Is de verzoening nakend?

Onze vertaling van het persbericht van vandaag:

14 september 2011

Persbericht van de Heilige Stoel met betrekking tot de situatie van de Priesterbroederschap Sint-Pius X

“Op 14 september heeft in de zetel van de Congregatie voor de Geloofsleer een ontmoeting plaatsgevonden van Zijne Eminentie Kardinaal William J. Levada, Prefect van deze Congregatie en President van de pauselijke commissie ‘Ecclesia Dei’, Zijne Excellentie Mgr. Luis Ladaria S.I., secretaris van dezelfde Congregatie, Mons. Guido Pozzo, secretaris van de pauselijke commissie ‘Ecclesia Dei’ met Zijn Excellentie Mgr. Bernard Fellay, Algemene Overste van de de Priesterbroederschap Sint-Pius X en de Eerwaarde Heren Nikolaus Pfluger en Alain-Marc Nély, respectievelijk diens eerste en tweede algemene assistent.

Als gevolg van het verzoek van 15 december 2008 vanwege de Algemene Overste van de Priesterbroederschap Sint-Pius X aan Zijne Heiligheid Paus Benedictus XVI, heeft de Heilige Vader besloten de excommunicatie van de vier bisschoppen, gewijd door Aartsbisschop Lefebvre, op te heffen en terzelfdertijd leerstellige gesprekken te beginnen met de Broederschap met als doel de problemen van leerstellige aard te verhelderen en te komen tot een overkomen van de bestaande breuk.

In overeenstemming met de wens van de Heilige Vader is een gemengde studiecommissie, bestaande uit experten van de Priesterbroederschap Sint-Pius X en van de Congregatie voor de Geloofsleer, acht maal bijeengekomen tussen oktober 2009 en april 2011. Deze gesprekken, die als doel hadden de wezenlijke leerstellige moeilijkheden omtrent controversiële themata uiteen te zetten en uit te diepen, hebben geleid tot een verheldering van de wederzijdse posities en beweegredenen.

Tevens rekening houdend met de verzuchtingen en verzoeken van de Priesterbroederschap Sint-Pius X met betrekking tot het bewaren van het algehele katholieke geloof ten aanzien van de “hermeneutiek van de breuk” van het Tweede Vaticaans Concilie ten aanzien van de Overlevering, waarvan Paus Benedictus in zijn toespraak tot de Romeinse Curie (22 december 2005) melding heeft gemaakt, beschouwt de Congregatie voor de Geloofsleer als fundamentele basis voor het bereiken van een volledige verzoening met de Heilige Stoel de aanvaarding van de Leerstellige Beginselverklaring die overhandigd is geworden gedurende de ontmoeting van 14 september 2011. Deze Beginselverklaring zet enkele leerstellige principes en interpretatiecriteria van de katholieke leer uiteen, welke noodzakelijk zijn om de trouw aan het Leergezag van de Kerk en het ‘sentire cum Ecclesia’ te garanderen en laat tezelfdertijd de studie en de theologische uitleg van afzonderlijke uitdrukkingen of formuleringen in de documenten van het Tweede Vaticaans Concilie en het daaropvolgend Leergezag open voor rechtmatige discussie.

Tijdens dezelfde ontmoeting werden enkele elementen voorgesteld betreffende een canonieke oplossing voor de Priesterbroederschap Sint-Pius X, volgend op een eventuele en gehoopte verzoening."

Vertaling uit het Italiaans: A Belgian Thomist (Bron)

Bisschoppelijke onschuld

Bischöfliche Unschuld

Bischof Stephan Ackermann von Trier fordert vom Vatikan ein baldiges Eingreifen, damit die von der Piusbruderschaft geplanten Priesterweihen nicht stattfinden. Worin soll dieses Eingreifen bestehen? Soll der Vatikan die Schweizer Garde ausschicken und die Weihen mit Gewalt verhindern? Wenn schon der Heilige Stuhl unter Johannes Paul II. die Bischofsweihen nicht verhindern konnte, dann noch weniger jetzt die Priesterweihen. Die einzige Möglichkeit, dass der Heilige Stuhl die volle Ausübung seiner Hirtengewalt über die Piusbruderschaft zurückgewinnt, besteht in der vollständigen Versöhnung, und genau das ist es, was einige Bischöfe hintertreiben. Das Verhalten von Bischöfen, die den Vatikan auf seinem Kurs der Heilung des Schismas unterstützen, stelle ich mich anders vor. Solche Bischöfe würden sich der Geste des Papstes anschließen, das Gespräch suchen und mithelfen, eine Atmosphäre des Vertrauens zu schaffen. Vor allem würden sie der Piusbruderschaft für den Fall einer Einigung auch eine Zukunftsperspektive bieten und nicht etwa die Schließung ihrer Seminare und Häuser fordern.

Statt dessen torpedieren sie die Einigungsbemühungen des Heiligen Stuhles, insinuieren aber in ihren öffentlichen Äußerungen die Vorstellung, der Heilige Stuhl hätte es in der Hand, mit einem einzigen Machtwort sich die Piusbruderschaft gefügig zu machen. Wenn es dann schiefgeht, hat Rom den Schwarzen Peter, und die betreffenden Bischöfe waschen ihre Hände in Unschuld nach dem Motto: Wir haben es ja immer schon gewusst.

Bron: www.kath-info.de

Kardinaal Ruini over het behoren tot de katholieke Kerk

Nu de brief van paus Benedictus XVI op redelijke termijn ook in het Nederlands beschikbaar is (hier), is het goed om een quasi-officiële commentaar van kardinaal Ruini, verschenen in de Osservatore Romano van 14 maart 2009, erop na te slaan. Zoals Benedictus XVI benadrukt heeft, dienen de discussies nu over de inhoud te gaan. Kardinaal Ruini neemt meteen een voorschot en vraagt als't ware aan allen (de Williamson's, de KRO-adepten, Jean-Pierre Wils-en, de Schönborn's van deze wereld, etc.): "wat betekent het behoren tot de Kerk eigenlijk?".

