"Vanuit mijn pastorale praktijk weet ik dat het leven van mensen vaak minder mooi is dan de leer vraagt. Er is veel weerbarstigheid en gebrokenheid. Niemand van ons gaat zonder verwondingen door het leven. Een belangrijke vraag, die ook de paus heeft gesteld, is of het ontvangen van de hostie een beloning is voor een heilig leven óf een bron van kracht en bemoediging voor zwakke en zondige mensen. Iedere pastor weet dat soms de koninklijke weg onbegaanbaar is geworden en dat een mens een onverharde kronkelweg moet gaan. Is God die zich in Christus heeft laten zien als de bron van onuitputtelijke liefde, juist ook niet daar nabij?" (Bron)
Is het mogelijk door enkele fundamentele maar eenvoudige catechismusinzichten deze mooi klinkende woorden nog mooier en katholieker te maken? Ja, dat kan.
"Vanuit mijn katholiek zijn weet ik dat het leven van mensen vaak minder mooi is dan wat God ermee bedoeld heeft. Er is veel weerbarstigheid en gebrokenheid. Niemand van ons gaat zonder verwondingen door het leven. Een belangrijke les, die Christus ons geleerd heeft en de Paus ons blijft leren, is dat het ontvangen van de Heilige Hostie is beloning is voor een heilig leven én een bron van kracht en bemoediging voor zwakke en zondige mensen, mits men berouw toont en oprecht de intentie heeft zijn leven te beteren. Iedere katholiek weet dat, krachtens de genade, de koninklijke weg begaanbaar is en dat een mens niet veroordeeld is tot de onverharde kronkelweg van de zonde. God, die zich in Christus heeft laten zien als de geneesheer ten leven, is ook daar nabij."
Posts tonen met het label katholiek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label katholiek. Alle posts tonen
zaterdag, oktober 03, 2015
zaterdag, mei 23, 2009
The relativism in Obama’s speech
There are many questions that can be raised regarding Obama’s speech if we look beyond what sounds pleasant to us, beyond what we - too often perhaps - have become accustomed to when participating in contemporary culture. Pleas for dialogue, cooperation, for “finding common ground” etc., so often iterated by political and religious leaders, are, when separated from the truth and the good, only in appearance a blessing. In reality, they disguise and drown out the voice of truth. And what is the ultimate strategy for disguising the voice of truth in a culture, failing to question itself and longing to hear only pleasant words? Subtle accusations that the truth “demonizes”, that it is insensitive to “heart-wrenching” decisions, that it operates on “parochial principles”, that it is a matter of “passions”, ultimately of “self-righteousness”. And who, living in a democracy, under the rule of emotions, would want to be guilty of these accusations?
So what does Obama actually want? In order to find out what someone wants, one must presuppose that he’s working on the basis of an intelligible logic; and this is precisely what Obama fails to do. On the one hand he rightly criticizes a materialistic and utilitarian worldview where “the strong too often dominate the weak”, but at the same time he fails to see who is the weakest of them all. One the one hand he talks about changing people’s lives and he describes touching their hearts and minds as our “highest calling”, but at the same time fails to hear the call of the unborn to live, fails to see how abortion is not about change or about reaching out to others but about destruction. We must remember that, as Pope Benedict has said, “to say that we love God becomes a lie if we are closed to our neighbour or hate him altogether” (Deus caritas est, n. 16).
How is it possible, one might ask, that such apparent contradictions can be put forward? Under the superficial –but apparently effective - disguise of rhetoric and pleasant words lies a more fundamental reason. “The ultimate irony of faith is that it necessarily admits doubt”. Under the lure of carefully crafted sentences and comfortable words lies nothing more than another instance of postmodern relativism. As Aquinas reminds us, in the case of doubt it is always possible that the opposite is also true. When much is said but in the opposite is done – as in Obama’s policies – the voice of faith is merely another opinion, an opportunity “to continue the moral and spiritual debate”. But, if the question of truth is put aside, if even the believer in the eyes of Obama doesn’t “know with certainty what God has planned for us or what He asks of us”, if the ‘God’ of Obama is an undecipherable X planning and asking in front of a deaf-mute crowd, then what is the purpose of this seemingly lofty idea of continuous moral and spiritual debate? What is the purpose of having “confidence in the values with which you've been raised and educated”, of holding “firm to your faith and allow it to guide you on your journey”, when one must embrace these values and faith as nothing but a mere opinion? The list of criminals and racists that held on to the values in which they had been raised, supported by what they thought was their faith, is endless; indeed Obama’s presidency is dependent upon the falseness of his own appeal.
