11-06T11:37:00.000+01:00

Uittreksels van zijn brief:

"Maar als men antwoordt op een vraag van een journalist, gaat men er per definitie van uit dat men te maken heeft met een onderlegd persoon, die van ’s morgens tot ’s avonds met woorden werkt en dus ook perfect hun betekenis kent. De term “immanente gerechtigheid” sluit echter in zijn eigenlijke betekenis precies elke vorm van “straf” van boven- of buitenaf uit. Vandaar het adjectief “immanent”, dat “inherent aan de zaak zelf” betekent (van het Latijnse manere in = “zich binnenin bevinden”), zonder een beroep te moeten doen op een externe of “transcendente” oorzaak. Als het dus in deze uitdrukking om “gerechtigheid” gaat, betekent dit helemaal niet een goddelijke of menselijke rechtvaardigheid, maar een die voortvloeit uit de aard zelf van
de daden die we stellen."

"Vanuit filosofisch oogpunt meen ik dat er in de homoseksuele neiging en gedragingen een geaardheid schuilgaat die niet strookt met de objectieve logica van de seksualiteit. Deze logica van de seksualiteit – zowel plantaardige, dierlijke, als menselijke – bestaat erin het mannelijke en het vrouwelijke te “onderscheiden” en ook enigszins te “scheiden” en ze aldus als complementair te stellen.
Het zit overigens vervat in het woord “sekse”, dat hoogstwaarschijnlijk afgeleid is van het Latijnse “secare”. Dit werkwoord betekent “snijden” of “splitsen”. De seksualiteit bestaat erin het mannelijke en het vrouwelijke te splitsen met het oog op hun vereniging (in de paring bij dieren of in de interpersoonlijke liefdesontmoeting bij de mens) door een gebaar (de seksuele vereniging) dat ook het doorgeven van het leven mogelijk maakt. Het filosofische probleem dat zich stelt bij de homoseksualiteit bestaat erin dat in dit geval de seksuele geaardheid de polariteit tussen het mannelijke en het vrouwelijke in zeker zin doorstreept en zich naar een persoon van hetzelfde geslacht keert."

Of hoe de Kerk meer nood heeft aan filosofen en de wereld onnadenkend is!

Gerard Bodifee ter verdediging van Mgr. Léonard

2010-11-06T11:14:00.000+01:00

Uit De Standaard van vrijdag 5 november 2010:

Gerard Bodifee schrijft:

Welke misdaden heeft spookrijder Léonard op zijn geweten? Hier volgt een greep uit de lijst. Léonard heeft gezegd dat aids een natuurlijk gevolg van promiscuïteit kan zijn. Hij vindt dat heteroseksualiteit een pleonasme is (hij houdt van geleerde woorden). Hij beweert dat godsdienstlessen in het katholiek onderwijs onvoldoende kennis van de katholieke godsdienst bijbrengen. Hij wil niet dat hoogbejaarde priesters die zich veertig jaar geleden misdragen hebben nu nog aan de schandpaal genageld worden. En meer.

Daarop barst een storm los. De andere bisschoppen distantiëren zich van deze uitspraken. Kerk en Leven neemt de aartsbisschop zwaar op de korrel. ‘Wij lusten deze man niet', roept Rik Torfs in naam van ons allemaal. Geen enkele vooraanstaande katholiek steunt hem nog, meent de populaire kerkkenner ook te weten.

Waarom die opwinding?

Dat kan allemaal waar zijn, maar ondertussen vraag ik me af wat er mis is met deze uitspraken. Dat tussen losbandig seksueel verkeer en de kans op besmetting met hiv een statistisch verband bestaat, zoals tussen longkanker en roken, is een wetenschappelijk feit. Waarom mag het eerste niet gezegd worden, en staat het tweede verplicht op elk pakje sigaretten? Waarom moeten homoseksuelen zich dan gekrenkt voelen? Dat Léonard in dit verband van een ‘natuurlijke gerechtigheid' sprak, mag niet verbazen. Het begrip behoort tot de grondgedachten van de westerse beschaving en is er nooit uit verdwenen. Vijfentwintig eeuwen geleden sprak Anaximander van de ‘ongerechtigheid' van het bestaan, en vandaag vindt men deze opvatting terug in het ecologisch moralisme. Wie de natuur beschadigt, gedraagt zich onbehoorlijk en begaat een ongerechtigheid tegenover de aarde. De formulering is misschien wat stroef, maar dat is het ergste wat men de aartsbisschop kan verwijten.