Hier is de tekst:

"Een echte nieuwigheid: zo zou ik de brief noemen die Benedictus XVI heeft geschreven aan de “medebroeders in het Bisschopsambt” over de opheffing van de excommunicatie van vier bisschoppen gewijd door Mgr. Lefebvre in 1988. Een nieuwigheid die zich vooral toont in het ten zeerste persoonlijk karakter van de brief, die echter gericht is aan alle bisschoppen van de katholieke Kerk en feitelijk, door de publicatie ervan, aan alle gelovigen: een persoonlijke boodschap, die de grenzen van het officiële karakter ervan overstijgt en aan de lezer op transparante wijze toelaat om als het ware in de ziel van de Paus binnen te gaan en van binnen uit deel te nemen aan zijn pastorale bekommernis, aan de fundamentele motieven die zijn keuzes begeleiden en ook aan de inwendige houding waarmee hij zijn dienstambt beleeft.

Vanuit dit perspectief verbergt de brief zeker niet de moeilijkheden van het ogenblik en hun onmiddellijke oorzaken, integendeel de brief onderstreept deze, maar de brief gaat tevens dieper, naar de geestelijke, culturele en kerkelijke wortels van de obstakels die de weg van de Kerk bemoeilijken en die van ieder van ons bekering en vernieuwing vragen. Indien we enige vergelijkingen willen vinden voor deze brief, dan moeten we denken aan enkele brieven die, vooral in de eerste eeuwen van het christendom, bisschoppen van belangrijke zetels – in het bijzonder de bisschoppen van Rome- gezonden hebben aan hun medebroeders over problemen die toen nog meer zorgwekkend waren.

Benedictus XVI heeft met deze precisering die hem eigen is, de positieve betekenis en de grenzen van de maatregel van de opheffing van de excommunicatie verduidelijkt: het zou daarom nutteloos zijn om terug te keren naar wat perfect duidelijk is in zijn brief. Het kan daarentegen zeer nuttig zijn om na te denken -en zo ons deze ten zeerste eigen te maken- over de grote prioriteiten van zijn pontificaat, die hij heeft duidelijk gemaakt vanaf het begin ervan en die hij opnieuw voorlegt en uitdiept met pijn in het hart –en ik zou zeggen- en met dramatische overtuiging in deze brief.

De eerste prioriteit is de broeders in het geloof bevestigen: concreet, in deze tijd, “is het de allereerste prioriteit God aanwezig te stellen in deze wereld en voor de mensen de weg naar God te openen”, naar de God die zich volledig getoond heeft in Jezus Christus. Wanneer we kijken naar onze broeders in de mensheid, maar ook binnen de Kerk en vooral in ons zelf, dan kunnen we ons er rekenschap van geven dat dit daadwerkelijk, in de concreetheid van het leven en van de geschiedenis, de beslissende vraag is: een vraag die vaak genegeerd of verwijderd wordt, of afgedaan als voorbijgestreefd, maar in werkelijkheid is het de vraag waar alles vanaf hangt, de enige sleutel die geheel de rechtmatige en noodzakelijke ruimte voor het denken van de mens kan openen en voor het hart van de mens een solide hoop kan bieden.

Binnen de hoogste prioriteit die aan God toekomt, vindt de mens meteen de prioriteit van de liefde en van de gemeenschap tussen ons; concreet, de prioriteit van de eenheid van de gelovigen in Christus en de prioriteit van de vrede tussen alle mensen. Van hieruit komt het lijden dat Benedictus XVI niet verbergt ten aanzien van de neiging om “elkaar te bijten en te klauwen”, welk helaas vandaag aanwezig is tussen ons net zoals het aanwezig was tussen de Galaten waarvoor Sint-Paulus schreef.

We raken hier aan een zenuwpunt dat het katholicisme de afgelopen eeuwen ontdekt heeft, een punt van breekbaarheid en lijden waarvan wij ons beter en meer bewust moeten worden. Ik verwijs naar het verzwakken en soms praktisch uitdoven van wat het betekent kerkelijk toe te behoren, d.w.z. van de vreugde en de dankbaarheid deel uit te maken van de katholieke Kerk. Het betreft hier niet iets secundair of bijkomstig dat terecht zou moeten plaats maken voor onze individuele vrijheid en onze persoonlijke verhouding tot God of ook voor vele andere wijzen van toebehoren die meer concreet en meer belonend lijken.

Het is daarentegen nodig om in onszelf deze overtuiging van het geloof, die vanaf het begin kenmerkend is geweest voor het christendom, te herstellen, volgens dewelke de betekenis van de Kerk een wezenlijk deel is van ons toebehoren aan Christus. Hier liggen de wortels van het ontvangen van het leergezag van de Kerk en de kracht om ons leven te richten naar haar onderrichtingen, maar ook van een houding die de sfeer van de gevoelens omarmt en zich spontaan vertaalt in het gevoelen van affectie voor diegenen die in het geloof vaders en broeders zijn. Indien deze gevoelens levend zouden zijn in ons, dan zouden wij ver blijven van de bittere smaak van het vinden van schuld in onze vermeende tegenstander, die in werkelijkheid onze broeder is, een houding die helaas opbloeit in vele woorden, gebaren en stiltes, zoals de brief van de Paus, in oprechtheid en smart, ons helpt in te zien.

