De wassen neus

 

Alanus ab Insulis (Alanus van Rijsel, ca. 1120-1202) schreef in zijn De Fide Catholica contra Haereticos I, 30 (PL 210, 333A) dat “een auctoritas een wassen neus heeft, d.w.z. men kan haar in verschillende richtingen buigen” (auctoritas cereum habet nasum, idest in diversum potest flecti sensum).

Een mooi voorbeeld hiervan is te vinden in een brochure die het bisdom Luik onlangs publiceerde onder de titel: “Accueillir, accompagner,porter dans la prière le projet de vie partagé par des personnes homosexuelles”  Het document bevat een ‘rite’ ter zegening van homoseksuele ‘koppels’.

In het voorwoord geeft de bisschop van Luik, Jean-Pierre Delville, ter rechtvaardiging een aantal opmerkelijke argumenten. Natuurlijk is er het “Wie ben ik om te oordelen” – argument. Dit wordt vervolgens onderstreept door de woorden van Petrus in Handelingen 11, 17: “hoe zou ik dan in staat geweest zijn God tegen te houden?” Paulus wordt ook ingeroepen: “er is geen slaaf of vrije, er is geen man en vrouw” (Gal. 3, 28). Zelfs Jezus wordt geciteerd in Mk 12, 25 en Mt. 22, 30: “ze zijn als engelen in de hemel”.

Er wordt besloten met “Daarom is de Kerk katholiek, d.w.z. open voor allen; men vindt dit idee bij de theoloog Melchior Cano, de Spaanse dominicaan (1509-1560): ‘De Kerk wordt katholiek genoemd, d.w.z. universeel, omdat Zij open is in de lengte en de breedte voor elk ras, elke natie, elk volk, elk geslacht en toestand’” En de bisschop, een gerespecteerd academicus en kerkhistoricus, geeft in de voetnoot de volledige referentie en Latijnse tekst: “Melchior CANO, Loci theologici, Salamanque, 1563, IV, 6, 25, dans Opera, I, Rome, 1890, p. 249 : « Inde adeo venit, ut Ecclesia catholica, id est, universalis, nominetur, quoniam in omni gente, populo, natione, sexu, conditione longe lateque patet.”

Bemerk trouwens hoe hier “patet” wordt vertaald met “open” (“ouverte”) terwijl het eerder is dat de Kerk zich uitstrekt over elk ras, elk geslacht, etc. in plaats van de moderne, subjectieve betekenis van "verwelkomen".

De contradicties van het BTW-argument

Het “Zo ben ik nu eenmaal”-argument, “Ik ben zo geboren”-argument of andere Nederlandstalige equivalenten van het Engelse “Born this way”-argument (=BTW-argument) wordt vaak gebruikt om een aantal immorele activiteiten voor zichzelf en voor anderen goed te keuren.

Het argument bezit een aantal logische ongerijmdheden.

Hier zijn er enkelen:

1/ Indien men nu eenmaal zo geboren is, dan is bv. homoseksualiteit een onveranderbaar kenmerk. Maar uit het zo geboren zijn, volgt niet dat het onveranderbaar is. Men kan geboren zijn met zwart haar en het vervolgens blond verven. Omgekeerd volgt uit het feit dat een kenmerk verworven is, niet meteen dat het veranderlijk is. Men heeft de Nederlandse taal verworven, maar in normale omstandigheden (tenzij hersenbloeding, hersenoperatie, etc.) kan men dit kenmerk niet veranderen.

2/Indien men nu eenmaal zo geboren is, dan treft mij geen schuld. Hier moet men een onderscheid maken tussen het geboren worden met een bepaalde neiging en het handelen dat volgt op deze neiging.

3/Indien men nu eenmaal zo geboren is, dan heeft men het recht zo te zijn. Opnieuw is het onderscheid tussen neiging en handeling van belang. Zelfs indien men het recht bezit om eender wat te voelen, het recht om op basis daarvan te handelen is afhankelijk van een context. Blindgeborenen mogen het gevoel bezitten een auto te besturen maar zij hebben niet het recht dit te doen. Of je een recht hebt iets te doen is onafhankelijk van de oorsprong van het vermogen dit te doen.