But then again –and here Obama is logical- faced with such a ‘God’, our “highest calling” can only be a horizontal humanism of social justice. Even then, however, what does Obama propose as a rule? The rule of reason, based on universal principles and not on parochial principles (believers’ principles): “the Golden Rule: the call to treat one another as we wish to be treated. The call to love. To serve. To do what we can to make a difference in the lives of those with whom we share the same brief moment on this Earth.” Who wishes to be treated as a burden, an inconvenience, disposable matter? Isn’t the most crucial difference the one between life and death? Isn’t service to the weakest, to those who cry out for love, the ultimate response?
Indeed in a Catholic university and a society which honors such ambiguous, relativistic views, “all things are possible”.
Jörgen Vijgen teaches philosophy at the seminaries of the dioceses of Haarlem-Amsterdam, Roermond and 's-Hertogenbosch (Netherlands).
So what does Obama actually want? In order to find out what someone wants, one must presuppose that he’s working on the basis of an intelligible logic; and this is precisely what Obama fails to do. On the one hand he rightly criticizes a materialistic and utilitarian worldview where “the strong too often dominate the weak”, but at the same time he fails to see who is the weakest of them all. One the one hand he talks about changing people’s lives and he describes touching their hearts and minds as our “highest calling”, but at the same time fails to hear the call of the unborn to live, fails to see how abortion is not about change or about reaching out to others but about destruction. We must remember that, as Pope Benedict has said, “to say that we love God becomes a lie if we are closed to our neighbour or hate him altogether” (Deus caritas est, n. 16).
How is it possible, one might ask, that such apparent contradictions can be put forward? Under the superficial –but apparently effective - disguise of rhetoric and pleasant words lies a more fundamental reason. “The ultimate irony of faith is that it necessarily admits doubt”. Under the lure of carefully crafted sentences and comfortable words lies nothing more than another instance of postmodern relativism. As Aquinas reminds us, in the case of doubt it is always possible that the opposite is also true. When much is said but in the opposite is done – as in Obama’s policies – the voice of faith is merely another opinion, an opportunity “to continue the moral and spiritual debate”. But, if the question of truth is put aside, if even the believer in the eyes of Obama doesn’t “know with certainty what God has planned for us or what He asks of us”, if the ‘God’ of Obama is an undecipherable X planning and asking in front of a deaf-mute crowd, then what is the purpose of this seemingly lofty idea of continuous moral and spiritual debate? What is the purpose of having “confidence in the values with which you've been raised and educated”, of holding “firm to your faith and allow it to guide you on your journey”, when one must embrace these values and faith as nothing but a mere opinion? The list of criminals and racists that held on to the values in which they had been raised, supported by what they thought was their faith, is endless; indeed Obama’s presidency is dependent upon the falseness of his own appeal.
But then again –and here Obama is logical- faced with such a ‘God’, our “highest calling” can only be a horizontal humanism of social justice. Even then, however, what does Obama propose as a rule? The rule of reason, based on universal principles and not on parochial principles (believers’ principles): “the Golden Rule: the call to treat one another as we wish to be treated. The call to love. To serve. To do what we can to make a difference in the lives of those with whom we share the same brief moment on this Earth.” Who wishes to be treated as a burden, an inconvenience, disposable matter? Isn’t the most crucial difference the one between life and death? Isn’t service to the weakest, to those who cry out for love, the ultimate response?
Indeed in a Catholic university and a society which honors such ambiguous, relativistic views, “all things are possible”.
Jörgen Vijgen teaches philosophy at the seminaries of the dioceses of Haarlem-Amsterdam, Roermond and 's-Hertogenbosch (Netherlands).
maandag, mei 18, 2009
Obama aan de Notre Dame Universiteit 17 mei 2009
Voor de tekst en video zie hier
Enkele gedachten
Na de gebruikelijke lofbetuigingen en grappen aan het begin, volgt de kern van zijn verhaal.
De uitdaging in de 21e eeuw is “to find a way to live together as one human family”. Daarvoor is samenwerking en begrip nodig en het vinden van “common ground” “Part of the problem, of course, lies in the imperfections of man - our selfishness, our pride, our stubbornness, our acquisitiveness, our insecurities, our egos; all the cruelties large and small that those of us in the Christian tradition understand to be rooted in original sin. We too often seek advantage over others. We cling to outworn prejudice and fear those who are unfamiliar. Too many of us view life only through the lens of immediate self-interest and crass materialism; in which the world is necessarily a zero-sum game. The strong too often dominate the weak [Laten we er dan consequenties aan verbinden, want wie is de zwakste?], and too many of those with wealth and with power find all manner of justification for their own privilege in the face of poverty and injustice. And so, for all our technology and scientific advances, we see around the globe violence and want and strife that would seem sadly familiar to those in ancient times.”