Kardinaal Camillo Ruini, Emeritus Vicaris-Generaal van Rome
Bron: Osservatore Romano 14 maart 2009
Vertaling uit het Italiaans: A Belgian Thomist

En de ongehoorzaamheid gaat verder

Na de Oostenrijkse bisschoppen, nu ook de Zwitserse en de Duitse bisschoppen. Gaan we bij wijze van voorbeeld nader in op de verklaring van de Duitse bisschoppen:
Erklärung der deutschen Bischöfe zum gegenwärtigen Weg der katholischen Kirche, Hamburg, 5. März 2009
Die Aufhebung der Exkommunikation, mit der vier Bischöfe der Priesterbruderschaft St. Pius X. seit zwanzig Jahren belegt waren, hat in Deutschland und weltweit innerhalb und außerhalb der Kirche zahlreiche Reaktionen ausgelöst, über die wir während der Frühjahrs-Vollversammlung 2009 ausführlich beraten konnten. Dabei haben sich einige Überzeugungen gefestigt, denen wir besondere Bedeutung beimessen.

1.Die Priesterbruderschaft St. Pius X. hat sich selbst von der katholischen Kirche abgespalten. [Deze eerste zin is al in strijd met de bedoeling van het decreet dat streeft naar verzoening; de DBK begint daarentegen met een conflict] Es ist Bischöfen und Priestern, die der Bruderschaft angehören, auch nach der Aufhebung der Exkommunikation der Bischöfe nicht gestattet, die Heilige Messe zu feiern oder andere Sakramente zu spenden. In besonderer Weise verstoßen die für dieses Jahr angekündigten Heiligen Weihen der Priesterbruderschaft gravierend gegen die Ordnung und das Recht der Kirche. Wir werden den Apostolischen Stuhl um eine baldige Erklärung bitten, welche rechtlichen Folgen ein Bischof auf sich zieht, der sie vornehmen würde. [Dit is een contradictie in het kwadraat: als de FSSPX zich niet in gemeenschap met de katholieke Kerk bevindt, wat de DBK in punt 2 beweert, dan kunnen priesterwijdingen door de FSSPX onmogelijk ingaan tegen het kerkelijk recht!!!!] Die Verantwortlichen in der Kurie sollten darüber hinaus rasch Verbesserungen im Bereich der internen Abstimmung und der Kommunikation mit den Bischofskonferenzen herbeiführen. Dies gilt besonders für Konfliktsituationen. [Met deze laatste zin toont men aan dat men ofwel de Nota explicative praevia niet gelezen heeft of niet aanvaardt]

2.Die Priesterbruderschaft St. Pius X. befindet sich deshalb nicht in Gemeinschaft mit der katholischen Kirche, weil sie sich außerhalb der katholischen Tradition gestellt und die Einheit mit dem Papst aufgekündigt hat. [Dit is in tegenspraak met het decreet van 21 januari 2009 waar gesproken wordt over het komen tot een volledige oplossing en volle gemeenschap; m.a.w. er is dus een gedeeltelijke gemeenschap.] Es liegt an der Priesterbruderschaft, das Schisma zu überwinden und durch einen Prozess der Wiedereingliederung die Einheit mit dem Papst und der Lehre der Kirche herzustellen. Der Heilige Vater Papst Benedikt XVI. hat ihr dazu durch die Aufhebung der Exkommunikation der Bischöfe als einer Geste des Entgegenkommens die Hand gereicht. Es obliegt dem Apostolischen Stuhl zu klären, ob die Priesterbruderschaft bereit ist, die Glaubensüberzeugung der ganzen Kirche und besonders die Lehre der Päpste und Konzilien eindeutig zu bejahen und anzunehmen. [Volgens het decreet van 21 januari is volgens de paus deze wil aanwezig] Die Dokumente des Zweiten Vatikanischen Konzils gehören unaufgebbar zur katholischen Tradition, nicht zuletzt die Texte über die Religionsfreiheit und die Beziehungen zu den nichtchristlichen Religionen, über den Ökumenismus und über die Kirche in der Welt von heute sowie die Aussagen über die Kollegialität der Bischöfe in ihrem Verhältnis zur päpstlichen Autorität. [Hier insinueert men ten onrechte dat de FSSPX Vaticanum II geheel verwerpt. Bovendien is deze uitspraak contradictorisch: men kan niet verlangen dat iemand eerst volledig akkoord gaat om vervolgens een dialoog aan te gaan. Indien dit principe zou correct zijn, dan was er nu geen dialoog met de orthodoxe kerken en protestantse kerkgemeenschappen; maar dit zal de DBK wel niet bedoelen! Veeleer weigeren ze elke dialoog met de FSSPX]