Degenen die zich opwinden over de bejaarde paters en pastoors die hun straf ontlopen door het milde gebaar van Léonard, moeten hun woede in de eerste plaats op de burgerlijke justitie richten, want die verklaart eenvoudig álle feiten verjaard.

En wat betreft de mening van de aartsbisschop over het godsdienstonderricht, daarover hoeft niemand zich te ergeren. Alleen de feiten tellen. Om die te kennen moet men alleen maar aan een willekeurige laatstejaars van een katholieke school vragen wat een eucharistie is, wie Thomas van Aquino was, of hoe men een profeet van een populist onderscheidt. De antwoorden spreken dan wel voor zichzelf.

De rooms-katholieke Kerk wordt een strakke, autoritaire houding verweten. Men kan zich over dat verwijt verbazen in een samenleving die aan de ene kant meer democratie in de Kerk eist, en aan de andere kant zelf de beginselen van de democratie schendt door meningen te verbieden en strafbaar te stellen.

De nieuwe god

Binnen de moderne samenleving is er één autoriteit die geen tegenspraak duldt, één god die iedereen moet gehoorzamen, en dat is de heersende progressieve, libertijnse tijdgeest. Ook al is die geest wispelturig en kort van geheugen over eigen opvattingen, zijn macht is absoluut. Deze heerser, die vrijheid voorspiegelt maar in werkelijkheid voorschrijft wat we mogen denken, spreekt via alle kanalen van de media en de amusementsindustrie. De boodschap is duidelijk: er is een nieuwe tijd aangebroken met een nieuwe waarheid en een nieuwe zaligheid. Het deert niet dat de nieuwe hemel ongeveer overeenstemt met de oude hel; dat vergroot alleen maar het plezier. Storend is misschien dat er ook mensen omkomen in het nieuwe paradijs. Nooit eerder gingen zoveel jongeren ten onder aan drogering, depressie en zelfmoord, maar dat mag geen reden zijn om te twijfelen aan het nieuwe geloof.

Léonard gelooft in een andere God. Dat is zijn misdaad. Hij verzet zich tegen het geloof in een nietsontziende progressiviteit. Hij is gewoon nog een katholiek, zoals er al tweeduizend jaar bestaan. Maar dat kan niet meer. Daarmee krenkt hij de mensen. Daarvoor moet hij boeten. De haat van de progressieve opiniemakers tegenover deze man die moedig stand houdt is groot. Dat was al zo nog vóór zijn aanstelling als aartsbisschop, lang vóór hij de gehekelde uitspraken had gedaan, omdat zijn opvattingen bekend waren. Al kan niemand uitleggen wat er nu eigenlijk mis is aan die opvattingen.

Vrienden van Mgr. Léonard verenigt u!

2010-11-06T11:12:00.000+01:00

Graag verspreiden wij volgende boodschap:

Vrienden van Mgr. Léonard verenigt u!

De jarenlange Belgische kerkpolitiek die erin bestond om alle geloofsonderwerpen die niet zo goed in de markt lagen te omzeilen met nietszeggende uitspraken heeft de geloofskennis van de nog praktiserende katholieke bevolking fel ondermijnd. Ook in het katholiek onderwijs werd de geloofsschat niet behoorlijk meer doorgegeven. Het resultaat is een jeugd die ondanks jarenlange studie aan katholieke scholen geen benul meer heeft van essentiële geloofswaarheden en geen zin heeft om haar vrije tijd te verliezen in kerken bevolkt met een uitstervende generatie die volgens haar nog gelooft in “middeleeuwse sprookjes”.