…
“The question, then, is how do we work through these conflicts? Is it possible for us to join hands in common effort? As citizens of a vibrant and varied democracy, how do we engage in vigorous debate? How does each of us remain firm in our principles, and fight for what we consider right, without demonizing [hier komt het] those with just as strongly held convictions on the other side? Nowhere do these questions come up more powerfully than on the issue of abortion.”
Hij vertelt dan het verhaal van een dokter die hem schreef dat hij geagiteerd was door een uitspraak op Obama’s website gedurende de campagne, nl. dat Obama zou bestrijden "right-wing ideologues who want to take away a woman's right to choose." Het antwoord van de dokter luidt: "I do not ask at this point that you oppose abortion, only that you speak about this issue in fair-minded words."
Het antwoord van Obama: “ I didn't change my position, but I did tell my staff to change the words on my website.” En hij bad die avond dat hij dezelfde vooronderstelling van goede wil bij de anderen die deze dokter betoond had, ook zou betonen. “when we open our hearts and our minds to those who may not think like we do or believe what we do - that's when we discover at least the possibility of common ground. That's when we begin to say, "Maybe we won't agree on abortion, but we can still agree that this is a heart-wrenching decision for any woman to make, with both moral and spiritual dimensions.[Dit zal niemand ontkennen; niemand minder dan Johannes Paulus II spreekt hierover in Evangelium vitae en de Kerk staat personen met woord en daad bij in deze beslissingen. Insinueren dat pro-lifers van dit geheel een karikatuur maken (zie onder) is leugenachtig]
So let's work together to reduce the number of women seeking abortions by reducing unintended pregnancies, and making adoption more available, and providing care and support for women who do carry their child to term. Let's honor the conscience of those who disagree with abortion, and draft a sensible conscience clause, and make sure that all of our health care policies are grounded in clear ethics and sound science, as well as respect for the equality of women." [Maar hoe is “clear ethics” mogelijk wanneer uiteindelijk, zoals hij later beweert, alles berust op twijfel]
Obama vervolgt door te zeggen dat “at some level, the views of the two camps are irreconcilable. Each side will continue to make its case to the public with passion and conviction. But surely we can do so without reducing those with differing views to caricature.” [Wie ooit foto’s en video’s gezien heeft van het leven in de moederschoot, weet maar al te goed dat het leven geen karikatuur is. Maar over de inhoud dient voor Obama niet gepraat te worden want beide posities zijn toch onverzoenbaar; dus dan maar netjes met elkaar omgaan]
Deze traditie van samenwerking en begrip voor anderen zou dan volgens Obama kenmerkend zijn voor de Notre Dame traditie en de katholieke traditie in het algemeen.
Hij gaat verder het verhaal over zijn sociaal werk in Chicago ten tijde van kardinaal Joseph Bernardin “unafraid to speak his mind on moral issues …. And yet, he was congenial and gentle in his persuasion, always trying to find common ground.” [En steeds weer de tegenstelling maken tussen theorie en praktijk maar je kunt over de moraal niet onderhandelen, goed en kwaad, waar en vals zijn absoluutheden.]
My heart and mind were touched by the words and deeds of the men and women I worked alongside with in Chicago. And I'd like to think that we touched the hearts and minds of the neighborhood families whose lives we helped change. For this, I believe, is our highest calling. [Hiertegenover stel ik Deus caritas est nr. 16: Het is de onlosmakelijke band tussen liefde tot God en naastenliefde die [in de eerste Brief van Johannes] wordt onderstreept. Die twee horen zo nauw bij elkaar dat de mens liegt als hij zegt dat hij God liefheeft terwijl hij zich afsluit voor zijn naaste of deze zelfs haat.]
…
In this world of competing claims about what is right and what is true, have confidence in the values with which you've been raised and educated. Be unafraid to speak your mind when those values are at stake. Hold firm to your faith and allow it to guide you on your journey. [De grootste misdadigers zullen dit beamen; ook zij zijn trouw gebleven aan de waarden van hun opvoeding en hebben vastgehouden aan hun geloof. Voor iemand van het intellectuele kaliber als Obama, tenminste dat beweert de media, is dit een zeer zwakke redenering want je kunt ze gebruiken tegen alles wat Obama belangrijk vindt] Stand as a lighthouse.