3. Wir bedauern, dass in diesem Zusammenhang auch Unsicherheit über den Weg der Kirche aufgekommen ist. Wir haben dies in Gesprächen und Zuschriften erfahren. Viele Bischöfe haben sich dazu schon zu einem frühen Zeitpunkt klar geäußert. Die theologischen und pastoralen Maßgaben vor allem des Zweiten Vatikanischen Konzils sind die selbstverständliche Grundlage unseres Bemühens, die Kirche in Deutschland geistlich zu erneuern und der Antwort des Glaubens auf die religiösen Fragen unserer Zeit in Wort und Tat neue Kraft zu verleihen. Wir hoffen, dass die vergangenen Wochen ein neues Interesse an der Dynamik und den Orientierungen des Zweiten Vatikanischen Konzils geweckt haben. Diese Chance wollen wir nutzen. [Hier wordt het duidelijk: men leeft nog met de ‚geest’ van het Concilie, gooit het Concilie op één hoop met alle postconciliaire stappen, en heeft nog nooit van de hermeneutiek van de continuïteit gehoord]
4. Besonders bedrückend sind die Holocaust-Leugnung eines Bischofs der Priesterbruderschaft St. Pius X. und entsprechende antisemitische Strömungen in der Priesterbruderschaft. Es fehlt bislang eine ernsthafte Distanzierung der Betreffenden von solchen inakzeptablen Haltungen, wie sie der Apostolische Stuhl schon früh gefordert hat. [Ook hier gooit men alles op één hoop en zondigt zo tegen het gebod dat zegt dat men geen valse getuigenis zal geven: hoe vaak moet nog door de FSSPX verklaard worden dat Williamson op geen enkele wijze representatief is wat betreft zijn uitspraken voor de gehele FSSPX; de DBK verkettert hierdoor de talrijke goedgelovige katholieke priesters en gelovigen van deze broederschap; meer nog, het insinueert dat de FSSPX zelf inherent antisemitische elementen bevat] Papst Benedikt XVI. hat mehrfach unmissverständlich zur Geltung gebracht, dass die katholische Kirche den Antijudaismus und Antisemitismus verwirft. Wir freuen uns, dass der Heilige Vater auch in den zurückliegenden Wochen den Dialog mit herausragenden jüdischen Vertretern fortsetzen konnte. In Deutschland haben einige bedeutsame Begegnungen mit jüdischen Repräsentanten stattgefunden, in denen es Gelegenheit gab, über Sorgen und Befürchtungen offen zu sprechen und die wechselseitige Verbundenheit zu vertiefen. Wir sind dafür sehr dankbar und setzen diese Bemühungen fort.
5. Leider fielen in den letzten Wochen auch Äußerungen zu den aktuellen Ereignissen, die die Zusammenhänge verzerrt und polemisch darstellten. Auch im Innenraum der Kirche gab es Stimmen und Aktivitäten, die lieblos, extrem einseitig oder gar herabsetzend waren und der Einheit geschadet haben. Wir beklagen diesen Stil des Umgangs miteinander. Vor allem weisen wir jeden Versuch zurück, das Ansehen und die Integrität des Papstes in Zweifel zu ziehen, die katholische Kirchenverfassung zu negieren und spalterisch zu wirken.[M.a.w. wij wassen ons in onschuld]

Ob es eine volle Gemeinschaft der Priesterbruderschaft St. Pius X. mit der katholischen Kirche geben wird, ist noch nicht geklärt. Vieles scheint bis jetzt dagegen zu sprechen. Aber nicht diese Frage kann uns vorwiegend bewegen, sondern die Sorge um die Stärkung und Erneuerung des kirchlichen Lebens und um dessen Bezeugung im konkreten, vielgestaltigen Dienst. In diesem Bemühen wirken wir mit den Priestern und Diakonen, den Mitarbeiterinnen und Mitarbeitern im kirchlichen Dienst und mit allen Gläubigen zusammen, die auf vielfache Weise ihre Kraft und ihre Fähigkeiten zur Verfügung stellen. Die Kirche lebt aus diesem Miteinander des Engagements und der Gaben, um der Sendung des österlichen Herrn zu entsprechen. Ihm vertrauen wir uns einmütig an, um seinen Segen bitten wir. [We hebben de afgelopen 40 jaar gezien wat dit opgeleverd heeft: waar is de gevraagde catechese over de instellingswoorden “pro multis”?; talrijke bisschoppen in Duitsland eisen restricties op Summorum Pontificum die geen kerkrechterlijke basis hebben ; de Königsteiner Erklärung is nog steeds niet herroepen; kritiek op Dominus Iesus, Veritatis Splendor, etc. is legio. Deze enkele voorbeelden illustreren dat men geen goed rapport heeft, en zeker niet een rapport waarmee men anderen kan gebieden aan de paus en Vaticanum II te gehoorzamen]

Ons gebed voor paus Benedictus duurt voort!

Uit een gesprek met filosoof Robert Spaemann

De Duitse filosoof Robert Spaemann in Die Tagespost.
Enkele fragmenten (lees hier het gehele interview):

"Ich bin nun alt genug, um zu sehen, dass die meisten Urteile über die sogenannte vorkonziliare Kirche wirklich auf Unwissenheit beruhen. Wenn ich zum Beispiel bei der Messe an die aktive Teilnahme der Gläubigen an der Liturgie denke, die Pius X. schon gefordert hat: Ich muss sagen, da, wo die alte Messe gefeiert wird, ist die actuosa participatio größer als in den normalen Pfarrkirchen. Wir sind im übrigen alle rückwärtsgewandt in dem Sinne, dass wir uns orientieren an der Lehre eines Menschen, der vor 2000 Jahren gelebt hat, Jesus Christus."

"Die Piusbruderschaft muss aufhören, das Zweite Vatikanische Konzil wie eine Räubersynode zu behandeln, so als sei es kein ordentliches, rechtmäßiges Konzil der katholischen Kirche gewesen. Andererseits ist zu beachten, dass dieses Konzil keine Dogmen verkündet hat. Für das Zweite Vaticanum gilt, was Martin Luther gesagt hat: Ehrwürdiger Vater, auch Konzilien können irren und haben geirrt.
Es ist ja offenkundig, dass viele Beschlüsse von der Mehrheit der Bischöfe nicht akzeptiert werden. Das Konzil hat zum Beispiel festgeschrieben, dass Latein die eigentliche Liturgiesprache der katholischen Kirche ist und der Gregorianische Choral der Gesang der Kirche. Ich sehe nicht, dass diese Konzilsaussage tatsächlich befolgt würde. Man muss also diskutieren."

"Der Papst verhält sich eben wie der gute Hirte, von dem Jesus sagt, dass er 99 Schafe im Schafstall lässt, um einem verlorenen Schaf nachzugehen. Nun schreien die Leute, weil es ihrer Meinung nach auf diese 99 im Schafstall ankommt. Es ist ein Akt der Barmherzigkeit."