In deze nachtmerrie werd de nog getrouwe schare gelovigen recent wakker geschud door een mediagestuurde haatcampagne tegen de katholieke kerk op basis van pedofilieschandalen die voor het grootste deel reeds verjaard zijn. Die kunnen dus logischerwijze in verband gebracht worden met het inadequate kerkbestuur in diezelfde jaren, dat zowel extern als intern veel te zwak reageerde op de groeiende cultuur van vrije seksbeleving.

De volgende fase in dezelfde mediagestuurde aanvalsgolf tegen de katholieke kerk was de aanval op onze recent benoemde kerkleider, Mgr. Léonard, door het Vaticaan aangesteld met de bedoeling onze kerkprovincie te restaureren in de diepte. Katholiek België was gedurende de voorbije decennia gaandeweg bevolkt geraakt met een ganse schare “verlichte” betweters die een bevoorrecht plaatsje binnen de media en de politiek wisten te bemachtigen. Zij werden tot “katholiek middenveld” gepromoveerd en worden gebruikt als pionnen in de frontale media-aanval tegen al wie de traditionele katholieke kerkleer trouw bleef, met op kop dus Mgr. Léonard.

Een ware haatcampagne tegen Mgr. Léonard werd op gang gebracht, op basis van uit hun verband gerukte en verkeerd weergegeven uitspraken van onze mededeelzame (maar misschien toch iets te naïeve) aartsbisschop. Al of niet openlijke medewerking hieraan wordt gegeven door instanties uit de eigen katholieke kringen, zoals onlangs het IPB, dat zich niet geneerde om de goedlachse, openhartige en volkse aartsbisschop als “hooghartig” te bestempelen. VRT1 beweert schaamteloos in haar nieuwsuitzending van vandaag, 30/10/10, dat Mgr. Léonard zou gezegd hebben dat het gerecht de pedofiele priesters op rust “gerust moest laten”. Dit zijn niet de woorden van de kerkleider. Hiertegen zou met klem moeten geprotesteerd worden, zo nodig via juridische weg. Dit is zondermeer de verspreiding van leugenachtige informatie via onze officiële mediakanalen, klaarblijkelijk met het oog op maximale imagobeschadiging.

Het lijkt erop dat al wie of wat te maken heeft met authentieke katholiciteit door onze media vogelvrij werd verklaard. Het is de allerhoogste tijd dat hiertegen krachtdadig geprotesteerd wordt door al wie zich hierdoor geviseerd voelt . De rechten van de authentiek katholieke bevolking worden door de media met de voeten getreden door een verkeerde berichtgeving, waartegen zij geen kans krijgt zich te verweren.

Hierbij doe ik een dringende oproep aan allen die met de bovenstaande situering akkoord gaan zich te verenigen. Aldus kunnen wij verenigd een krachtig en duidelijk antwoord geven op de actuele verkeerde voorstelling van zaken, inzonderheid ten aanzien van onze nationale kerkleider. Deze vereniging van Rooms-katholieke gelovigen moet een tegengewicht vormen voor de betweterij binnen het actueel Belgisch kerkgebeuren.

Basisdoelstellingen van deze vereniging zouden o.a. kunnen zijn:

- Samen bidden voor belaagde medestanders (zoals actueel Mgr. Léonard)

- Onderlinge steunbetuigingen, persoonlijke en via petities

- Het laten horen van onze stem in de pers

- Aanklagen, zo nodig via gerechtelijk weg, van vervalste en eenduidige berichtgeving.

DE TIJD VAN HANDELEN IS AANGEBROKEN, IN ONDERLINGE SOLIDARITEIT EN IN VERBONDENHEID MET DE WERLDKERK. DOE MEE EN VERSPREIDT ZOVEEL MOGELIJK DEZE BOODSCHAP.

Voorlopig contactpunt:

ivovanhemelryk@telenet.be

Forma extraordinaria op het seminarie: het kan (3)

2010-10-30T11:46:00.000+02:00

Ditmaal vanuit het seminarie in Maynooth in Ierland

Bron

Voor wie zich aangesproken voelt: audio en videomateriaal voor de verschillende onderdelen van de H. Mis

De intolerantie van tolerantie

2010-10-27T07:52:00.000+02:00

Forma extraordinaria op het seminarie: het kan (2)

2010-10-10T17:36:00.000+02:00

"It will obviously take time for the effects of the Motu Proprio Summorum Pontificum to reach the appropriate levels in the Church. You do have a right to be taught about the extraordinary form of the Roman Rite of the Mass because this is a very important part of the history of the Roman liturgy and one who is ignorant of his past cannot be expected to understand his present at any depth." (Ecclesia Dei, 6 mei 2008, bron)

De Buitengewone Vorm op seminaries: geen fictie in New Orleans en Connecticut.