But remember too that the ultimate irony of faith is that it necessarily admits doubt. It is the belief in things not seen. It is beyond our capacity as human beings to know with certainty what God has planned for us or what He asks of us, and those of us who believe must trust that His wisdom is greater than our own. [Hier komt de aap uit de mouw, hier komt de protestant en relativist Obama (of de mainstream ‘katholiek’) naar voren: geloof is altijd twijfel, maar bij de twijfel geldt dat het tegenovergestelde ook waar kan zijn. Voor de katholiek echter is het geloof een zekerheid en maken, zoals kardinaal Newman zei, duizend moeilijkheden nog geen twijfel. Voor Obama hebben geloof en moraal niets meer van doen met waarheid, behalve als je de grootste gemene deler van de opinies van mensen waar noemt. God is voor Obama blijkbaar een ongrijpbare X, maar zeker geen mensgeworden God want in Christus zien we Gods plan voor ons, weten we wat God van ons vraagt]
This doubt should not push us away from our faith. But it should humble us. It should temper our passions, and cause us to be wary of self-righteousness. [Dus vragen dat de waardigheid van het leven beschermd wordt is maar een 'passie', is eigengereidheid?! This works both ways and than what...?]It should compel us to remain open, and curious, and eager to continue the moral and spiritual debate [Alles is debat; alsof een koffiekrans het antwoord is!] that began for so many of you within the walls of Notre Dame. And within our vast democracy, this doubt should remind us to persuade through reason, through an appeal whenever we can to universal rather than parochial principles, and most of all through an abiding example of good works, charity, kindness, and service that moves hearts and minds. [Bedoelt Obama hier werkelijk dat overtuigingen, geloof eng en bekrompen zijn tegenover de rede die universeel is omdat wij allen redelijke wezens zijn. Niet echt een positieve visie op het geloof! Maar velen, ook gelovigen en katholieken, bejubelen hem.]
For if there is one law that we can be most certain of, it is the law that binds people of all faiths and no faith together. It is no coincidence that it exists in Christianity and Judaism; in Islam and Hinduism; in Buddhism and humanism. It is, of course, the Golden Rule - the call to treat one another as we wish to be treated. The call to love. To serve. To do what we can to make a difference in the lives of those with whom we share the same brief moment on this Earth. [En is niet het belangrijkste verschil dat je maakt, het ontzeggen van het leven; behandel de ander zoals jij wilt behandeld worden, maar wie wil er in de moederschoot geaborteerd worden? Uw logica, Obama, is compleet contradictorisch. De ander “dienen” maar je geeft de ander niet eens de kans]
…And when that happens - when people set aside their differences to work in common effort toward a common good; when they struggle together, and sacrifice together, and learn from one another - all things are possible. [Voor de zoveelste keer dezelfde retoriek, hetzelfde ongefundeerd optimisme: alles is mogelijk, als je maar gelooft maar in wat of wie? De wat-vraag, de wie-vraag stellen is verwijzen naar inhoud, naar het wezen, naar een persoon, een Persoon.]
Kortom, de gebruikelijk mix van retoriek, ongeldige argumenten, zwakke redeneringen en een plat humanisme.
Ik besluit met het commentaar van de thomist Ralph McInerny, zelf meer dan 50 jaar verbonden aan Notre Dame: "No one will note nor long remember what Barack Obama says on the occasion. Who listens to commencement addresses? But the Lady atop the golden dome, recalling the flight into Egypt, will exhibit one of her many titles: She who weeps."
Enkele gedachten
Na de gebruikelijke lofbetuigingen en grappen aan het begin, volgt de kern van zijn verhaal.
De uitdaging in de 21e eeuw is “to find a way to live together as one human family”. Daarvoor is samenwerking en begrip nodig en het vinden van “common ground” “Part of the problem, of course, lies in the imperfections of man - our selfishness, our pride, our stubbornness, our acquisitiveness, our insecurities, our egos; all the cruelties large and small that those of us in the Christian tradition understand to be rooted in original sin. We too often seek advantage over others. We cling to outworn prejudice and fear those who are unfamiliar. Too many of us view life only through the lens of immediate self-interest and crass materialism; in which the world is necessarily a zero-sum game. The strong too often dominate the weak [Laten we er dan consequenties aan verbinden, want wie is de zwakste?], and too many of those with wealth and with power find all manner of justification for their own privilege in the face of poverty and injustice. And so, for all our technology and scientific advances, we see around the globe violence and want and strife that would seem sadly familiar to those in ancient times.”