In nood kent men zijn vrienden

Zeker wanneer vele andere gezagsdragers het laten afweten, is het verfrissend dit te lezen van één van onze oudere broeders (met dank aan LifeSiteNews.com)

Left Wing of the Catholic Church Destroying the Faith Says Orthodox Rabbi

By Hilary White, Rome correspondent

ROME, February 11, 2009 (LifeSiteNews.com) - The dissident, leftist movement in the Catholic Church over the last forty years has severely undermined the teaching of the Catholic Church on the moral teachings on life and family, a prominent US Orthodox rabbi told LifeSiteNews.com. Rabbi Yehuda Levin, the head of a group of 800 Orthodox rabbis in the US and Canada, also dismissed the accusations that the Holy See had not sufficiently distanced itself from the comments made by Bishop Richard Williamson of the Society of St. Pius X (SSPX) on the Holocaust.

"I support this move" to reconcile the traditionalist faction in the Church, he said, "because I understand the big picture, which is that the Catholic Church has a problem. There is a strong left wing of the Church that is doing immeasurable harm to the faith."

Rabbi Levin said that he understands "perfectly" why the reconciliation is vital to the fight against abortion and the homosexualist movement.

"I understand that it is very important to fill the pews of the Catholic Church not with cultural Catholics and left-wingers who are helping to destroy the Catholic Church and corrupt the values of the Catholic Church." This corruption, he said, "has a trickle-down effect to every single religious community in the world."

"What's the Pope doing? He's trying to bring the traditionalists back in because they have a lot of very important things to contribute the commonweal of Catholicism.

"Now, if in the process, he inadvertently includes someone who is prominent in the traditionalist movement who happens to say very strange things about the Holocaust, is that a reason to throw out the baby with the bathwater and start to condemn Pope Benedict? Absolutely not."

During a visit to Rome at the end of January, Rabbi Levin told LifeSiteNews.com that he believes the media furore over the lifting of the excommunications of the four bishops of the Society of Saint Pius X is a red herring. He called "ridiculous" the accusations that in doing so Pope Benedict VXI or the Catholic Church are anti-Semitic and described as "very strong" the statements distancing the Holy See and the Pope from Williamson's comments.

Rabbi Levin was in Rome holding meetings with high level Vatican officials to propose what he called a "new stream of thinking" for the Church's inter-religious dialogue, one based on commonly held moral teachings, particularly on the right to life and the sanctity of natural marriage.

"The most important issue," he said, is the work the Church is doing "to save babies from abortion, and save children's minds, and young people's minds, helping them to know right and wrong on the life and family issues."

"That's where ecumenism and inter-religious dialogue has to go."

Although numbers are difficult to determine, it is estimated that the Society of St. Pius X has over a million followers worldwide. The traditionalist movement in the Catholic Church is noted for doctrinal orthodoxy and enthusiasm not only for old-fashioned devotional practices, but for the Church's moral teachings and opposition to post-modern secularist sexual mores. Liberals in the Church, particularly in Europe, have bitterly opposed all overtures to the SSPX and other traditionalists, particularly the Pope's recent permission to revive the traditional Latin Mass.

The Vatican announced in early January that, as part of ongoing efforts to reconcile the breakaway group, the 1988 decree of excommunication against the Society had been rescinded. Later that month, a Swedish television station aired an interview, recorded in November 2008, in which Bishop Richard Williamson, one of the four leaders of the Society, said that he did not believe that six million Jews were killed in the Nazi death camps during World War II.

At that time, the media erupted with protests and accusations that the Catholic Church, and especially Pope Benedict XVI, are anti-Semitic.

Rabbi Levin particularly defended Pope Benedict, saying he is the genius behind the moves of the late Pope John Paul II to reconcile the Church with the Jewish community.

"Anyone who understands and follows Vatican history knows that in the last three decades, one of the moral and intellectual underpinnings of the papacy of Pope John Paul II, was Cardinal Ratzinger.

"And therefore, a lot of the things that Pope John Paul did vis-à-vis the Holocaust, he [Benedict] might have done himself, whether it was visiting Auschwitz or visiting and speaking in the synagogues or asking forgiveness. A lot of this had direct input from Cardinal Ratzinger. Whoever doesn't understand this doesn't realise that this man, Pope Benedict XVI, has a decades-long track record of anti-Nazism and sympathy for the Jews."

De geniale zet van paus Benedictus

Wie niet voor mij is, is tegen mij. Met de opheffing van de excommunicatie heeft paus Benedictus allen binnen de Kerk gedwongen positie in te nemen. Wie gaat er mee in de hervorming van de hervorming, in de uitleg van Vaticanum II in de lijn van de traditie? De afgelopen weken hebben getoond dat niet iedereen in de Kerk meegaat, meer zelfs dat zij die niet in volle communio zijn méér in het spoor van paus Benedictus zitten.

Ook rabbi Yehuda Levin heeft dit door. Hij schrijft: "Leftist Catholics Using Jews to Attack the Pope" en ""It has now become very clear, for all to see, the extreme danger that having some who hold high positions in the church seeking to destroy their own church and attack their own pope." He added: "The silver lining is that its now that the battle lines have been drawn." Lees hier meer.

Martin Mosebach, auteur van Häresie der Formlosigkeit. Die römische Liturgie und ihr Feind merkt terecht op:
"In the last few days it could be heard again and again that the Vatican is incapable of conveying its concerns to the public. It is certainly true that there would have been less excitement among those of good will if, for instance, one had emphasized at the lifting of the excommunications that Bishop Williamson remained suspended until further notice. But one cannot underestimate what black holes of ignorance have been created even in believing Catholics by more than thirty years of neglected religious instruction. These cannot be closed even by the cleverest public relations work. Regarding the pope, broad circles know only that he is for human rights and against condoms. It is happily declared that “the Church can’t return to before the Second Vatican Council.” Few, however, think about the contradictions and need for interpretation of the most important texts of this council. [Zie hier en hier]

Does anybody notice that the pope has acted exactly in accordance with the theology of the council in his magnanimous lifting of the excommunications? The restoration of the sacral visage of the church must remain for the majority of “worldly” observers foreign and incomprehensible. Probably only later generations will grasp that the restoration of liturgical identity was worth a great sacrifice. Building up is, after all, slower than tearing down.