Voor eerdere berichten zie hier en hier

Het wezen van de hermeneutiek van de continuïteit inzake liturgie

2010-10-04T11:06:00.001+02:00

Uit de encycliek Mediator Dei van Pius XII:

Nr. 61: Het is voorzeker verstandig en prijzenswaardig, met kennis en liefde naar de bronnen van de heilige Liturgie terug te gaan, want de toeleg op deze wetenschap draagt, als hij tot de bronnen teruggaat, niet weinig bij tot beter begrip van de betekenis van de feesten en tot dieper en vlijtiger onderzoek naar de zin van de gebruikelijke formulieren en heilige ceremonies. Maar alles op alle manieren weer tot het oude willen terugbrengen is niet wijs en niet lofwaardig. Zo zou, om enige voorbeelden te gebruiken, wie voor het altaar de oude vorm van een tafel zou willen herstellen; wie uit de liturgische gewaden de zwarte kleur geheel zou willen weren; wie de heilige voorstellingen en beelden uit de kerken zou verwijderen; wie uit de voorstelling van de gekruisigde goddelijke Verlosser de zichtbaarheid van Zijn verschrikkelijke lichamelijke pijnen zou willen verbannen; wie eindelijk de polyfone of meerstemmige muziek, ook al beantwoordt zij aan de normen, die de Apostolische Stoel gegeven heeft, afkeurt en verwerpt, van de rechte weg afdwalen.

Nr. 62. Inderdaad, zoals geen enkel verstandig katholiek de formuleringen van de christelijke leer, welke de Kerk onder ingeving en leiding van de Heilige Geest in de nieuwere tijd tot groot nut heeft opgesteld en als te houden heeft voorgesteld, kan verwerpen om terug te keren tot de oude formuleringen van de vroegere concilies; en zoals geen verstandig katholiek de thans van kracht zijnde wetten kan verwerpen om terug te keren tot de voorschriften van de oudste bronnen van het kerkelijk recht, zo zou inzake de heilige Liturgie iemand, die zou willen teruggaan tot de oude riten en gewoonten met verwerping van de nieuwe regels, die omwille van de veranderde omstandigheden onder leiding van de goddelijke voorzienigheid zijn ingevoerd, zonder twijfel, zoals gemakkelijk is in te zien, zich niet door verstandige en juiste ijver laten leiden.

Waarom naar de H. Mis gaan?

2010-10-01T19:28:00.000+02:00

Aartsbisschop Joseph Di Noia OP, de secretaris van de Congregatie voor de Goddelijke Eredienst, beantwoordt deze vraag op een schitterende wijze hier.

Sta ons toe enkel volgend fragment te citeren:

"For St. Thomas Aquinas it is but a short step from the Incarnation to the Holy Eucharist. In this connection, St. Thomas wrote: "It is a law of friendship that friends should live together....Christ has not left us without His bodily presence on our pilgrimage, but He joins us to Himself in this sacrament in the reality of His body and blood" (Summa Theologiae III, 75, 1). In effect, Aquinas is saying that it makes sense, given what we know about God's plan to bring us into the intimacy of His divine life, to leave us the extraordinary gift of the real and substantial presence of His Son in the Eucharist. In the light of the entire mystery of faith, we can see the Eucharist as the gesture of our divine friend. Pope John Paul II wrote in Ecclesia de Eucharistia: "It is pleasant to spend time with Him, to lie close to His breast like the Beloved Disciple (cf. Jn 13:25) and to feel the infinite love present in His heart" (§25).Pope Benedict has said the same thing: "In the sacrament of the altar, the Lord meets us, men and women created in God's image and likeness (cf. Gen 1:27), and becomes our companion" (Sacramentum Caritatis §1)"