…
“The question, then, is how do we work through these conflicts? Is it possible for us to join hands in common effort? As citizens of a vibrant and varied democracy, how do we engage in vigorous debate? How does each of us remain firm in our principles, and fight for what we consider right, without demonizing [hier komt het] those with just as strongly held convictions on the other side? Nowhere do these questions come up more powerfully than on the issue of abortion.”
Hij vertelt dan het verhaal van een dokter die hem schreef dat hij geagiteerd was door een uitspraak op Obama’s website gedurende de campagne, nl. dat Obama zou bestrijden "right-wing ideologues who want to take away a woman's right to choose." Het antwoord van de dokter luidt: "I do not ask at this point that you oppose abortion, only that you speak about this issue in fair-minded words."
Het antwoord van Obama: “ I didn't change my position, but I did tell my staff to change the words on my website.” En hij bad die avond dat hij dezelfde vooronderstelling van goede wil bij de anderen die deze dokter betoond had, ook zou betonen. “when we open our hearts and our minds to those who may not think like we do or believe what we do - that's when we discover at least the possibility of common ground. That's when we begin to say, "Maybe we won't agree on abortion, but we can still agree that this is a heart-wrenching decision for any woman to make, with both moral and spiritual dimensions.[Dit zal niemand ontkennen; niemand minder dan Johannes Paulus II spreekt hierover in Evangelium vitae en de Kerk staat personen met woord en daad bij in deze beslissingen. Insinueren dat pro-lifers van dit geheel een karikatuur maken (zie onder) is leugenachtig]
So let's work together to reduce the number of women seeking abortions by reducing unintended pregnancies, and making adoption more available, and providing care and support for women who do carry their child to term. Let's honor the conscience of those who disagree with abortion, and draft a sensible conscience clause, and make sure that all of our health care policies are grounded in clear ethics and sound science, as well as respect for the equality of women." [Maar hoe is “clear ethics” mogelijk wanneer uiteindelijk, zoals hij later beweert, alles berust op twijfel]
Obama vervolgt door te zeggen dat “at some level, the views of the two camps are irreconcilable. Each side will continue to make its case to the public with passion and conviction. But surely we can do so without reducing those with differing views to caricature.” [Wie ooit foto’s en video’s gezien heeft van het leven in de moederschoot, weet maar al te goed dat het leven geen karikatuur is. Maar over de inhoud dient voor Obama niet gepraat te worden want beide posities zijn toch onverzoenbaar; dus dan maar netjes met elkaar omgaan]
Deze traditie van samenwerking en begrip voor anderen zou dan volgens Obama kenmerkend zijn voor de Notre Dame traditie en de katholieke traditie in het algemeen.
Hij gaat verder het verhaal over zijn sociaal werk in Chicago ten tijde van kardinaal Joseph Bernardin “unafraid to speak his mind on moral issues …. And yet, he was congenial and gentle in his persuasion, always trying to find common ground.” [En steeds weer de tegenstelling maken tussen theorie en praktijk maar je kunt over de moraal niet onderhandelen, goed en kwaad, waar en vals zijn absoluutheden.]
My heart and mind were touched by the words and deeds of the men and women I worked alongside with in Chicago. And I'd like to think that we touched the hearts and minds of the neighborhood families whose lives we helped change. For this, I believe, is our highest calling. [Hiertegenover stel ik Deus caritas est nr. 16: Het is de onlosmakelijke band tussen liefde tot God en naastenliefde die [in de eerste Brief van Johannes] wordt onderstreept. Die twee horen zo nauw bij elkaar dat de mens liegt als hij zegt dat hij God liefheeft terwijl hij zich afsluit voor zijn naaste of deze zelfs haat.]
…
In this world of competing claims about what is right and what is true, have confidence in the values with which you've been raised and educated. Be unafraid to speak your mind when those values are at stake. Hold firm to your faith and allow it to guide you on your journey. [De grootste misdadigers zullen dit beamen; ook zij zijn trouw gebleven aan de waarden van hun opvoeding en hebben vastgehouden aan hun geloof. Voor iemand van het intellectuele kaliber als Obama, tenminste dat beweert de media, is dit een zeer zwakke redenering want je kunt ze gebruiken tegen alles wat Obama belangrijk vindt] Stand as a lighthouse.