Naturally, things could reach a point that the state and society lose the taste for tolerating within their borders a corporation, which visibly stands under a different law and defends values other than those of the secular majority. The coarseness of a chancellor in an election campaign gives us a foretaste. As was done under Bismarck, the accusation could be made against the Catholics that they are bad citizens of the state because their heart is ultramontane; it clings “over the mountains” to the pope and his authority."

Toen alles nog zo eenvoudig was: een nostalgische beschouwing

Waar is de tijd naartoe toen alles nog zo eenvoudig, zo helder was. Er was werkelijk een tijd waarin het glashelder was. De autoritaire Kerk, het Vaticaan, Rome, gevangen in de duistere middeleeuwen, onderdrukt, vervolgt, verstoot en excommuniceert. Wij echter, die volgens de geest van het Evangelie leven, een geest die niets anders is dan de geest van de medemenselijkheid, de geest van de Verlichting, de geest van Vaticanum II, wij echter omarmen iedereen; iedereen is bij ons welkom; wat men ook doet of nalaat, wat men ook gelooft, kom maar in de kring! One big, happy family!

Wat een verrassing wanneer één man dit moderne wereldbeeld op zijn kop zet! De ‘verlichte’ denkers in de wereld en in de Kerk hebben plots geen referentiepunt meer, alles wordt grijs en grauw. Ongehoord! Betekent dit dat ons wereldbeeld, gebouwd op de fundamenten van Inquisitie, boekverbranding, slavernij en morele indoctrinatie, de steunpilaren van de Kerk, op los zand komt te staan. Hoe is het ‘in Godsnaam’ mogelijk dat onze Ratzinger, onze Rottweiler, onze Pantzer Kardinal, onze hedendaagse Grootinquisiteur, aan wie wij alles ontlenen wat wij zijn, ons nu in de steek laat? Waar haalt hij het recht om onze zorgvuldig geconstrueerde identiteit met één enkele pennentrek af te nemen? Ratzinger is werkelijk een genie maar dan een duivels genie want in zijn eentje heeft hij de grootste misdaad uitgevonden, als bekroning van zijn andere misdaden tegen de mensheid: hij heeft een excommunicatie kwijtgescholden!

De Kerk, het pausdom dat wij bevechten is niet meer. Plots staan Kerk en paus achter de evangelische barmhartigheid, plots dwaalt de geest van het evangelie toch rond in de wereldlijke paleizen van het Vaticaan, plots bevindt er zich onder de lagen van zijde en brokaat toch een hart, vol van mededogen!

Dit is onaanvaardbaar! Alles wat wij waren, ligt nu aan duigen! Met één pennentrek, lijden wij nu aan MS: multiple schizofrenie! Is Ratzinger de Rottweiler of de Goede Herder die op zoek gaat naar het verloren schaap en de andere schapen achterlaat? Is Ratzinger de Pantzer Kardinal of toch een man van mededogen? Is Ratzinger de Grootinquisiteur of barmhartige vader? Hoe durft hij onze kinderlijke eenvoud af te nemen?!

…..

Maar daar is de clown, de hofnar! Oef, wij dachten eventjes dat alles waarin wij geloofden, slechts een zelfverzonnen schim bleek te zijn! En zelfs al is Ratzinger inderdaad geen Rotrweiler, dan is en blijft hij toch een Nazi, een negationist. Oef, dat was op het nippertje! Wij hadden toch gelijk; zie je wel; ik heb het altijd al gedacht! En er is inderdaad niets veranderd want zoals voorheen kunnen we op talloze vrienden binnen en buiten de Kerk rekenen om hem, die de durf had om zelf van de schandpaal te komen, snel terug eraan te nagelen! En het beste teken dat er niets veranderd is, ligt in het feit dat zij toch niet gaan inzien dat onze strategie compleet contradictorisch is, compleet ingaat tegen alles waar wij voor staan, in feite een kniebuiging is aan de Kerk die wij bestrijden. Maar het doel heiligt de middelen. En dus eisen wij datgene waarvan wij de Kerk altijd beschuldigd hebben: wij eisen ontslagen, excuses, veroordelingen, excommunicaties.

De rust is hersteld, de mist is opgetrokken: de paus is weer alles wat wij willen dat hij is. Leve de eenvoud, leve het vooroordeel (maar zeg dit niet verder: zeg dat het een historische waarheid is, als je voldoende Angela’s, Stijn's en Harrie’s dit laat zeggen, geloven ze het wel)

Een niet zo fictieve dialoog

V2: Jullie zijn ketters want jullie aanvaarden het concilie niet
FSSPX: Het is geen echt concilie
V2: Wel waar
FSSPX: Hoe weten jullie dit?
V2: Omdat heel de kerk het concilie aanvaard heeft
FSSPX: Wij niet!
V2: Jullie tellen niet mee want jullie zijn enkel een onsmakelijke groep schismatici en ketters
FSSPX: Hoe weten jullie dat wij ketters zijn?
V2: Omdat jullie het concilie niet aanvaarden.

FSSPX: Het is geen echt concilie
V2: Wel waar
FSSPX: Hoe weten jullie dit?
V2: Omdat heel de kerk het concilie aanvaard heeft
FSSPX: Wij niet!
V2: Jullie tellen niet mee want jullie zijn enkel een onsmakelijke groep schismatici en ketters
FSSPX: Hoe weten jullie dat wij ketters zijn?
V2: Omdat jullie het concilie niet aanvaarden.

FSSPX: Het is geen echt concilie
V2: Wel waar
FSSPX: Hoe weten jullie dit?
V2: Omdat heel de kerk het concilie aanvaard heeft
FSSPX: Wij niet!
V2: Jullie tellen niet mee want jullie zijn enkel een onsmakelijke groep schismatici en ketters
FSSPX: Hoe weten jullie dat wij ketters zijn?
V2: Omdat jullie het concilie niet aanvaarden.

