Cultuur en religie

 

Het woord ‘cultuur’ komt van het Latijnse ‘cultus’, wat ‘versieren’, ‘eren’ of ‘aanbidden’ kan betekenen, of ook ‘zorgen’ of ‘zorgen voor’. Deze etymologische oorsprong laat zien dat de band tussen ware religie en ware cultuur niet zo los is als sommige vormen van moderniteit ons willen doen geloven.

Er kan geen menselijke cultuur bestaan zonder aanbidding: zowel het leven van het individu als dat van de samenleving moet gericht zijn op het eren en nastreven van iets als het hoogste goed en het ultieme middel om dat te bereiken. In de mate waarin individuen en samenlevingen er niet in slagen de deugd van religie te bevorderen door zich te richten op het goddelijke geloof en de goddelijke wet, moet één van de ondeugden tegen religie aan het werk zijn. De ondeugd door gebrek, ongeloof, is gebaseerd op een ontkenning en kan zich dus niet effectief verspreiden. De ondeugd door overdaad, bijgeloof, en meer specifiek afgoderij, vult dus de leegte en biedt een pseudoreligieuze richting en basis voor een goddeloze cultuur.

Wat is religie volgens het seculier liberalisme?

Alles wat ‘religieus’ is, wordt synoniem verklaard met ‘controversieel’, ‘irrationeel’, ‘potentieel gewelddadig’ en ‘ongeschikt voor gebruik in publieke redeneringen en wetgeving’. Alles wat als ‘seculier’ kan worden omschreven, is objectief, geschikt voor overheidsbeleid, wordt alleen in twijfel getrokken door radicalen en revolutionairen, en kan naar verwachting door iedereen worden gevolgd, ongeacht hun ‘religie’.

Als men er dus in slaagt om het label ‘religieus’ aan zijn politieke tegenstanders te kleven, heeft men in principe het debat vrijwel gewonnen – stemmen op of steun verlenen aan hun tegenstanders zou in strijd zijn met de burgerlijke religie van het seculiere liberalisme. Met andere woorden, er is in feite een officiële burgerlijke religie die in het openbare forum werkzaam is, en waarvan verwacht wordt dat iedereen zich bij officiële aangelegenheden naar handelt, ongeacht zijn innerlijke instemming.