4/Indien men nu eenmaal zo geboren is, dan kan dit geen afwijking zijn. Opnieuw volgt het tweede deel van de zin niet het eerste deel van de zin. Er zijn vele afwijkingen die een genetische basis hebben. Of een kenmerk een afwijking is hangt niet af van de oorsprong ervan.

5/Indien men nu eenmaal zo geboren is, dan is het ‘natuurlijk’. Ergens mee geboren zijn, bewijst echter niet dat het natuurlijk is net zo min is blind geboren zijn bewijst dat het natuurlijk is dat de mens blind geboren wordt.

6/Indien men nu eenmaal zo geboren is, dan zegt dit iets ‘diep’ en ‘allerbelangrijkst’ over de identiteit. Sommige mensen worden geboren met sproeten, maar dit zegt niets over hun identiteit. Men wordt niet geboren met gelovige overtuigingen en tocht zeggen deze iets over de identiteit van wie deze bezit.

Obama en de drogreden van gelijkheid

De inauguratie speech van Obama op 21 januari 2013 bevatte deze woorden: “Our journey is not complete until our gay brothers and sisters are treated like anyone else under the law, for if we are truly created equal, then surely the love we commit to one another must be equal, as well.

Dit is een bekende strategie: je stelt de zaak zo voor dat de tegenstander beschuldigd wordt van ongelijkheid, ja zelfs van discriminatie, en natuurlijk wilt niemand tot dit kamp behoren.

Maar gaat het argument over gelijkheid wel op?

Rabbijn Gilles Bernheim formuleerde de kritiek op dit argument heel nauwkeurig. Het is niet omdat er tussen twee personen (terecht of onterecht) liefde heerst, dat zij ook het recht hebben op een huwelijk. Een man kan niet trouwen met een getrouwde vrouw, ook al is er sprake van liefde. Een man kan niet trouwen met twee vrouwen, ook al is er sprake van liefde. Een vader kan niet trouwen met zijn kind, zelfs indien er sprake is van een zuivere vaderlijke liefde. Het recht voor iedereen om te trouwen is dus niets meer dan een slogan en het zogenaamde homo-huwelijk laat gewoonweg andere discriminaties bestaan. 

Het gehele essay van Bernheim is de moeite waard: op enkele pagina's krijg je alle argumenten netjes op een rij om in een gesprek de natuurwet van het huwelijk te verdedigen!

George Weigel en een pertinente vraag

George Weigel: Priests, Abuse, and the Meltdown of a Culture . The lessons of an important new study.

The John Jay study is less than illuminating on one point, and that is the relationship of all this to homosexuality. The report frankly states that “the majority of victims (81 percent) were male, in contrast to the distribution by victim gender in the United States [where] national incidence studies have consistently shown that in general girls are three times more likely to be abused than boys.” But then the report states that “the clinical data do not support the hypothesis that priests with a homosexual identity or those who committed same-sex sexual behavior with adults are significantly more likely to sexually abuse children than those with a heterosexual orientation or behavior.”
The disconnect, to the lay mind, seems obvious: Eighty-one percent of the victims of sexual abuse by priests are adolescent males, and yet this has nothing to do with homosexuality? Perhaps it doesn’t from the clinicians’ point of view (especially clinicians ideologically committed to the notion that there is nothing necessarily destructive about same-sex behaviors). But surely the attempt by some theologians to justify what is objectively immoral behavior had something to do with the disciplinary meltdown that the report notes from the late 1960s through the early 1980s; it might be remembered that it was precisely in this period that the Catholic Theological Society of America issued a study, Human Sexuality, that was in clear dissent from the Church’s settled teaching on fornication, self-abuse, and homosexual acts, and even found a relatively kind word to say about bestiality. And is there no connection to be found between the spike in abuse cases between the mid-1960s and the early 1980s, with its victimization of adolescent males, and the parallel spike in homoerotic culture in U.S. Catholic seminaries and religious orders in that same period? Given the prevailing shibboleths in the American academy (including the Catholic academy), it may be that no clinically or statistically demonstrable linkage will be found, but it strains credulity to suggest that there wasn’t a cultural connection here, one that bears serious reflection.