Etc.etc.

Laten we God danken voor de terugkeer van de verloren zonen

Graag sluiten wij ons aan bij de geïnformeerde en gebalanceerde opinie van Dr. Alcuin Reid in the Catholic Herald

Let’s thank God for the return of the prodigal sons
Those who wish to cast out the SSPX are like the elder son in Jesus's parable, says Alcuin Reid
30 January 2009

"I am delighted that you are back. I do not agree with everything you did, but today my heart is filled with joy. You're back; that is all that now matters." Might not these not have been the sentiments of the father for his prodigal son in the Gospel of St Luke? Might they not also be the sentiments of our Holy Father, Pope Benedict, in lifting the excommunications from the bishops of the Society of St Pius X?

This act is nothing if not an act of paternal love and mercy designed to bring back into the fullness of the family of the Church those who had - at least in one sense - strayed from it. It may also be said to be a true fruit of the bouquet of prayers offered in recent months for this precise intention by members of the SSPX, as well as of the ongoing prayer for Christian unity that is such a feature of the modern Catholic Church.

This is the second major step towards the full canonical integration of the SSPX (the first being the Motu Proprio Summorum Pontificum). But it is not the last. The four bishops are now "in communion", but as yet they have no canonical mission and they and their clergy still labour under the irregularities that follow from the positions taken since the Seventies, including suspension.

To wave this suspension in the face of returning brethren is hardly in the spirit of the reconciliation that Pope Benedict clearly desires, but it exists and it does need to be addressed, and quickly. This is a delicate period. There is much more to do in preparing for the peaceful integration of the SSPX and that will take time, just as it is taking time to give an appropriate canonical status to the former "Transalpine Redemptorists" in Scotland, reconciled last June.

During the somewhat untidy months ahead, charity and patience are called for - from all perspectives. We ought to note, though, that Rome has been clear for some time that Catholics may attend SSPX Masses out of devotion to the Church's Latin liturgical tradition, and that they do not thereby commit sin or incur any canonical penalty, so long as they do not do so out of "a schismatic mentality which separates itself from the teaching of the Supreme Pontiff and the entire Catholic Church". Given Pope Benedict's acceptance of the SSPX's declaration of its determination to remain Catholic and its acceptance of the Church's teachings, including the Primacy of the Pope, with filial disposition, it is hard to see how any barrier in simply attending Mass now remains.

The issue the validity of the Sacraments of Penance and Matrimony celebrated by SSPX priests (who because of their suspension are unable validly to marry couples or absolve penitents except in danger of death) remains, but we may hope and pray that this is addressed equitably and swiftly.

Of course, there are other issues involved. That is why Bishop Fellay, while expressing profound "filial gratitude" for Pope Benedict's "unilateral, benevolent" act has also called it "courageous". The key issue is Vatican II - or certain aspects of it. Archbishop Lefebvre, a Father of Vatican II, signed its Constitutions and Decrees. He lobbied against some of the stances finally adopted, but he nevertheless signed up to them. Later he reacted against their interpretation with what Pope Benedict calls "a hermeneutic of rupture" that was not in continuity with the Tradition of the Church. And the SSPX has continued this reaction - at times intemperately, without making the necessary distinctions between the Council's pastoral policies and its articulation of Catholic doctrine.

Now Bishop Fellay speaks of "reservations" about Vatican II. Reservations are not denials of doctrine, and anyone may have reservations about even an Ecumenical Council's pastoral policies and be a Catholic in good standing.

It is certainly courageous for the Holy Father to allow bishops who have strong reservations about an event that has so profoundly dominated Catholic life in the past few decades to return to communion with the Church. In doing so he has added to the dialogue about Vatican II - which the Holy Father has himself fuelled - some substantial participants from a very specific perspective. They, too, may be able to contribute to the reading of the Council with that "hermeneutic of continuity" for which Pope Benedict has so famously called.

And then there is Bishop Williamson: it is courageous indeed to welcome back such a prodigal. He is not the first Catholic bishop to espouse untenable positions and he probably won't be the last. It may help us to retain perspective if we realise that priests and bishops committed to the ordinary use of general absolution, the ordination of women, baptisms using invalid formulae, etc, may - without in any way excusing the extremes of either - seem as beyond the pale to the SSPX as do anti-Semitic holocaust deniers or multi-faceted conspiracy theorists (practically all of the SSPX would reject both).

It is telling to see Bishop Fellay distancing himself from such positions. Every Catholic bishop is subject to the Church's discipline, and if Bishop Williamson behaves inappropriately the Holy See may have to act. But the Pope has demonstrated that paternal love and mercy are to be offered even - perhaps especially - to him.

In spite of the difficulties, there is every reason for hope that the SSPX, for their part, truly want and will work for unity. Bishop Fellay has stated that he is "confident" and that he thinks "we will reach a true solution". Their superior in England, Fr Paul Morgan, said when explaining the Holy Father's act to his faithful last Sunday that the situation is now better than they could ever have expected. This is a tremendous shift.

What has been said hitherto has, at times, been - to put it mildly - somewhat less open. These people are Catholics. They love Christ and His Church and wish to serve her mission. There are also number of small, devout, monasteries and other religious communities who, while not belonging to the SSPX, rely on their bishops for Holy Orders, etc, and who are simply trying to live the Catholic faith as it had been lived for centuries. For the SSPX and these associated communities once again to be in full, unimpeded communion with and under the Bishop of Rome cannot but be for their good and for the good of the Church and of the world.

There were two sons in the parable in St Luke's Gospel. The older one, who had always remained faithful, felt utterly indignant at the celebration of the return of his profligate brother and stood aloof in disapproval. He was rightly rebuked. Let's not make the same mistake.