But remember too that the ultimate irony of faith is that it necessarily admits doubt. It is the belief in things not seen. It is beyond our capacity as human beings to know with certainty what God has planned for us or what He asks of us, and those of us who believe must trust that His wisdom is greater than our own. [Hier komt de aap uit de mouw, hier komt de protestant en relativist Obama (of de mainstream ‘katholiek’) naar voren: geloof is altijd twijfel, maar bij de twijfel geldt dat het tegenovergestelde ook waar kan zijn. Voor de katholiek echter is het geloof een zekerheid en maken, zoals kardinaal Newman zei, duizend moeilijkheden nog geen twijfel. Voor Obama hebben geloof en moraal niets meer van doen met waarheid, behalve als je de grootste gemene deler van de opinies van mensen waar noemt. God is voor Obama blijkbaar een ongrijpbare X, maar zeker geen mensgeworden God want in Christus zien we Gods plan voor ons, weten we wat God van ons vraagt]
This doubt should not push us away from our faith. But it should humble us. It should temper our passions, and cause us to be wary of self-righteousness. [Dus vragen dat de waardigheid van het leven beschermd wordt is maar een 'passie', is eigengereidheid?! This works both ways and than what...?]It should compel us to remain open, and curious, and eager to continue the moral and spiritual debate [Alles is debat; alsof een koffiekrans het antwoord is!] that began for so many of you within the walls of Notre Dame. And within our vast democracy, this doubt should remind us to persuade through reason, through an appeal whenever we can to universal rather than parochial principles, and most of all through an abiding example of good works, charity, kindness, and service that moves hearts and minds. [Bedoelt Obama hier werkelijk dat overtuigingen, geloof eng en bekrompen zijn tegenover de rede die universeel is omdat wij allen redelijke wezens zijn. Niet echt een positieve visie op het geloof! Maar velen, ook gelovigen en katholieken, bejubelen hem.]
For if there is one law that we can be most certain of, it is the law that binds people of all faiths and no faith together. It is no coincidence that it exists in Christianity and Judaism; in Islam and Hinduism; in Buddhism and humanism. It is, of course, the Golden Rule - the call to treat one another as we wish to be treated. The call to love. To serve. To do what we can to make a difference in the lives of those with whom we share the same brief moment on this Earth. [En is niet het belangrijkste verschil dat je maakt, het ontzeggen van het leven; behandel de ander zoals jij wilt behandeld worden, maar wie wil er in de moederschoot geaborteerd worden? Uw logica, Obama, is compleet contradictorisch. De ander “dienen” maar je geeft de ander niet eens de kans]
…And when that happens - when people set aside their differences to work in common effort toward a common good; when they struggle together, and sacrifice together, and learn from one another - all things are possible. [Voor de zoveelste keer dezelfde retoriek, hetzelfde ongefundeerd optimisme: alles is mogelijk, als je maar gelooft maar in wat of wie? De wat-vraag, de wie-vraag stellen is verwijzen naar inhoud, naar het wezen, naar een persoon, een Persoon.]
Kortom, de gebruikelijk mix van retoriek, ongeldige argumenten, zwakke redeneringen en een plat humanisme.
Ik besluit met het commentaar van de thomist Ralph McInerny, zelf meer dan 50 jaar verbonden aan Notre Dame: "No one will note nor long remember what Barack Obama says on the occasion. Who listens to commencement addresses? But the Lady atop the golden dome, recalling the flight into Egypt, will exhibit one of her many titles: She who weeps."
maandag, december 01, 2008
He's got it!
Sebastiaan Benders, a seminarian at the SJC in 's-Hertogenbosch, has written a penetrating analysis of the Catholic life in many parts of the Netherlands, fittingly entitled 'The Scourge of Satan'. Of course, we pray that the zeal, with which he has written this piece, will Deo adiuvante be continued during his Deo volente priestly years. Congratulations!
Ceterum autem censeo, Missam extraordinariam esse promovendam
Ceterum autem censeo, Missam extraordinariam esse promovendam
zondag, november 30, 2008
Inspirerend voorbeeld
Ter gelegenheid van hun 100-jarig bestaan worden seminaristen van deze seminaries door de Heilige Vader ontvangen: Pontificio Seminario Regionale Marchigiano "Pio XI" (Ancona); Pontificio Seminario Regionale Pugliese "Pio XI", (Molfetta) en Pontificio Seminario Regionale "San Pio X", (Chieti).
Wat is opvallend en inspirerend voor de Lage Landen?!
Ceterum autem censeo, Missam extraordinariam esse promovendam
Abonneren op:
Posts (Atom)