Dr Alcuin Reid's new edition of the classical guide to celebrating the traditional Mass, Ceremonies of the Roman Rite Described, is published by Continuum in February

Kwijtschelding van excommunicatie - het decreet in het Nederlands

Communiqué
De Heilige Vader, na een proces van dialoog tussen de Apostolische Stoel en de Priesterbroederschap Sint Pius X, vertegenwoordigd door de Generaal Overste, Z. E. Mons. Bernard Fellay, heeft de vraag, opnieuw geformuleerd door vernoemde prelaat met een brief van 15 december 2008, ook in naam van de ander drie bisschoppen van de Broederschap, Z. E. Mons. Bernard Tissier de Mallerais, Z. E. Mons. Richard Williamson en Z. E. Mons. Alfonso de Galarreta, om de excommunicatie ongedaan te maken die zij 20 jaar geleden hadden opgelopen, ontvangen.
Immers, door de bisschopswijdingen van 30 juni 1988 door Z. E. Mons. Marcel Lefebvre, zonder pauselijk mandaat, hadden genoemde prelaten de excommunicatie latae sententiae opgelopen, als zodanig formeel verklaard door de Congregatie voor de Bisschoppen op 1 juli 1988.
Z. E. Mons. Bernard Fellay, in de geciteerde brief, toonde duidelijk aan de Heilige Vader dat: “wij zijn altijd en vastbesloten in de wil om katholieken te blijven en al onze krachten in dienst te stellen van de Kerk van Onze Heer Jezus Christus, die is de Rooms-Katholieke Kerk. Wij aanvaarden haar onderrichtingen met een kinderlijke geest. Wij geloven vastbesloten in het Primaatschap van Petrus en aan zijn aanspraken en daarom doet onze huidige toestand ons zoveel lijden.”
Zijn Heiligheid Benedictus XVI, die vanaf het begin dit proces gevolgd heeft, heeft altijd geprobeerd om de breuk met de Broederschap te herstellen, ook door persoonlijk Z. E. Mons. Bernard Fellay op 29 augustus 2005 te ontmoeten. Bij deze gelegenheid heeft de paus de wil getoond om geleidelijk en op redelijke termijn deze weg verder te gaan en nu, met pastorale zorg en vaderlijke barmhartigheid, door middel van het decreet van de Congregatie voor de Bisschoppen van 21 januari 2009, scheldt hij de excommunicatie, die de vernoemde prelaten, bezwaarde, kwijt. De Heilige Vader is tot deze beslissing geïnspireerd geworden door de wens dat men zo snel mogelijk tot de volledige verzoening en volle gemeenschap komt.

Decreet van de Congregatie voor de Bisschoppen
Met de brief van 15 december 2008, gericht aan Zijne Eminentie kardinaal Dario Castrillón Hoyos, president van de Pauselijke Commissie Ecclesia Dei, vroeg Mons. Bernard Fellay, ook in naam van de andere drie bisschoppen, gewijd op 30 juni 1988, opnieuw de kwijtschelding van de excommunicatie latae sententiae als zodanig formeel verklaard door de Congregatie voor de Bisschoppen op 1 juli 1988. In genoemde brief bevestigt Mons. Fellay ondermeer: “wij zijn altijd en vastbesloten in de wil om katholieken te blijven en al onze krachten in dienst te stellen van de Kerk van Onze Heer Jezus Christus, die is de Rooms-Katholieke Kerk. Wij aanvaarden haar onderrichtingen met een kinderlijke geest. Wij geloven vastbesloten in het Primaatschap van Petrus en aan zijn aanspraken en daarom doet onze huidige toestand ons zoveel lijden.”

Zijn Heiligheid Benedictus XVI –als een vader gevoelig voor de spirituele nood, tot uitdrukking gebracht door de geïnteresseerden, veroorzaakt door de sanctie van de excommunicatie en vertrouwvol in de inspanning, door hen uitgedrukt in de geciteerde brief, om geen enkele inspanning te sparen om de noodzakelijke gesprekken met het Gezag van de Heilige Stoel over de nog open vragen te verdiepen, zodanig dat snel tot een volledige en bevredigende oplossing kan gekomen worden voor het probleem dat aan de oorsprong staat – heeft beslist om de canonieke toestand van de bisschoppen Bernard Fellay, Bernard Tissier de Mallerais, Richard Williamson en Alfonso de Galarreta, ontstaan door hun bisschopswijding, te herzien.

Met deze handeling verlangt men de wederzijdse relaties van vertrouwen te consolideren en de verhoudingen van de Broederschap Sint Pius X met deze Apostolische Stoel te verdiepen en te stabiliseren. Deze gave van vrede, aan het einde van de vieringen van Kerstmis, wil ook een teken zijn tot bevordering van de eenheid in de liefde van de universele Kerk en komen tot een opheffing van het schandaal van de verdeeldheid.

Men wenst dat deze daad gevolgd wordt door de snelle verwerkelijking van de volle gemeenschap met de Kerk van de gehele Broederschap Sint Pius X, aldus getuigenis afleggend van de ware trouw en erkenning van het Leergezag en de autoriteit van de Paus met het bewijs van zichtbare eenheid.

Op basis van de bevoegdheid, uitdrukkelijk gegeven aan mij door de Heilige Vader Benedictus XVI, krachtens dit decreet, scheldt ik aan de bisschoppen Bernard Fellay, Bernard Tissier de Mallerais, Richard Williamson en Alfonso de Galarreta de censuur van de excommunicatie latae sententiae, afgekondigd door deze Congregatie op 1 juli 1988, kwijt, terwijl ik verklaar, ontdaan van elk juridisch effect, vanaf de huidige datum, het decreet, voorgekomen op dat moment.
Rome, vanuit de Congregatie voor de Bisschoppen, 21 januari 2009

Bron: www.vatican.va